Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Γιορτάζοντας την Παγκόσμια ημέρα ποίησης, ο Κύκλος ποιητών, σε συνεργασία με το λογοτεχνικό περιοδικό θράκα και την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών Δήμου Λαρισαίων, διοργανώνει την εκδήλωση «Ποίηση κόντρα στην εγκατάλειψη, κοντά στη φύση και στο περιβάλλον» στα παράλια Λάρισας (Βελίκα), την Πέμπτη 21 Μαρτίου στις 18:30 στην Καφετέρια - εστιατόριο "Ηλιάτορας."
Ποίησή τους θα διαβάσουν οι: Denis Skofic, Ελένη Αναστασοπούλου, Σοφία Γουργουλιάνη, Θάνος Γώγος, Παύλος Καστανάρας, Κώστας Λάνταβος, Σοφία Μπεκιώτη.
Επιμέλεια εκδήλωσης: Θάνος Γώγος.
Είσοδος ελεύθερη.


Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Περιφέρειας Θεσσαλίας και του λογοτεχνικού Project Κυκλικών διαμονών "Το καταφύγιο του Οδυσσέα".
Πολύτιμος Υποστηρικτής ΟΣΔΕΛ.



Στο θεατρικό έργο Ay! Carmela, ο συγγραφέας Χοσέ Σαντσίς Σινιστέρα γράφει ένα έργο πολιτικό με αφορμή τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος ήταν η πραγματικότητα που προκάλεσε την μυθοπλασία και έδωσε υπόσταση στα πρόσωπα, και  προοπτική πάνω στην συλλογική τραγωδία των ανθρώπων.
Η Καρμέλα και ο Παουλίνο είναι οι κεντρικοί ήρωες ενός σημαντικού γεγονότος, το οποίο όμως ξεπερνά την πολιτική τους συνείδηση, γιατί απλά πρόκειται για δυο καλλιτέχνες του βαριετέ, που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα από το επάγγελμά τους σε συνθήκες ιδιαίτερα αντίξοες, όχι μόνο για την τέχνη, αλλά κυρίως για την ίδια την ζωή.
Ο συγγραφέας στις δύο πράξεις και τον επίλογο που συνθέτουν το έργο, δεν διατηρεί την ενότητα του δραματικού χρόνου. Οι ήρωες μεταβαίνουν από το παρόν στο παρελθόν και αντίστροφα, παγιδευμένοι μεταξύ πραγματικότητας και επιθυμίας, ονείρου και εγρήγορσης, ύπαρξης και ανυπαρξίας, σε έναν χώρο υπαρκτό, στο παρόν- μόνο για έναν.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του έργου αποτελεί η έντονη χρήση του κωμικού στοιχείου. Ο Manuel Aznar Soler, στην εισαγωγή του έργου αναφέρει: «Η κωμικότητα του Αχ, Καρμέλα! είναι μια κωμικότητα πρωτίστως λεκτική, που βασίζεται πάνω από όλα στο διάλογο, αλλά που γεννάται από τη δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι χαρακτήρες».

Το έργο:

Πρόκειται για την ιστορία δύο πλανόδιων θεατρίνων στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτηρίζει το έργο «ελεγεία για έναν εμφύλιο πόλεμο, σε δύο πράξεις κι έναν επίλογο».  Η δράση του έργου εξελίσσεται στο Μπελτσίτε,  το Μάρτιο του 1938. Οι ήρωες, η Καρμέλα και ο Παουλίνο, κατευθύνονται προς τη Βαλένθια, αλλά  περνούν κατά λάθος από τη ζώνη των δημοκρατικών στη ζώνη των φρανκιστών, όπου πιάνονται αιχμάλωτοι και εξαναγκάζονται να δώσουν αυτοσχέδια παράσταση για τους στρατιώτες. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα φόβου και απειλής, το δραματικό συνδυάζεται με το κωμικό, η φαντασία με την πραγματικότητα και η ζωή με το θέατρο.

Η παράσταση:

Η σκηνοθετική ματιά της Γκονζάλες, ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο, δίνει όμως την δικιά της  πινελιά καταφέρνοντας να αποδώσει  τις  συναισθηματικές μεταπτώσεις των δύο χαρακτήρων. Κινείται με μαεστρία από το κωμικό στο δράμα, και στο τραγικό- του θανάτου, σαν ένας καθρέφτης ζωής μέσα στον πόλεμο, έξω από τον πόλεμο.
Ο σκηνικός χώρος είναι μικρός, σχεδόν άδειος, ένα γραμμόφωνο, μία σκάλα, μία λάμπα δαπέδου, δυο σημαίες. Σαν να προσπαθεί να τονίσει την ασημαντότητα των αντικειμένων όταν η ζωή πεθαίνει. 
Πάνω σε αυτό το άδειο σκηνικό, γεμάτο από συναισθήματα, η Ελένη Ορνεράκη και ο Βαγγέλης Ανδρέου, καταφέρνουν να αποδώσουν τόσο αβίαστα την οικειότητα της Καρμέλα και του Παουλίνο, την οικειότητα που έχουν οι εραστές- όταν όμως  ο ένας έχει πεθάνει.  Θα έλεγα ότι οι δυο ηθοποιοί καταφέρνουν να μας κάνουν κοινωνούς της Ιστορίας και της ιστορίας των ανθρώπων, αφού ο καθένας μας μπορεί να βρει δικά του κομμάτια πάνω στη σκηνή, να περιπλανηθεί μέσα του, να συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του παράλογου μέσα στο λογικό- όταν κάτι- κάποιος, έχει οριστικά παρέλθει.
Η Ελένη Ορνεράκη καταφέρνει να αποδώσει την μεταστροφή της Καρμέλα, όσον αφορά στην πολιτική της στάση, η οποία δεν αντέχει την δουλοπρέπεια απέναντι στους στρατιωτικούς που παρακολουθούν την παράσταση, με κορύφωση την εναντίωσή της, στον επίλογο, στο καθεστώς του Φράνκο.
Ο Βαγγέλης Ανδρέου, από πλευράς του, καταφέρνει να ενσαρκώσει τον τραγικό, κατά τη γνώμη μου, Παουλίνο ο οποίος δεν μπορεί να εντοπίσει την αλήθεια που ζει, αφού φαίνεται σαν να αναβιώνει μέσα στη φαντασία του τις αναμνήσεις, έρμαιο ουσιαστικά μιας  διαστρεβλωμένης  πραγματικότητας που η επιθυμία του, τον κάνει να (ξανα) ζει, την Καρμέλα, που ξεθωριάζει.




Στοιχεία Παράστασης:

Ay! Carmela!
Συγγραφέας: Χοσέ Σάντσις Σινιστέρα
Μετάφραση: Κωνσταντίνος Κυριακού
Σκηνοθεσία: Εσθέρ Αντρέ Γκονζάλες
Βοηθός σκηνοθέτη: Παυλίνα Ιωαννίδου
Ερμηνεύουν: Ελένη Ορνεράκη (Καρμέλα), Βαγγέλης Ανδρέου (Παουλίνο)
Χορογραφίες: Ισαβέλλα Γαλαίου
Σκηνικά- κοστούμια: Χρήστος Κωνσταντέλλος
Φωτογραφία: Υπατία Κορνάρου
Θέατρο Faust  Αθηναϊδος 12 & Καλαμιώτου11, Αθήνα
Τηλ: 2103234095
Παραστάσεις έως 20/04/2019
Παρασκευή, Σάββατο 9 μ. μ.
Τιμή: 12 και 10 ευρώ


Ματς Πόιντ (2018)


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Κωνσταντίνος Μελισσάς ζει
εκ περιτροπής στο Τορόντο και
τη Νόβα Σκότια του Καναδά.
Εργάζεται ως ανειδίκευτος
γραφιάς περιοδικών, δικηγορικών
γραφείων και διαφημιστικών
εταιρειών. Το
Ματς Πόινταποτελεί τη δεύτερη ποιητική
του συλλογή, μετά τις
Αθώες
Λογοκλοπές
(Σαιξπηρικόν,
2013)


*

Επιστολές στον Στρατηγό Γιανγκ
09/09/2015 - υπ' αρ. 1001001
Στρατηγέ,
Χίλια είκοσι εφτά μόλις χρόνια μετά το θάνατό σας οι εχθροί σας παραμένουν πολλοί οι αποστάτες λιγότεροι τα αδέλφια επτά η μητέρα μία ο μάντης ένας ο αυτοκράτορας μισός και ο προδότης ολόκληρος
Μετά Τιμής, ο Πιστός σας Ακόλουθος Βουνγκ Τσουνγκ.
 
Μελανά όπως τα μούρα (Εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, 2018)
 
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:
Η Αρετή Καράμπελα γεννήθηκε και ζει
στην Αθήνα. Εργάστηκε ως φιλόλογος
στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευ-
ση. Εκτός από διηγήματα γράφει και
παραμύθια. Αυτό είναι το πρώτο της
πεζογραφικό βιβλίο.


ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ
Άντρας εισβάλλει στο σώμα του πατέρα του, κορίτσι ερωτεύεται
ένα άγαλμα, νεαρή γυναίκα βλέπει όσα δεν υπάρχουν, ο θάνατος
μεταμορφώνεται σε περιστέρι, κοπέλα ερωτευμένη γίνεται σφάγιο
σε τσιγκέλι, δύσμορφο μωρό αναπτύσσει φιλίες με τρωκτικά.
Ιστορίες μικρές, άλλοτε ρεαλιστικές, άλλοτε υπερβατικές και
αλλόκοτες, λογοδοτούν στις απώλειες, την κοινωνική αποξένωση,
στο ασυμφιλίωτο των ανθρώπων με τον εαυτό και τον κόσμο

 



Ο Σταύρος Καρακωνσταντάκης γεννήθηκε στη Λάρισα τον Σεπτέμβριο του 1981. Έχει σπουδάσει Δασοπονία και Διαχείριση Φυσικού Περιβάλλοντος. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.


Τότε από ανάγκη
ντυθήκαμε μισθοφόροι κάποιας ιδέας
και μοιράζαμε προκηρύξεις ξημερώματα
με τις προσφορές των αλλαντικών.
Μας είπαν παρανόμους
γιατί στις εισόδους των πολυκατοικιών συχνά έγραφε :
Απαγορεύεται η ρίψη φυλλαδίων.
Λες και η μορταδέλα θ’ ανέτρεπε τον κόσμο.

Κρίσιμα (Εκδόσεις Θράκα, 2015)

 

«Ενορχήστρωση για μια πόρτα»
σημείωμα* για το βιβλίο Η πόρτα (Έρμα, 2019)
του Δημήτρη Τσεκούρα


γράφει ο Στάθης Ιντζές


Στο τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα συναντούμε συχνότατα το φαινόμενο της συνειδητής επανάληψης κάποιων λέξεων. Η επαναλαμβόμενη λέξη μάλιστα έχει διαφορετικό συγκείμενο κάθε φορά που χρησιμοποιείται και στο τέλος του φαινομένου μπορεί να ειδωθεί υπό διαφορετικό πρίσμα απ' ό,τι στην αρχή. Πρόκειται για μια τεχνική που έχει τελειοποιήσει ο συγγραφέας –από βιβλίο σε βιβλίο– και την αναδεικνύει στην Πόρτα όχι ως ένα συγγραφικό κατόρθωμα, αλλά ως κάτι ουσιώδες και απαραίτητο για την αναγνωστική εμπειρία.


Μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά αυτου του φαινομένου (της απανάληψης) αν κάνουμε τον παραλληλισμό του με τη μουσική, που είναι γεμάτη από επαναλήψεις θεμάτων και εξαρτάται από αυτές. Αν δεν υπήρχε αυτό το χαρακτηριστικό, τότε το αποτέλεσμα που θα έφτανε στα αυτιά μας θα ήταν χαοτικό, ένας θόρυβος χωρίς αρχή μέση και τέλος. Και το παράδειγμα αυτό δεν το ανέφερα τυχαία καθώς στο βιβλίο του Τσεκούρα υπάρχουν αναφορές στον Μπαχ και στον Χατζιδάκι.


Η «ενορχήστρωση» που κάνει ο συγγραφέας, τώρα:

α) με τις γλωσσολογικές του ερμηνείες

(σελ, 91 – ερμηνεία της λέξης ανακούφιση
σελ 95 – η ερμηνεία της λέξης φέρετρο)
σελ 101 – η ερμηνεία της λέξης μετάβαση)
μεταξύ άλλων


β) με τις εύστοχες λεκτικές του επιλογές:

άμα τη εμφανίσει
επέπτρωτο
υποδηλοί (με οι)
τίνι τρόπω

γ) με τα λεκτικά του πειράματα, ενίοτε χιουμοριστικά, και τις γλωσσοπλαστικές του αρετές:

ανθρώπινος άνθρωπος
μποτοξαρισμένο ύφος

φανερώνει καταρχήν έναν συγγραφέα με πλούσιο λεκτικό οπλοστάσιο, με παιδεία (είναι φιλόλογος άλλωστε) αλλά ταυτόχρονα και κάποιον που αντιμετωπίζει τη συγγραφή με τη διάθεση και την αχαλίνωτη φαντασία ενός μικρού παιδιού.

Ο συγγραφέας, ακόμα, μπορεί να μιλάει για τον φόβο ή για τον θάνατο, έννοιες με «αρνητικό» φορτίο και να τις κάνει να φαίνονται αστείες μέσα από την επανάληψη και τον σταδιακό εκφυλισμό τους που προκύπτει από αυτήν. Η συπληρωματική αφήγηση που παρεκκλίνει από το κυρίως κείμενο με τη μορφή υποσημειώσεων (οι οποίες ουσιαστικά συγκροτούν ένα ακόμα σώμα, αυτόνομο) είναι πάντοτε χρήσιμη.

Ο ήρωας του Δημήτρη δεν είναι το πυροτέχνημα, αλλά ο άνθρωπος στην πλατεία που το παρακολουθεί. Είναι ένας ήρωας που τον βασανίζει και τον χωρίζει από την κοινωνία κάποια έμμονη ιδέα, κάποια ευαισθησία κάποια ζωή αινιγματική. Ένας ήρωας που συνομιλεί με τον εαυτό του, του απευθύνει ερωτήσεις, του ασκεί κριτική. Η εσωτερική του περιπέτεια σημαδεύεται τόσο από ό,τι στοχάζεται μα και από ό,τι πράττει. Όταν για παράδειγμα έβγαλε την πόρτα από την θέση της και άφησε το σπίτι του –και την προσωπική του ζωή συγχρόνως– εκτεθειμένο στα βλέμματα των υπολοίπων κατοίκων, εισέπραξε μια εχθρικότητα.

Ένα άλλο στοιχείο του ήρωα είναι ότι η ομιλία του [ή (και) η αφήγηση του συγγραφέα] διαθέτει ορισμένα γλωσσικά χαρακτηριστικά που φανερώνουν την ταυτότητα του.

Χρησιμοποιεί μια κοινωνιόλεκτο που κοσμείται είτε από εκφράσεις κύρους:
 
Κάθε μετάβαση είναι εμπεδωμένο αίτιο
ή
συνηθισμένος γαρ, καθότι επιρεπής


είτε από εκφράσεις που χρησιμοποιούνται υπό ορισμένες συνθήκες επικοινωνία:
 
κοινώς τη γάμησες φίλε μου
in your face theater
Μα πόσο πολύ βλάκας!
Ε, ρε μάνα μου πακέτο!

Επίσης, παρατηρούμε ότι αν και ο ήρωάς μας είναι κοσμοκαλόγερος, δεν εγκαταλείπει τον ταξικό προβληματισμό. Αναρωτιέται αν είναι δέσμιος της ύλης και των αντικειμένων ενώ ο συγγραφέας μας πληροφορεί ότι δεν έχει σχεδόν καθόλου λεφτά. Σε ένα υποκεφάλαιο μάλιστα καταλήγει με τη φράση Ελευθερία είναι κάτι ο Ακατάληπτο, ενώ κάπου αλλού αναφέρεται στις κουραστικές ευθύνες που φέρνουν τα υλικά αγαθά στον κάτοχό τους.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι τη στιγμή που οι ειδικοί κάνουν λόγο για κορεσμό θεμάτων, ότι λίγο πολύ έχουν γραφεί όλα, ότι η συγγραφική πρωτοτυπία έχει εξαντληθεί, το βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα είναι η τρανταχτή απόδειξη ότι το αισθητό σύμπαν αποτελεί ανεξάντλητη πηγή θεμάτων. Αρκεί η ύπαρξη ή η μη ύπαρξη μια πόρτας για να έχουμε βιβλίο, ένα βιβλίο που να μην μοιάζει με τα περισσότερα που κυκλοφορούν.

-----------

* Το κείμενο εκφωνήθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου, στις 12 Μαρτίου, στο Polis Art Cafe.





Το ‘Μνημιατρείο’ του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη.
Ένα κριτικό σημείωμα για το βιβλίο 
του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη ‘Η Ιδιωτική μου Αντωνυμία’, Εκδόσεις Κίχλη

γράφει η Εύη Κουτρουμπάκη

Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο Του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη « Η Ιδιωτική μου Αντωνυμία» μένει κατάπληκτος από το πώς ένας συγγραφέας πιάνεται από μια μικρή λεπτομέρεια του καθημερινού βίου και καταφέρνει να την μετατρέψει σε άτεγκτη διερώτηση που αφορά τον βίο τον ίδιο.

Στις μέρες μας που είμαστε εξόριστοι από τη γλώσσα λόγω των τεχνολογιών και με την επίνευση της άγριας εποχής που καταργούνται οι πολιτικοί ηθικοί και ανθρώπινοι άξονες, έχουμε μπροστά μας τα μικροκείμενα αυτά, κείμενα βαθειάς ανθρωπινότητας, που κατατίθενται σε μορφή προσωπικού άσθματος και δημιουργούν μιαν αναπάντεχη αίσθηση οικειότητας στον αναγνώστη.

Νιώθει κανείς διαβάζοντας τα αυτό που λέει ο Νίκος Χουλιαράς: ‘Τραβάει κάθε τόσο τις κλωστές και λίγο λίγο με ξηλώνει’.

Ο George Steiner για όλα αυτά τα κείμενα θα έλεγε πιθανόν, πως ‘είναι μια κραυγή εξοργισμένης ανθρωπιάς’.

Πίσω από όλα αυτά τα μικροπεζά κρύβεται ένας εκρηκτικός ποιητικός μηχανισμός που θέτει σε λειτουργία έναν αγροτικό παιδότοπο όπου ενίοτε παίζουν οι σκοτωμένοι του εμφύλιου αντάμα με τους προϊστορικούς δεινόσαυρους.

Σ’ αυτά τα εντυπωσιακά για τη ζωντάνια και την οικονομία τους κείμενα τα οποία εκτείνονται σε παράλληλα ή ταυτοτικά επίπεδα, διαφαίνεται η οραματική αγωνία του συγγραφέα.

Που πάει το όραμα; Ίσως αυτή να είναι η λανθάνουσα διερώτηση πίσω από τα κείμενα και ίσως αυτή η διερώτηση να θέτει πολιτικό πρόσημο σε όλο το βιβλίο.

Τα νήματα κινούνται από την παιδική ηλικία και μετά,η Αριστερά και ο εμφύλιος πανταχού παρούσες σκέψεις.

Βαθειά του σκέψη, η προδομένη ανάταση και συνακόλουθα η χαμένη ανάσταση όπως γράφει και ο Χρήστος Μπράβος σε ένα κριτικό του κείμενο για τον Γιάννη Δάλα. 
 
Ζώντας σε έναν τέλειο τεχνοκρατικά πολιτισμό, σε μια μελλοντική κοινωνία που θα βυθίζεται πιθανόν, ο Χατζημωυσιάδης μέσα σε ένα πρωτογενές κλίμα αισθημάτων, συναρθρώνει τις προσωπικές του ψηφίδες, ορθώνει τη μνήμη και φωτίζει τα πολλαπλά της στρώματα .

Η μνήμη του κάθε ανθρώπου είναι η ιδιωτική του λογοτεχνία τονίζει ο Aldus Huxley και αυτό διαφαίνεται καθαρά στα κείμενα αυτά.

Πρέπει να τονιστεί πως η λογοτεχνία διέσωσε την ιστορική μνήμη σε μεγάλη έκταση και χρονικό βάθος. 
 
Γιατί η Λογοτεχνία είναι η μνήμη μας.
Όχι βέβαια η μνήμη περασμένων γεγονότων, όπως μάχες, πόλεμοι και συνθήκες ειρήνης –αυτά μας τα διηγείται η Ιστορία– αλλά η μνήμη που οι άνθρωποι, από σήμερα μέχρι τον Όμηρο και πριν από τον Όμηρο, αισθάνθηκαν, ονειρεύτηκαν, φαντάστηκαν.
Το βιβλίο αυτό, λειτουργεί ως γεωτρυπανιστής πετρωμένων και ξεχασμένων αισθημάτων. 
 
Σε έναν τοίχο – οθόνη- σκηνή ο Χατζημωυσιάδης στήνει ένα θέατρο σκιών αναμνήσεων και κινητοποιεί τη μνήμη και τη ζωή στον 20ο και τον 21ο αιώνα που πλέει μέσα σε όλα τα ζωτικά υγρά , τα δάκρυα το αίμα το σπέρμα και τον ιδρώτα, θέτοντας υπαρξιακά διερωτήματα που αφορούν τον κλήρο του χρόνου, την αρπάγη του χρόνου, τη διάρκεια και την ανύπαρκτη αιωνιότητα .

Ο άνθρωπος σε σχέση με το χρόνο και το θάνατο. και οι σχέσεις με την πατρώα γη. Εξ αφορμής των καταγραφών του βιβλίου για την πατρώα γη, έρχονται στο μυαλό τα τρομακτικά διφορούμενα των ημερών μας, του οίκοι και του πατριωτισμού, από το home στο heimat, έως τη λατρεία της γης και του αίματος, που μπόρεσαν να διακινήσουν ο φασισμός και ο ναζισμός και που δυστυχώς αναβιώνουν στις ημέρες μας.

Και η νοσταλγία κι αυτή παρούσα σε ότι τουλάχιστον αφορά τα πρόσωπα που εξέλιπαν.
Η νοσταλγία είναι και αυτή κινητήρια δύναμη της σκέψης.

Γιατί κάθε γλώσσα έχει τον τρόπο της να εκφράσει τη νοσταλγία και να εντοπίσει τη δυσφορία σε κάποιο μέρος του σώματος, μελαγχολία (μέλαινα χολή). Spleen (η σπλήνα) angoise ( ο λαιμός),να την καταχωρίσει σε ένα πολιτισμικό μητρώο σαν ένα σύνθημα, έστω κι αν είναι εξ εισαγωγής όπως το spleen, από τον Shakespeare ως τον Baudelaire,να τη στρέψει προς το παρελθόν ή προς το μέλλον, συνδέοντας την με ένα συμβάν ή με μια προσδοκία, να την μετατρέψει σε ατομικό , ιστορικό οντολογικό, ή κοινωνικό άλγος.

Έτσι και ο Χατζημωυσιάδης, προβάλλει τον κόσμο της επαρχίας σε μια μεταβατική ιστορικά και πολιτικά εποχή και τη ζωή του σ’ αυτήν σε διαφορετικές περιόδους και κάτω από διαφορετικά κοινωνικά πρίσματα.

Ο Alfred Korzybski στο βιβλίο του «Science and Sanity» γράφει: ‘A map is not the territory it represents’ . Μ’ άλλα λόγια ο Χατζημωυσιάδης δεν αναφέρεται στην επαρχία σαν locus amenus, σαν μια καταγραφή που ανταποκρίνεται μόνο στις λεπτομέρειες της γεωγραφικής πραγματικότητας, δεν περιγράφει δηλαδή μόνον έναν γεωγραφικό τόπο αλλά εκφράζει και τη βιωμένη αίσθηση στο χώρο αυτό. 
 
Προβάλλει χωρίς αποστειρωμένη καλαισθησία την ανεξαρτησία των πραγματικών ή φανταστικών κατασκευών του, τα γνωρίσματα του τόπου του όσο κι αν κάποιες φορές μοιάζουν αταίριαστα ή ανομοιογενή, σε ένα τοπίο που δεν είναι πεποιημένο.

Ενσωματώνει ανθρώπινες μορφές, σεμνούς και ευθυτενείς άντρες, λιγνές μορφές, σεπτές μορφές με τσεμπέρια και απομεινάρια της ζωής παλαιών εποχών.

Ενοποιεί κτίσματα, αισθήματα και τη φύση σαν ενιαίο αφήγημα. Ενοποιεί την ομορφιά του άψυχου και την ηδονή του ζωντανού, με το απαλό γυαλόχαρτο της γλώσσας του.

Βλέπει κάθε νύχτα νιώθει κάθε μέρα . Συνθέτει εικόνες, επιλέγει ήχους , ανεξερεύνητες λέξεις που τριγυρίζουν, κραυγές που συναρθρώνονται.

Οι νεκροί του ήρωες ζουν και το οφείλουν στην πένα του. Τους εμφύσησε ζωή, έκτισε τους χαρακτήρες τους, επινόησε τις αρετές τους, έφερε στην επιφάνεια τα χούγια τους, σχεδίασε αποκλειστικά την όποια μοίρα τους.
Αποκρυπτογραφεί τις μακρινές φωνές των ανθρώπων, μαντεύει τα λόγια τους, ταξινομεί τους ήχους και τα αρώματα, τα κρωξίματα, την καΐλα του καλοκαιριού, τη μούχλα, τους ιδρώτες, τα άνθη τα εαρινά, τη μυρωδιά των τσιγάρων.
Όλα όσα αναπνέει κι αφουγκράζεται είναι τα κείμενα αυτού του βιβλίου.

Ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης είναι ένα κεραυνόπληκτο μυαλό, ένας άνθρωπος εμβαπτισμένος στους ανθρώπους και όχι ένας ναυαγοσώστης της συνήθειας.
Ένας ευαίσθητος πολιτικός και κοινωνικός καταγραφέας που απώτερο στόχο έχει την αγωνιστική απονάρκωση.

Τα κείμενα του αποτελούν αφόρμηση γι αυτήν την απονάρκωση αφού στις περισσότερες περιπτώσεις αφήνει την πόρτα στον αναγνώστη ανοιχτή για να την προσεγγίσει, χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω γνώσεις, εξηγήσεις και διευκρινίσεις, ανοίγοντας παράδρομους που μπορεί στη συνέχεια να γίνουν λεωφόροι. Το βιβλίο του είναι συναρπαστικό όχι μόνο για τους διανοούμενους αλλά και για όλους αυτούς που αποκαλούμε γενικούς αναγνώστες.

Είναι ένα βιβλίο βαθιά ανθρωποκεντρικό, ζωσμένο από ένα ανθρωπομάνι που περπατά, φωνασκεί, δακρύζει, σιωπά, ζει και πεθαίνει, οδηγώντας τον αναγνώστη άλλες φορές στο Νιτσεϊκό μονοπάτι στο δάσος κι άλλες στο ξέφωτο του Heidegger
 
Είναι ένα βιβλίο που περπατά στη μοναξιά του χρόνου και της ιστορίας πνίγοντας τα δάκρυα του γιατί αυτός είναι ο αρχικός - κι ο τελικός σκοπός της τέχνης, η υπέρβαση της καταγωγικής, ανθρώπινης συνθήκης που είναι το πένθος.



ΒΟΫΤΣΕΚ
του Γκέοργκ Μπύχνερ


Πρεμιέρα: 3 Μαρτίου 2019, στις 20.00
ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟ

Το αινιγματικό αριστούργημα «Βόυτσεκ» του Γκέοργκ Μπύχνερ, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου Σημείο στις 3 Μαρτίου.

Ο σκηνοθέτης και η σταθερή ομάδα ηθοποιών και συνεργατών που μας έδωσαν τις υπέροχες παραστάσεις δραματοποιημένης λογοτεχνίας «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» του Γ. Βιζυηνού, «Μαζώχτρα» του Αργ. Εφταλιώτη και «Χαλασοχώρηδες» του Αλ. Παπαδιαμάντη, προτείνουν τη δική τους, νέα εκδοχή πάνω στο έργο που άλλαξε την παγκόσμια θεατρική δραματουργία. Για την παράσταση έγινε νέα μετάφραση από τον ποιητή Αλέξη Μάινα, ο οποίος επιμελήθηκε και τη νέα δραματουργική πρόταση της ομάδας για το ανέβασμα του έργου.

Παραγωγή Ξανθίας Α.Μ.Κ.Ε.

Υπόθεση
Ο φτωχός στρατιώτης Βόυτσεκ μοιάζει διαρκώς κυνηγημένος, ξυρίζει το λοχαγό του, εκτελεί την υπηρεσία του και συμπληρώνει τον ελάχιστο μισθό του συμμετέχοντας στο πείραμα μονοφαγίας του γιατρού, τρώγοντας για μήνες μόνο μπιζέλια. Έχει ένα παιδί εκτός γάμου με τη Μαρία. Η Μαρία είναι ό,τι έχει. Ως αποτέλεσμα του πειράματος αρχίζει να χάνει σταδιακά την υγεία σώματος και μυαλού. Όταν η Μαρία τον απατά με άλλον άντρα, τη σκοτώνει.

«Η μαϊμού έγινε στρατιώτης, δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο, η κατώτατη βαθμίδα του ανθρωπίνου γένους».

Το έργο
Το άτιτλο τελευταίο έργο του Μπύχνερ (1836/37) έγινε γνωστό ως Βόυτσεκ.
Πρόκειται για τέσσερα ημιτελή και μισοσβησμένα χειρόγραφα με διαφορετικές σειρές σύντομων σκηνών, ένα έργο γρίφος. Εκδότες και δραματουργοί καλούνται να συνθέσουν κάθε φορά από την αρχή δράση και προβληματική βάζοντας σε σειρά τις πολυεπίπεδες μικροσκηνές. Ο Μπύχνερ  εισάγει για πρώτη φορά στο παγκόσμιο θέατρο τον εξαθλιωμένο αντιήρωα, για να φωτίσει τις σκιές του σύγχρονου κόσμου. Βόυτσεκ και Μαρία εκπροσωπούν τη συστημική φτωχοποίηση και τις συνέπειες της ανθρώπινης απαξίωσης.

«Όλα είναι δουλειά κάτω απ’ τον ήλιο, και στον ύπνο ακόμα ιδρώτας».


Ο Συγγραφέας (Μπύχνερ)
Ο Γκέοργκ Μπύχνερ (1813-1837) φεύγει από τη ζωή μόλις 23 ετών. Στον σύντομο βίο του προλαβαίνει παράλληλα με τις σπουδές του στην ιατρική, να αναπτύξει έντονη επαναστατική και πολιτική δράση και να αφήσει σημαντικό λογοτεχνικό έργο. Η ανατρεπτικότητα των έργων του μένει αρχικά αφανής, μέχρι την έκδοση του Βόυτσεκ μισό αιώνα αργότερα. Σταδιακά αναγνωρίζεται ως πρόδρομος του ενός λογοτεχνικού κινήματος μετά το άλλο: Νατουραλισμού, Εξπρεσιονισμού, Σουρεαλισμού, έως και του επικού θεάτρου του Μπρεχτ. Το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο του γερμανόφωνου χώρου φέρει το όνομά του.

Λίγα λόγια από τον σκηνοθέτη

Η παράσταση ξεκινά με την ανακοίνωση του τέλους του ιστορικού Βόυτσεκ, η υπόθεση του οποίου ενέπνευσε τον Μπύχνερ να γράψει το έργο.
«Το 1824 ο στρατιώτης Βόυτσεκ αποκεφαλίζεται στην κεντρική πλατεία της πόλης για τον φόνο της ερωμένης του.»
Έτσι, όλοι οι θεατές ξέρουν απ’ την αρχή την κατάληξη του Φραντς Βόυτσεκ και της Μαρίας. Ξέρουμε το τέλος και παρακολουθούμε το πώς θα οδηγηθούμε εκεί.Το έγκλημα έχει προαναγγελθεί και παρατηρούμε όλα όσα συμβάλλουν σε αυτό.
Ο Μπύχνερ χρησιμοποιεί για πρώτη φορά ως κεντρικά πρόσωπα αντιήρωες.
Εμείς, παρουσιάζουμε και τη Μαρία ως κεντρική ηρωίδα σε ένα έργο που θα μπορούσε να λέγεται «Φραντς και Μαρία».
Κ.Π.



Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση - Δραματουργική επιμέλεια: Αλέξιος Μάινας
Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου
Βοηθός σκηνοθέτη: Χαρά Δημητριάδη
Σκηνογραφία - Ενδυματολογία: Βίκυ Πάντζιου
Πρωτότυπη μουσική - Στίχοι τραγουδιών: Βασίλης Κουτσιλιέρης
Κινησιολογία: Κατερίνα Γεβετζή
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης
Trailer: Αντώνης Κουνέλλας
Εικαστικό - Σχεδιασμός εντύπων: Μανόλης Αλμπάνης
Κατασκευή σκηνικού: Αντώνης Χαλυβίδης
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Λήδα Ασλανίδου
Παραγωγή: Ξανθίας Α.Μ.Κ.Ε.

Παίζουν: Ελισσαίος Βλάχος, Αγγελική Μαρίνου, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Κώστας Παπακωνσταντίνου, Βασιλική Σουρρή, Φοίβος Συμεωνίδης.


Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠ.ΠΟ.Α.


Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Κυριακή 20.00
Δευτέρα - Τρίτη 21.00
από 3.3.2019 έως 23.4.2019
Διάρκεια: 1 ώρα και 15’

Εισιτήρια – Πληροφορίες
Τηλεφωνικές κρατήσεις: 2109229579
Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-simeio/woyzeck/
Τιμές εισιτηρίων:
€ 12,00
€ 8,00 (φοιτητικό, ομαδικό)
€ 5,00 (άνεργοι, ΑμεΑ)
Ισχύει ατέλεια Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών

Θέατρο Σημείο, Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα
πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA