Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά



Αφορμή για το εν λόγω κείμενο στάθηκε  η «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Μιχάλη Γκανά. Αλλά πριν από αυτήν ας πούμε κάτι για τα Χριστούγεννα…

Κάθε χρόνο από μικρός θυμάμαι την εποχή που άρχιζε το κρύο, νύχτωνε γρήγορα και έμπαινε ο χειμώνας. Αυτό ήταν σημάδι, πλησίαζαν οι γιορτές. Εντάξει. Δε με χάλαγε, ίσως να ήθελα κιόλας να έρθουν κυρίως για να κάνουμε παύση απ’ το σχολείο. Μεγάλωσα όμως και άλλαξα, (δυστυχώς). Τώρα πια, για μένα τα Χριστούγεννα είναι τετριμμένα. Τα ζήσαμε, τα είδαμε, τα τραγουδήσαμε, τα διαβάσαμε αλλά θα πρέπει για όσο ζήσω να έρχονται τα λαμπάκια, τα δεντράκια, τα δωράκια, οι καρτούλες, τα μελομακαρονάκια, τα καλικαντζαράκια, τα αστεράκια και τα τοιαύτα. Μπούχτισα. Στούμπωσα. Θέλω ψυχική απόφραξη γιατί έχω γίνει δυσκοίλιος με όλα αυτά. Δε δουλεύει το σύστημα. Θέλει αλλαγή, ανανέωση, φορμάτ. Λες και γιορτάζουμε του Χριστού τη γέννηση, που δεν το κάνουμε. Κάθε χρόνο αν τη γιορτάζαμε, αν τη ζούσαμε, αν τη νοιώθαμε να πω ναι, χαλάλι. Αλλά που; Ποιο πολύ η ΔΕΗ γιορτάζει με τόσο στολισμό, παρά εμείς. Και αφού έβγαλα τα σώψυχά μου ας περάσουμε και στο βιβλίο.

Άγια έπραξε λίγο πριν τις Άγιες μέρες ο Γκανάς το Νοέμβριο του 2014. Εξέδωσε αυτόνομο το ποίημα «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» με ένα σχόλιο,  που πρώτη φορά το ενέταξε στα «Γυάλινα Γιάννενα» Καστανιώτης, 1989. Έχω μια προσωπική σχέση με τη συλλογή καθώς ήταν η πρώτη ποιητική συλλογή που αγόρασα μόνος μου. Ήταν το 2012 που κάναμε στο σχολείο ένα ποίημά του «Στα καμένα», Α’ Γυμνασίου ήμουν. Το ποίημα είναι ανθολογημένο στο εγχειρίδιο της Β’ αλλά η φιλόλογός μας, καθώς ήθελε να μας περάσει μηνύματα αφύπνισης, για το περιβάλλον και τη φύση, μας το δίδαξε. Βέβαια, την ποίηση δεν μπορείς να τη διδάξεις με τον κλασσικό τρόπο. Μην το ξεχνάμε. Ούτε γίνεται να τη διδάξεις με στόχευση.  

Κάθε φορά που έρχονται αυτές οι μέρες, το ανακαλώ στη μνήμη μου και συγκινούμαι. Η Χριστουγεννιάτικη ιστορία δεν θέλει συστάσεις δεν τις χρειάζεται, τα ‘χει όλα και προπάντων εξαιρετικό θέμα προσεγγίζοντάς το άρτια, που σε μένα χτυπάει φλέβα τη σχέση πατέρα – γιου. Είναι καλογραμμένο, σα να το κυοφορούσε χρόνια ή όπως λέει στο σχόλιό του είχε κρούσει σε φλέβα δική του, πολλών χρόνων καταχωμένη. Επίσης στο σχόλιό του ξεχωρίζουν και δικαίως νομίζω, οι δύο τελευταίες παράγραφοι πριν το υστερόγραφο. Ήρθε λοιπόν πλάι μου την κατάλληλη στιγμή κάτι σαν το «Σε βρίσκει η ποίηση» του Πατρίκιου. Καθώς υποχωρούσε η λαμπρότητα των Χριστουγέννων, με βρήκε αυτό το ποίημα. Μια μικρή φλόγα να ζεστάνει το χειμώνα της ενηλικίωσης και όλων των δυσάρεστων σκέψεων που τα Χριστούγεννα φέρνουν ή που ήδη υπάρχουν και γιγαντώνονται. Ήρθε να με παρηγορήσει. Άλλωστε αυτό δεν είναι η τέχνη;

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA