πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Η ποιήτρια Μαριάννα Κουμαριανού με αφορμή το βιβλίο της "Τόπος στη γαλήνη" (εκδ. Θράκα), συνεντευξιαζόμενη στο iart.gr από τον Κωνσταντίνο Σύρμο
«Ο φάρος του Σόρενσον» (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρα, εν παραλλήλω με το «Μουσείο των τύψεων και άλλα διηγήματα» του Αχιλλέα Κυριακίδη, υπό την κριτική ματιά του Γιώργου Περαντωνάκη
πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Θωμάς Νικολάου

Τρία ποιήματα από το υπό έκδοση ποιητικό του βιβλίο 
Άτσαλες συζητήσεις που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο 
από τις εκδόσεις Θράκα

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Αραιά και που, όπως το έργο ξετυλίγεται 
και δεν αφήνει περιθώριο για γέλια, 
βρίσκομαι 
στην κοιλιά σου.
Ακόμα να καταλάβεις πως μεγάλωσα,
θέλοντας να σφραγίσεις το περιεχόμενο
με μια θηλιά, που προεξέχει από τους πίνακες
στο τοπίο του ζωγράφου εκτελεστή.
Βαρόνοι και ερασιτέχνες,
ρομαντικοί και τεχνοκράτες
στην έκθεση του αίματος.
Το εισιτήριο όσο η σημαία
της παράδοσης
που την έπλεξαν οι
φυλακισμένοι
της επαναστατικής κατάστασης

*

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Η ιδέα συνελήφθη,
το τρένο για το Άουσβιτς
έφευγε νωρίς.
Δυο πιανίστες αντίκρυ
με το ματωμένο πετραχήλι,
όπλα έτοιμα για την τελευταία
συμφωνία των μαύρων αστεριών,
άσπρες πετσέτες από μαλλί
γριάς*.
Τσαφ-τσουφ το τρένο για το Άουσβιτς,
είχε περάσει τρεις φορές από
Θεσσαλονίκη
κι όπως συναντούσε κάθε φορά τα πλήθη
ο μηχανοδηγός
σημείωνε το τελευταίο στίγμα
για την θηριωδία.

*Στο Άουσβιτς, μετά την απελευθέρωση, βρήκανε τόνους από αχρησιμοποίητο μαλλί ανθρώπων που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή μέχρι και ρούχων.

*

ΣΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΣΕΤ

Στο δωμάτιο του ψυχιατρείου ξεδιπλώνει 
ο Μανσέτ την τελευταία εκδοχή του στυγερού εγκλήματος.
Έχει γκαζάκια και έρωτες για να ανατινάξει τη θέληση 
του γείτονα ξυλουργού να περάσει από τον υλισμό
στη μεταφυσική.
Παρηγοριά για τον Μαρξ στην διπολική του διάσταση,
μέσα στο ψυχιατρείο με την ώριμη σκέψη των τρελών,
γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να ταιριάξει στην γύψινη επιφάνεια
το τέλος των ονείρων.
Καθώς ξεπερνάει κάθε εμπόδιο προσαρμογής,
μετά από κάθε διαταγή,
τα φάρμακα διαλύονται όπως το νέο του βιβλίο
και κάθε βράδυ το χάος επανέρχεται,
μέχρι να βρει ρυθμό στο άπειρο κελί.

ΒΟΫΤΣΕΚ
του Γκέοργκ Μπύχνερ στο ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟ




ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ



Ύστερα από το επιτυχημένο ξεκίνημά της, η παράσταση «Βόυτσεκ» του Γκέοργκ Μπύχνερ, σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου, αλλάζει ημέρες και ώρες!
Νέες ημέρες παραστάσεων:
Παρασκευή & Σάββατο στις 21.00,  Κυριακή στις 20.00 
στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου Σημείο για 12 ακόμη παραστάσεις.
έως 21/4


Ο σκηνοθέτης Κώστας Παπακωνσταντίνου και η σταθερή ομάδα ηθοποιών και συνεργατών που μας έδωσαν τις υπέροχες παραστάσεις δραματοποιημένης λογοτεχνίας «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» του Γ. Βιζυηνού, «Μαζώχτρα» του Αργ. Εφταλιώτη και «Χαλασοχώρηδες» του Αλ. Παπαδιαμάντη, προτείνουν τη δική τους, νέα εκδοχή πάνω στο έργο που άλλαξε την παγκόσμια θεατρική δραματουργία. Για την παράσταση έγινε νέα μετάφραση από τον ποιητή Αλέξη Μάινα, ο οποίος επιμελήθηκε και τη νέα δραματουργική πρόταση της ομάδας για το ανέβασμα του έργου.

Παραγωγή Ξανθίας Α.Μ.Κ.Ε.

Υπόθεση
Ο φτωχός στρατιώτης Βόυτσεκ μοιάζει διαρκώς κυνηγημένος, ξυρίζει το λοχαγό του, εκτελεί την υπηρεσία του και συμπληρώνει τον ελάχιστο μισθό του συμμετέχοντας στο πείραμα μονοφαγίας του γιατρού, τρώγοντας για μήνες μόνο μπιζέλια. Έχει ένα παιδί εκτός γάμου με τη Μαρία. Η Μαρία είναι ό,τι έχει. Ως αποτέλεσμα του πειράματος αρχίζει να χάνει σταδιακά την υγεία σώματος και μυαλού. Όταν η Μαρία τον απατά με άλλον άντρα, τη σκοτώνει.

«Η μαϊμού έγινε στρατιώτης, δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο, η κατώτατη βαθμίδα του ανθρωπίνου γένους».

Το έργο
Το άτιτλο τελευταίο έργο του Μπύχνερ (1836/37) έγινε γνωστό ως Βόυτσεκ.
Πρόκειται για τέσσερα ημιτελή και μισοσβησμένα χειρόγραφα με διαφορετικές σειρές σύντομων σκηνών, ένα έργο γρίφος. Εκδότες και δραματουργοί καλούνται να συνθέσουν κάθε φορά από την αρχή δράση και προβληματική βάζοντας σε σειρά τις πολυεπίπεδες μικροσκηνές. Ο Μπύχνερ  εισάγει για πρώτη φορά στο παγκόσμιο θέατρο τον εξαθλιωμένο αντιήρωα, για να φωτίσει τις σκιές του σύγχρονου κόσμου. Βόυτσεκ και Μαρία εκπροσωπούν τη συστημική φτωχοποίηση και τις συνέπειες της ανθρώπινης απαξίωσης.

«Όλα είναι δουλειά κάτω απ’ τον ήλιο, και στον ύπνο ακόμα ιδρώτας».


Ο Συγγραφέας (Μπύχνερ)
Ο Γκέοργκ Μπύχνερ (1813-1837) φεύγει από τη ζωή μόλις 23 ετών. Στον σύντομο βίο του προλαβαίνει παράλληλα με τις σπουδές του στην ιατρική, να αναπτύξει έντονη επαναστατική και πολιτική δράση και να αφήσει σημαντικό λογοτεχνικό έργο. Η ανατρεπτικότητα των έργων του μένει αρχικά αφανής, μέχρι την έκδοση του Βόυτσεκ μισό αιώνα αργότερα. Σταδιακά αναγνωρίζεται ως πρόδρομος του ενός λογοτεχνικού κινήματος μετά το άλλο: Νατουραλισμού, Εξπρεσιονισμού, Σουρεαλισμού, έως και του επικού θεάτρου του Μπρεχτ. Το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο του γερμανόφωνου χώρου φέρει το όνομά του.

Λίγα λόγια από τον σκηνοθέτη
Η παράσταση ξεκινά με την ανακοίνωση του τέλους του ιστορικού Βόυτσεκ, η υπόθεση του οποίου ενέπνευσε τον Μπύχνερ να γράψει το έργο.
«Το 1824 ο στρατιώτης Βόυτσεκ αποκεφαλίζεται στην κεντρική πλατεία της πόλης για τον φόνο της ερωμένης του.»
Έτσι, όλοι οι θεατές ξέρουν απ’ την αρχή την κατάληξη του Φραντς Βόυτσεκ και της Μαρίας. Ξέρουμε το τέλος και παρακολουθούμε το πώς θα οδηγηθούμε εκεί. Το έγκλημα έχει προαναγγελθεί και παρατηρούμε όλα όσα συμβάλλουν σε αυτό.
Ο Μπύχνερ χρησιμοποιεί για πρώτη φορά ως κεντρικά πρόσωπα αντιήρωες.
Εμείς, παρουσιάζουμε και τη Μαρία ως κεντρική ηρωίδα σε ένα έργο που θα μπορούσε να λέγεται «Φραντς και Μαρία».
Κ.Π.

Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση - Δραματουργική επιμέλεια: Αλέξιος Μάινας
Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου
Βοηθός σκηνοθέτη: Χαρά Δημητριάδη
Σκηνογραφία - Ενδυματολογία: Βίκυ Πάντζιου
Πρωτότυπη μουσική - Στίχοι τραγουδιών: Βασίλης Κουτσιλιέρης
Κινησιολογία: Κατερίνα Γεβετζή
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης
Trailer: Αντώνης Κουνέλλας
Εικαστικό - Σχεδιασμός εντύπων: Μανόλης Αλμπάνης
Κατασκευή σκηνικού: Αντώνης Χαλυβίδης
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Λήδα Ασλανίδου
Παραγωγή: Ξανθίας Α.Μ.Κ.Ε.

Παίζουν: Ελισσαίος Βλάχος, Αγγελική Μαρίνου, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Κώστας Παπακωνσταντίνου, Βασιλική Σουρρή, Φοίβος Συμεωνίδης.


Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠ.ΠΟ.Α.


Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Παρασκευή- Σάββατο 21.00
Κυριακή 20.00
Έως 21.4.2019
Διάρκεια: 1 ώρα και 15’

Εισιτήρια – Πληροφορίες
Τηλεφωνικές κρατήσεις: 2109229579
Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-simeio/woyzeck/
Τιμές εισιτηρίων:
€ 12,00
€ 8,00 (φοιτητικό, ομαδικό)
€ 5,00 (άνεργοι, ΑμεΑ)
Ισχύει ατέλεια Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών

Θέατρο Σημείο, Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα
πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο







  Τη Δευτέρα 1η Απριλίου 2019 και ώρα 19:00 θα πραγματοποιηθεί στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Βριλησσίων (Αίθουσα Εκδηλώσεων) η εκδήλωση  

« Με μία βαλίτσα... »

 Στο πλαίσιο της σύνδεσης του σχολείου με την κοινωνική πραγματικότητα, η εκδήλωση αυτή «αγγίζει» το διαχρονικό φαινόμενο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς μέσα από την Τέχνη και, ειδικότερα, μέσα από την Ποίηση και τη Μουσική. Στόχος της εκδήλωσης, η οποία εντάσσεται στο ετήσιο τετράμηνο Πολιτιστικό Πρόγραμμα του σχολείου μας με τον γενικότερο φετινό τίτλο «Η Τέχνη μας ενώνει», είναι η ευαισθητοποίηση των παιδιών στο μείζον αυτό κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό πρόβλημα μέσα από το πρίσμα του ανθρωπισμού, όπως το ορίζουν τα δημοκρατικά ιδεώδη και οι οικουμενικές αξίες της συναδέλφωσης των λαών, του σεβασμού στη διαφορετικότητα και της αλληλεγγύης, ενάντια στον ρατσισμό, στη ξενοφοβία, στη μισαλλοδοξία.

 Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει μουσικά δρώμενα από τους μαθητές και τις μαθήτριες της Δ΄ τάξης του σχολείου μας με τη συμμετοχή του ερμηνευτή Βασίλη Γισδάκη και της συνεργάτιδάς του στο πιάνο Δέσποινας Στεφανίδου.
Ταυτόχρονα, οι ποιητές και ποιήτριες   
Αυγέρη Κατερίνα, Γλυνιαδάκη Κρυστάλλη, Γρίβα Άννα, Ελευθεράκης Δημήτρης, Καραγεωργίου Τασούλα, Κουλούρη Μαρία, Κοψιδά-Βρεττού Παρασκευή, Κυπαρίσσης Πάνος, Κωτούλα Δήμητρα, Μάινας Αλέξιος, Μαργαρίτη Ειρήνη, Μαρκόπουλος Γιώργος, Μεζίτη Μάνια, Μεσσήνης Στέφανος, Παπαγεωργίου Φάνης, Πέτρου Δημήτρης, Σακελλίου Λιάνα, Σαμαρά Λένα, Φιλντίσης Νίκος,  
θα απαγγείλουν ποιήματά τους, στηρίζοντας με την παρουσία τους τόσο τη συγκεκριμένη εκδήλωση όσο και το συνολικό πολιτισμικό όραμα του σχολείου μας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη

Για τον Σύλλογο Διδασκόντων 2ου Δημοτικού Σχολείου Βριλησσίων  

ο Διευθυντής
Θεόφιλος Τζώρτζης

Υποταγή στη φθορά*
 κριτικό σημείωμα 
για τα κεράσια της εύας (Ιωλκός, 2018)
της Βίκυς Κατσαρού

γράφει ο Στάθης Ιντζές


Η ποιήτρια Βίκυ Κατσαρού ανήκει στην κατηγορία των λεγόμενων πρωτοεμφανιζόμενων ποιητών, σε μια εποχή που η προβολή ενός ποιητικού έργου έχει περισσότερη απήχηση από ποτέ. Στα κοινωνικά δίκτυα η ποίηση βρίσκει πρόσφορο έδαφος, απευθύνεται στον αναγνώστη με άμεσο τρόπο, αρκεί να γίνεται σωστή χρήση τους, ένας παράγοντας που πριν από περίπου δύο δεκαετίες δεν υπήρχε. Παράλληλα, οι λίστες βραβείων ή (και) οι διακρίσεις που αυτές επιφέρνουν, ενώ προσθέτουν σαφώς αίγλη στον εκδοτικό οίκο που έχει εκδώσει τα βιβλία, μπορεί να κρύβουν κινδύνους για τον ποιητή που καλείται να διαχειριστεί την προβολή που έρχεται ως συνέπεια, με μετριοπάθεια και σύνεση. Υπάρχουν περιπτώσεις ποιητών που μετά τη διάκριση του πρώτου τους βιβλίου αναλώθηκαν τόσο πολύ ώστε το ενδιαφέρον των αναγνωστών για τα επόμενα βιβλία τους να βαίνει μειούμενο. Επομένως ένας πρωτοεμφανιζόμενος ποιητής, εκτός από ένα καλό βιβλίο, καλείται να επιδείξει και έναν ισορροπημένο ψυχισμό.


Η παρακμή που τόσο συχνά αποδίδεται στο βιβλίο, ως έννοια, αποτελεί σε μεγάλο βαθμό έκφραση «αρνητικής» θεολογίας, της πεποίθησης ότι ο άνθρωπος έχει εγκαταλειφθεί από τον Θεό και έχει αποκοπεί από τον πνευματικό πυρήνα της ύπαρξής του. Εδώ, η νοσταλγία για τον έρωτα και για τον χαμένο παράδεισο συμπίπτουν.

Στα κεράσια της εύας της Βίκυς Κατσαρού, 
κυριαρχεί ο λυτρωτικός λόγος, η μεταφυσική και η υπαρξιακή οδύνη:

Τι κι αν είμαστε υπάρξεις καμωμένες από φως
κι αναγνωρίζουμε
φως μονάχα–
κι όλη η απόσταση ανάμεσά μας
ονομάζεται σκοτάδι;


και η συνείδηση του τέλους, η οποία άλλοτε εκφράζεται:

α) με ακραία πεσιμιστικό τόνο

Στο σκοτάδι για πάντα ας ζήσω [...] όλη μου η ευτυχία γκρεμίστηκε / και πόνο γέμισα και θρήνο / και δυστυχία πολλή.

β) με αποκαλυψιακές εικόνες

Στέκομαι στην άκρη της Εδέμ [...] Σωπαίνουν τ' άστρα και η γη [...] μαύρος ο ουρανός σκύβει


γ) με την εκβολή της στο όραμα μιας θρησκευτικά εννοούμενης λύτρωσης,

τοποθετεί το ποιητικό «Εγώ» ως κεντρική αρχή και βασικό φορέα λόγου.


Η ηρωίδα μας φαίνεται αδύναμη απέναντι στην αναπόφευκτη φθορά του χρόνου· γεννήθηκε υποταγμένη στη φθορά.

Και ο Θεός της είναι αυτός που θα της αποκαλύψει τον μαρασμό που επιφέρει ο χρόνος στη μορφή της:
Και είδε ο Θεός / μέσ' από τα χείλη μου / την ψυχή μου λείψανο / να βγαίνει

Υπάρχουν ποιήματα αληθινά γοητεύοντα για την αμεσότητα της διάχυσης και την απλότητα των εικόνων:
Τα μαλλιά μου / βαριές καμπάνες / καταβυθίζονται στο χάος [...] Σωπαίνουν τ' άστρα και η γη [...] μυρώθηκε το δροσερό χορτάρι.

Η Β. Κ. με το πρώτο της ποιητικό βιβλίο αποδίδει καταστάσεις που εγγράφονται στο θρησκευτικό φρόνημα. Κάτοχος ενός αξιόπιστου ελεύθερου στίχου ερμηνεύει με οικεία μέσα έναν κόσμο προσωπικό.

Αν και θεωρώ ότι η αισθηματολογία κρύβει κινδύνους, στα κεράσια της εύας υπάρχει η ανάγκη καταγραφής του αισθητού στον ποιητικό δρόμο που διάλεξε η ποιήτρια. Τον δρόμο στον οποίο ο λυρικός λόγος υποστηρίζει τη θρησκευτική επένδυση και κομίζει αξιόπιστα μια ευρύτατα θεολογική και ουμανιστική θέση για την ανθρώπινη περιπέτεια.

Δεν μπορεί κανείς να μην σταθεί στον χαρακτηριστικό τόνο της Β. Κ, δηλαδή την ηρεμία, τη μελαγχολία ή ακόμη και την τρυφερότητα που χωνεύει εντός της την παρακμή, την αγωνία, τον θάνατο και συντελεί στη δημιουργία μιας ιδιαίτερης δόνησης.

Με τα κεράσια της εύας η ποιήτριά μας βαδίζει σ' ένα μονοπάτι από το οποίο άλλοι έχουν επιστρέψει (π.χ. Ζωή Καρέλλη) και μόλις έχει καταλαγιάσει η σκόνη. Είναι στο χέρι της, μιας και η ποίησή της είναι πολλά υποσχόμενη, να αναδέψει τη σκόνη αυτή και να δημιουργήσει τον δικό της αμμόλοφο.

Ως επίλογο, παραθέτω ένα απόσπασμα από κείμενο του Α. Καραντώνη για τον ποιητή Κώστα Στεργιόπουλο:
 
Κι όμως θα πρεπε να λέμε πως οι ποιητές δεν πρέπει να πηγαίνουν προς τα πράγματα κρατώντας μια λύρα μα να μας δείχνουν πράγματα εντελώς καινούργια. Όμως ίσως γυρεύουμε μια χίμαιρα. Ας αφήσουμε λοιπόν τον καθένα να πλάθει την τέχνη του όπως καταλαβαίνει καλύτερα, κι εμείς ας παίρνουμε από την τέχνη του καθενός ό,τι νομίζουμε πως είναι καλύτερο.

Νέα Εστία, 1956, σελ. 860-861

-----------------

*το κείμενο εκφωνήθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου, την 21η Μαρτίου του 2019, στο Έναστρον.


ΤΟ  ‘’ΠΕΝΗΝΤΑ’’ ΤΟΥ ΧΑΡΗ ΜΕΓΑΛΥΝΟΥ



Ο Χάρης Μεγαλυνός ανήκει, θα έλεγα,  βάσει ενός σχολαστικού γραμματολογικού ‘’ληξιαρχείου’’, στην λεγόμενη ποιητική γενιά του ’70, πρωτοεμφανιζόμενος με την συλλογή ‘’Κατ’ όναρ’’ στην ποιητική Αντι-ανθολογία(1971) του Δημήτρη Ιατρόπουλου. Ακολούθησαν οι ποιητικές συλλογές: "Στο δρόμο της χώρας", (Άκμων,1980 και Ίκαρος  1994), "Το μήλον της έριδος", (εκδ. Οδός Πανός, 1983), "Κοσμικόν πάθος", (εκδ. Οδός Πανός, 1992) και "Καλοκαίρια και ενιαυτοί", (εκδ. Οδός Πανός, 2002).
Το 2018, ύστερα απ’ την αναμφήριστη παρέλευση δεκαέξι ετών, ο Μεγαλυνός επιστρέφει στον οικείο ποιητικό του χώρο, με την συλλογή του,  υπό τον ολιγαρκή, οριστικό-του αριθμού των εμπεριεχομένων ποιημάτων- τίτλο: ‘’Πενήντα’’(εκδόσεις Ίκαρος, 2018).
Ο Μεγαλυνός, με αισθητικά δραστική ποιητική  ιδιόλεκτο, προτάσσει  την αυθεντικότητα,  ενάντια στα αντιπνευματικά, χρησιμοθηρικά, αποστειρωμένα, σεμνοπρεπή  και υστερόβουλα συγχρονικά κοινωνικά συμφραζόμενα.
Η ενδεχομενικότητα μιας γνήσιας και πρωτίστως υπαρξιακά απογυμνωτικής εγκόσμιας ζεύξης με το περιπόθητο αγαπημένο πρόσωπο, το διάπυρο ‘’καλοκαίρι’’του σώματος και της ύπαρξης παρακάμπτει, αναιρεί  και  καταργεί την δυστοπική και αναυθεντική παρούσα χρονικότητα.
Το αίτημα του Μεγαλυνού, για μιαν ύστατη επικοινωνιακή, ανθρώπινη ψαύση, βρίσκει εντελές καταφύγιο στο μνημονικά επανερχόμενο θαλπικό παρελθόν (του) της παιδικής ηλικίας, στην μητρική υποστασίωση, στην εξεικόνιση της απαράγραπτης ατομικής αγνείας και στην ακινητοποίηση της διαφεύγουσας τρυφερότητας.




Γιορτάζοντας την Παγκόσμια ημέρα ποίησης, ο Κύκλος ποιητών, σε συνεργασία με το λογοτεχνικό περιοδικό θράκα και την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών Δήμου Λαρισαίων, διοργανώνει την εκδήλωση «Ποίηση κόντρα στην εγκατάλειψη, κοντά στη φύση και στο περιβάλλον» στα παράλια Λάρισας (Βελίκα), την Πέμπτη 21 Μαρτίου στις 18:30 στην Καφετέρια - εστιατόριο "Ηλιάτορας."
Ποίησή τους θα διαβάσουν οι: Denis Skofic, Ελένη Αναστασοπούλου, Σοφία Γουργουλιάνη, Θάνος Γώγος, Παύλος Καστανάρας, Κώστας Λάνταβος, Σοφία Μπεκιώτη.
Επιμέλεια εκδήλωσης: Θάνος Γώγος.
Είσοδος ελεύθερη.


Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Περιφέρειας Θεσσαλίας και του λογοτεχνικού Project Κυκλικών διαμονών "Το καταφύγιο του Οδυσσέα".
Πολύτιμος Υποστηρικτής ΟΣΔΕΛ.



Στο θεατρικό έργο Ay! Carmela, ο συγγραφέας Χοσέ Σαντσίς Σινιστέρα γράφει ένα έργο πολιτικό με αφορμή τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος ήταν η πραγματικότητα που προκάλεσε την μυθοπλασία και έδωσε υπόσταση στα πρόσωπα, και  προοπτική πάνω στην συλλογική τραγωδία των ανθρώπων.
Η Καρμέλα και ο Παουλίνο είναι οι κεντρικοί ήρωες ενός σημαντικού γεγονότος, το οποίο όμως ξεπερνά την πολιτική τους συνείδηση, γιατί απλά πρόκειται για δυο καλλιτέχνες του βαριετέ, που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα από το επάγγελμά τους σε συνθήκες ιδιαίτερα αντίξοες, όχι μόνο για την τέχνη, αλλά κυρίως για την ίδια την ζωή.
Ο συγγραφέας στις δύο πράξεις και τον επίλογο που συνθέτουν το έργο, δεν διατηρεί την ενότητα του δραματικού χρόνου. Οι ήρωες μεταβαίνουν από το παρόν στο παρελθόν και αντίστροφα, παγιδευμένοι μεταξύ πραγματικότητας και επιθυμίας, ονείρου και εγρήγορσης, ύπαρξης και ανυπαρξίας, σε έναν χώρο υπαρκτό, στο παρόν- μόνο για έναν.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του έργου αποτελεί η έντονη χρήση του κωμικού στοιχείου. Ο Manuel Aznar Soler, στην εισαγωγή του έργου αναφέρει: «Η κωμικότητα του Αχ, Καρμέλα! είναι μια κωμικότητα πρωτίστως λεκτική, που βασίζεται πάνω από όλα στο διάλογο, αλλά που γεννάται από τη δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι χαρακτήρες».

Το έργο:

Πρόκειται για την ιστορία δύο πλανόδιων θεατρίνων στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτηρίζει το έργο «ελεγεία για έναν εμφύλιο πόλεμο, σε δύο πράξεις κι έναν επίλογο».  Η δράση του έργου εξελίσσεται στο Μπελτσίτε,  το Μάρτιο του 1938. Οι ήρωες, η Καρμέλα και ο Παουλίνο, κατευθύνονται προς τη Βαλένθια, αλλά  περνούν κατά λάθος από τη ζώνη των δημοκρατικών στη ζώνη των φρανκιστών, όπου πιάνονται αιχμάλωτοι και εξαναγκάζονται να δώσουν αυτοσχέδια παράσταση για τους στρατιώτες. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα φόβου και απειλής, το δραματικό συνδυάζεται με το κωμικό, η φαντασία με την πραγματικότητα και η ζωή με το θέατρο.

Η παράσταση:

Η σκηνοθετική ματιά της Γκονζάλες, ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο, δίνει όμως την δικιά της  πινελιά καταφέρνοντας να αποδώσει  τις  συναισθηματικές μεταπτώσεις των δύο χαρακτήρων. Κινείται με μαεστρία από το κωμικό στο δράμα, και στο τραγικό- του θανάτου, σαν ένας καθρέφτης ζωής μέσα στον πόλεμο, έξω από τον πόλεμο.
Ο σκηνικός χώρος είναι μικρός, σχεδόν άδειος, ένα γραμμόφωνο, μία σκάλα, μία λάμπα δαπέδου, δυο σημαίες. Σαν να προσπαθεί να τονίσει την ασημαντότητα των αντικειμένων όταν η ζωή πεθαίνει. 
Πάνω σε αυτό το άδειο σκηνικό, γεμάτο από συναισθήματα, η Ελένη Ορνεράκη και ο Βαγγέλης Ανδρέου, καταφέρνουν να αποδώσουν τόσο αβίαστα την οικειότητα της Καρμέλα και του Παουλίνο, την οικειότητα που έχουν οι εραστές- όταν όμως  ο ένας έχει πεθάνει.  Θα έλεγα ότι οι δυο ηθοποιοί καταφέρνουν να μας κάνουν κοινωνούς της Ιστορίας και της ιστορίας των ανθρώπων, αφού ο καθένας μας μπορεί να βρει δικά του κομμάτια πάνω στη σκηνή, να περιπλανηθεί μέσα του, να συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του παράλογου μέσα στο λογικό- όταν κάτι- κάποιος, έχει οριστικά παρέλθει.
Η Ελένη Ορνεράκη καταφέρνει να αποδώσει την μεταστροφή της Καρμέλα, όσον αφορά στην πολιτική της στάση, η οποία δεν αντέχει την δουλοπρέπεια απέναντι στους στρατιωτικούς που παρακολουθούν την παράσταση, με κορύφωση την εναντίωσή της, στον επίλογο, στο καθεστώς του Φράνκο.
Ο Βαγγέλης Ανδρέου, από πλευράς του, καταφέρνει να ενσαρκώσει τον τραγικό, κατά τη γνώμη μου, Παουλίνο ο οποίος δεν μπορεί να εντοπίσει την αλήθεια που ζει, αφού φαίνεται σαν να αναβιώνει μέσα στη φαντασία του τις αναμνήσεις, έρμαιο ουσιαστικά μιας  διαστρεβλωμένης  πραγματικότητας που η επιθυμία του, τον κάνει να (ξανα) ζει, την Καρμέλα, που ξεθωριάζει.




Στοιχεία Παράστασης:

Ay! Carmela!
Συγγραφέας: Χοσέ Σάντσις Σινιστέρα
Μετάφραση: Κωνσταντίνος Κυριακού
Σκηνοθεσία: Εσθέρ Αντρέ Γκονζάλες
Βοηθός σκηνοθέτη: Παυλίνα Ιωαννίδου
Ερμηνεύουν: Ελένη Ορνεράκη (Καρμέλα), Βαγγέλης Ανδρέου (Παουλίνο)
Χορογραφίες: Ισαβέλλα Γαλαίου
Σκηνικά- κοστούμια: Χρήστος Κωνσταντέλλος
Φωτογραφία: Υπατία Κορνάρου
Θέατρο Faust  Αθηναϊδος 12 & Καλαμιώτου11, Αθήνα
Τηλ: 2103234095
Παραστάσεις έως 20/04/2019
Παρασκευή, Σάββατο 9 μ. μ.
Τιμή: 12 και 10 ευρώ


Ματς Πόιντ (2018)


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Κωνσταντίνος Μελισσάς ζει
εκ περιτροπής στο Τορόντο και
τη Νόβα Σκότια του Καναδά.
Εργάζεται ως ανειδίκευτος
γραφιάς περιοδικών, δικηγορικών
γραφείων και διαφημιστικών
εταιρειών. Το
Ματς Πόινταποτελεί τη δεύτερη ποιητική
του συλλογή, μετά τις
Αθώες
Λογοκλοπές
(Σαιξπηρικόν,
2013)


*

Επιστολές στον Στρατηγό Γιανγκ
09/09/2015 - υπ' αρ. 1001001
Στρατηγέ,
Χίλια είκοσι εφτά μόλις χρόνια μετά το θάνατό σας οι εχθροί σας παραμένουν πολλοί οι αποστάτες λιγότεροι τα αδέλφια επτά η μητέρα μία ο μάντης ένας ο αυτοκράτορας μισός και ο προδότης ολόκληρος
Μετά Τιμής, ο Πιστός σας Ακόλουθος Βουνγκ Τσουνγκ.
 
Μελανά όπως τα μούρα (Εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, 2018)
 
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:
Η Αρετή Καράμπελα γεννήθηκε και ζει
στην Αθήνα. Εργάστηκε ως φιλόλογος
στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευ-
ση. Εκτός από διηγήματα γράφει και
παραμύθια. Αυτό είναι το πρώτο της
πεζογραφικό βιβλίο.


ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ
Άντρας εισβάλλει στο σώμα του πατέρα του, κορίτσι ερωτεύεται
ένα άγαλμα, νεαρή γυναίκα βλέπει όσα δεν υπάρχουν, ο θάνατος
μεταμορφώνεται σε περιστέρι, κοπέλα ερωτευμένη γίνεται σφάγιο
σε τσιγκέλι, δύσμορφο μωρό αναπτύσσει φιλίες με τρωκτικά.
Ιστορίες μικρές, άλλοτε ρεαλιστικές, άλλοτε υπερβατικές και
αλλόκοτες, λογοδοτούν στις απώλειες, την κοινωνική αποξένωση,
στο ασυμφιλίωτο των ανθρώπων με τον εαυτό και τον κόσμο

 



Ο Σταύρος Καρακωνσταντάκης γεννήθηκε στη Λάρισα τον Σεπτέμβριο του 1981. Έχει σπουδάσει Δασοπονία και Διαχείριση Φυσικού Περιβάλλοντος. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.


Τότε από ανάγκη
ντυθήκαμε μισθοφόροι κάποιας ιδέας
και μοιράζαμε προκηρύξεις ξημερώματα
με τις προσφορές των αλλαντικών.
Μας είπαν παρανόμους
γιατί στις εισόδους των πολυκατοικιών συχνά έγραφε :
Απαγορεύεται η ρίψη φυλλαδίων.
Λες και η μορταδέλα θ’ ανέτρεπε τον κόσμο.

Κρίσιμα (Εκδόσεις Θράκα, 2015)

 

«Ενορχήστρωση για μια πόρτα»
σημείωμα* για το βιβλίο Η πόρτα (Έρμα, 2019)
του Δημήτρη Τσεκούρα


γράφει ο Στάθης Ιντζές


Στο τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα συναντούμε συχνότατα το φαινόμενο της συνειδητής επανάληψης κάποιων λέξεων. Η επαναλαμβόμενη λέξη μάλιστα έχει διαφορετικό συγκείμενο κάθε φορά που χρησιμοποιείται και στο τέλος του φαινομένου μπορεί να ειδωθεί υπό διαφορετικό πρίσμα απ' ό,τι στην αρχή. Πρόκειται για μια τεχνική που έχει τελειοποιήσει ο συγγραφέας –από βιβλίο σε βιβλίο– και την αναδεικνύει στην Πόρτα όχι ως ένα συγγραφικό κατόρθωμα, αλλά ως κάτι ουσιώδες και απαραίτητο για την αναγνωστική εμπειρία.


Μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά αυτου του φαινομένου (της απανάληψης) αν κάνουμε τον παραλληλισμό του με τη μουσική, που είναι γεμάτη από επαναλήψεις θεμάτων και εξαρτάται από αυτές. Αν δεν υπήρχε αυτό το χαρακτηριστικό, τότε το αποτέλεσμα που θα έφτανε στα αυτιά μας θα ήταν χαοτικό, ένας θόρυβος χωρίς αρχή μέση και τέλος. Και το παράδειγμα αυτό δεν το ανέφερα τυχαία καθώς στο βιβλίο του Τσεκούρα υπάρχουν αναφορές στον Μπαχ και στον Χατζιδάκι.


Η «ενορχήστρωση» που κάνει ο συγγραφέας, τώρα:

α) με τις γλωσσολογικές του ερμηνείες

(σελ, 91 – ερμηνεία της λέξης ανακούφιση
σελ 95 – η ερμηνεία της λέξης φέρετρο)
σελ 101 – η ερμηνεία της λέξης μετάβαση)
μεταξύ άλλων


β) με τις εύστοχες λεκτικές του επιλογές:

άμα τη εμφανίσει
επέπτρωτο
υποδηλοί (με οι)
τίνι τρόπω

γ) με τα λεκτικά του πειράματα, ενίοτε χιουμοριστικά, και τις γλωσσοπλαστικές του αρετές:

ανθρώπινος άνθρωπος
μποτοξαρισμένο ύφος

φανερώνει καταρχήν έναν συγγραφέα με πλούσιο λεκτικό οπλοστάσιο, με παιδεία (είναι φιλόλογος άλλωστε) αλλά ταυτόχρονα και κάποιον που αντιμετωπίζει τη συγγραφή με τη διάθεση και την αχαλίνωτη φαντασία ενός μικρού παιδιού.

Ο συγγραφέας, ακόμα, μπορεί να μιλάει για τον φόβο ή για τον θάνατο, έννοιες με «αρνητικό» φορτίο και να τις κάνει να φαίνονται αστείες μέσα από την επανάληψη και τον σταδιακό εκφυλισμό τους που προκύπτει από αυτήν. Η συπληρωματική αφήγηση που παρεκκλίνει από το κυρίως κείμενο με τη μορφή υποσημειώσεων (οι οποίες ουσιαστικά συγκροτούν ένα ακόμα σώμα, αυτόνομο) είναι πάντοτε χρήσιμη.

Ο ήρωας του Δημήτρη δεν είναι το πυροτέχνημα, αλλά ο άνθρωπος στην πλατεία που το παρακολουθεί. Είναι ένας ήρωας που τον βασανίζει και τον χωρίζει από την κοινωνία κάποια έμμονη ιδέα, κάποια ευαισθησία κάποια ζωή αινιγματική. Ένας ήρωας που συνομιλεί με τον εαυτό του, του απευθύνει ερωτήσεις, του ασκεί κριτική. Η εσωτερική του περιπέτεια σημαδεύεται τόσο από ό,τι στοχάζεται μα και από ό,τι πράττει. Όταν για παράδειγμα έβγαλε την πόρτα από την θέση της και άφησε το σπίτι του –και την προσωπική του ζωή συγχρόνως– εκτεθειμένο στα βλέμματα των υπολοίπων κατοίκων, εισέπραξε μια εχθρικότητα.

Ένα άλλο στοιχείο του ήρωα είναι ότι η ομιλία του [ή (και) η αφήγηση του συγγραφέα] διαθέτει ορισμένα γλωσσικά χαρακτηριστικά που φανερώνουν την ταυτότητα του.

Χρησιμοποιεί μια κοινωνιόλεκτο που κοσμείται είτε από εκφράσεις κύρους:
 
Κάθε μετάβαση είναι εμπεδωμένο αίτιο
ή
συνηθισμένος γαρ, καθότι επιρεπής


είτε από εκφράσεις που χρησιμοποιούνται υπό ορισμένες συνθήκες επικοινωνία:
 
κοινώς τη γάμησες φίλε μου
in your face theater
Μα πόσο πολύ βλάκας!
Ε, ρε μάνα μου πακέτο!

Επίσης, παρατηρούμε ότι αν και ο ήρωάς μας είναι κοσμοκαλόγερος, δεν εγκαταλείπει τον ταξικό προβληματισμό. Αναρωτιέται αν είναι δέσμιος της ύλης και των αντικειμένων ενώ ο συγγραφέας μας πληροφορεί ότι δεν έχει σχεδόν καθόλου λεφτά. Σε ένα υποκεφάλαιο μάλιστα καταλήγει με τη φράση Ελευθερία είναι κάτι ο Ακατάληπτο, ενώ κάπου αλλού αναφέρεται στις κουραστικές ευθύνες που φέρνουν τα υλικά αγαθά στον κάτοχό τους.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι τη στιγμή που οι ειδικοί κάνουν λόγο για κορεσμό θεμάτων, ότι λίγο πολύ έχουν γραφεί όλα, ότι η συγγραφική πρωτοτυπία έχει εξαντληθεί, το βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα είναι η τρανταχτή απόδειξη ότι το αισθητό σύμπαν αποτελεί ανεξάντλητη πηγή θεμάτων. Αρκεί η ύπαρξη ή η μη ύπαρξη μια πόρτας για να έχουμε βιβλίο, ένα βιβλίο που να μην μοιάζει με τα περισσότερα που κυκλοφορούν.

-----------

* Το κείμενο εκφωνήθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου, στις 12 Μαρτίου, στο Polis Art Cafe.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA