Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά



εκδόσεις βακχικόν



[Παραλλαγές σε μια ηλιαχτίδα]

Οι συλλαβές
γίνανε λόγια
χείμαρροι
εξατμίστηκε η σιωπή
Το δεξί σου χέρι
το δεξί σου πόδι
κουπιά που σαλαγάνε
τη βάρκα των οκτώ μηνών
τη λέμε γέλιο
τη λέμε περίπου όνειρο.






Όλη η πολυκατοικία απέναντι κατοικείται από ηλικιωμένους τόσους που έχεις την αίσθηση  ότι μένεις σε οίκο ευγηρίας με ξεφτισμένους τοίχους μια γιαγιά με ροζ κραγιόν και πράσινο μαντήλι στα μαλλιά σε χαιρετάει πρωί-βράδυ ποτίζει τις γλάστρες της λιάζει τα παπλώματά της και όλο στρέφει το βλέμμα σε μας όταν επιτέλους συναντηθήκαμε στον δρόμο έτρεξα να της μιλήσω να σε γνωρίσει ήθελα να της πω ευχαριστώ που μας χαιρέταγε ήταν κωφάλαλη μας χαιρέτησε από κοντά κι έφυγε








[Παραλλαγές σε μια φεγγαρόπετρα]


Γίνε
Γίνε ήχος και μεμβράνη
σώσε μας μπας και σωθείς.

Μη γυρίζεις το κεφάλι
πες τον ήχο ν’ ακουστείς.

Γίνε πέτρα από αλάτι
να ξεφύγεις τη βοή.

Ρίξου στου θεριού το μάτι
εσύ, πάντα μοναχή.

Γίνε πέταλο κι ατσάλι
μες το κύμα του νοτιά.

Ψάξε βρες άλλη πυξίδα
αυτή που φτιάχνουν ξωτικά.

Γίνε γέλιο, γίνε φλόγα
σβήσε όλη τη φωτιά.

Σ’ ένα βλέμμα του χειμώνα
κάνε την αποκοτιά.





ΕΠΙΜΕΤΡΟ


 Παιδί του Φθινοπώρου
Ι.
Καρπός χεριών
Καρπός κοιλίας
Μέλι και στάρι
Στο βλέφαρο της πεταλούδας

Τα δάχτυλά μου
 Μίκρυναν
Γίναν κλαδιά
Και δέντρα

Καρπός χεριών
Φιλί κοιλίας
Νερό και στάχυ
Στης χρυσαλίδας τ’ όραμα

Τα δάκρυά σου νύσταξαν
Το όραμα του κόσμου
Μιας αράδας αγκαλιά
Μιάς αγκαλιάς αράδα

Στο τύμπανο της αστραπής
Και στου βουνού τη ρίζα
Φωτιές φωλιάσαν στα κλαδιά
Και στους καρπούς πουλάρια

Πήραν τους δρόμους ποιητές
Να ρθουν να προσκυνήσουν
Ένα γέλιο κρυστάλλινο
Που σκέπασε τα λάθη


ΙΙ.
Και ήρθες.

ΙΙΙ.
Ανοίξαμε τα φώτα
Ασπρίσαμε τα σκοτάδια
Βάλαμε (επιτέλους) τους νεκρούς στα κάδρα τους
Τους ξεσκονίσαμε
Ρίξαμε τις χοές
Και τους αφήσαμε στη βάρκα τους να μπούνε
Με μια ανάσα σου
Μας έσβησες όλο το θειάφι από μέσα μας
Γίναμε νέοι
Και σε υποδεχτήκαμε
Παιδί του Φθινοπώρου
Καλώς ήρθες








ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA