Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά



 Γιάννης Καλογήρου

Δύο ποιήματα 

από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή
"Έρμαια δισταγμών" που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2019
από τις Εκδόσεις Θράκα

λύσσα

γυναίκες που πίσω απ' τις βιτρίνες στέκεστε,
με ψεύτικα λάγνα χαμόγελα κοιτάτε,
νομίζω κάπου μακριά σας έχω ξαναδεί.



σ' ένα ψηλό μπαλκόνι να καπνίζετε γελώντας,
σ' ένα δρόμο φωτεινό τον έρωτα να ζείτε,
σ' ένα καρότσι πλαστικό με θαυμασμό
να μου γελάτε.

πίσω από τα μαύρα στεγνά σας μάτια σαν χαθώ,
φαντάζομαι μια θάλασσα όνειρα να πνίγει,
ένα χάρτινο λευκό κορμί η πένα ξένων
να λερώνει.

“πάρε μου ζωή
να δώσεις στην δική σου.”

“κλέψε από την φλόγα μου
φωτιά να βάλεις στην καρδιά σου.”

παρακαλετά βουβά

και προσευχές χαμένες.

η λύσσα των σκυλιών
τελειωμό δεν έχει.

Βρυξέλλες, Οκτώβριος '16
 
***
 
προσμονή

σε μία έρημη ακτή,
όπου οι θολές μορφές
σπαρμένες κρύβονται
στα φαγωμένα βράχια επάνω,
τα λυσσαλέα κύματα ονόματα
χαράζουνε στην κρύα αμμουδιά,

σαν δύσει η τελευταία μέρα
του χειμώνα
περιμένω να φανείς.

έως ότου έρθει
ματωμένη η χαραυγή να φθείρει
την αιώνια καταδίκη,

εγκλωβισμένος
στην απέραντη όαση
της ιδεατής μου αυταπάτης,
στο ακτινοβόλο όνειρο που με μεθά
γκρεμίζομαι απ' τα χείλη σου,
χάνομαι
στου αλμυρού κορμιού σου τον βυθό
με οδηγό τη νύχτα. 
 
Αθήνα, Μάιος '18

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA