Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.






ΣΤΟ  ΤΡΑΠΕΖΙ  ΤΟΥ  ΜΠΙΛΙΑΡΔΟΥ

Εκείνη  περπάτησε  νωχελικά  με  το  ποτό  στο  χέρι  της
Κι  έβαλε  μουσική  τζαζ. Εκείνος  ήδη  υποψιασμένος
Καπνίζοντας  την  πλησίασε. Χαμογέλασαν  κι  άρχισαν
Να  λικνίζονται  ρυθμικά, σάμπως  να  χόρευαν  για  τη  βροχή
Που  έπεφτε  όπως  το  πεπρωμένο  στα  νυχτερινά  τζάμια.
Το  χαμηλό  φως  έκανε  μυθική  την  αίθουσα:
Στο  τραπέζι  του  μπιλιάρδου  οι  χρωματιστές  μπάλες
Σαν  να  καθρέφτιζαν  μαζί  τη  γοητεία  και  τη  ματαιότητα
Εκείνης  της  στιγμής  που  άνοιγε  σαν  όνειρο
Παραγκωνίζοντας  τις  μνήμες  και  τα  χρόνια  που  θα ’ρχονταν.
Ξάπλωσαν  προσεχτικά, παίζοντας, πάνω  στην  τσόχα.
Η  μουσική  τούς  μεθούσε  κι  οι  σκιές  γίνονταν  λαμπερές.
Τα  ρούχα  πέφτανε  στο  πάτωμα  σαν  ν’ αποχαιρετούσαν
Για  πάντα  την  καθημερινότητα. Με  τα  μάτια  ανοιχτά
Κι  ασάλευτα, ακόμη  μαγνητισμένα  απ’ το  αυτοσχέδιο
Άρωμα  της  ζωής, κολύμπησαν  απαλά  μετά  από  λίγο
Πίσω  στον  κόσμο. Ήταν  όλα  όπως  τα  άφησαν:
Οι  στέκες, τα  τραπέζια  και  οι  καρέκλες, τα  μπουκάλια,
Η  υπόκρουση  της  βροχής. Μόνο  οι  μπάλες
Είχαν  αλλάξει  κάπως  θέση  πάνω  στο  τραπέζι  του  μπιλιάρδου
Κι  έμοιαζαν  με  πελώρια  πολύχρωμα  δάκρυα
Των  εποχών  που  λέγανε  αντίο  η  μία  στην  άλλη
Πάνω  σ’ αυτό  το  τυχαίο  τσόχινο  σταυροδρόμι.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA