Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά



Άγνωστη γη

Έσταζε το παγωμένο νερό από τα ρούχα της, στο στόμα της φύκια. Θα μπορούσε να έχει κοιμηθεί στην υγρή άμμο για πάντα, να την πάρει πίσω η θάλασσα. Την ξύπνησε η μνήμη -οι κραυγές, το αίμα, η φρίκη.

Πηχτό σκοτάδι. Έσφιξε δυο βότσαλα στις χούφτες, πήρε μια βαθιά ανάσα, σύρθηκε μέχρι τον δρόμο. Κοίταξε τον ουρανό, τη μεγάλη άρκτο, κρύωνε σαν να βρισκόταν ψηλά στα αστέρια, μόνη μέσα στο σύμπαν.

Στο βάθος φαίνονταν φώτα. Άρχισε να περπατά αργά. Στα μισά, ζεστάθηκαν τα πόδια της, υγρά κυλούσαν στους μηρούς της. Ο πρώτος πόνος ήρθε ήσυχα, στον δεύτερο γονάτισε. Τα χείλη της ακούμπησαν στην άγνωστη γη, μια προσευχή ρίζωσε βαθιά.

Σηκώθηκε. Συνέχισε να περπατά, έφτασε στο πρώτο σπίτι. Τα παράθυρα σκοτεινά, στην πόρτα αναβόσβηνε ένα γιορτινό αστέρι. Προχώρησε στον κήπο, αγκάλιασε τον κορμό ενός δέντρου, οι ωδίνες μαστίγωναν τα σπλάχνα της.

Ξάπλωσε ανάσκελα. Ούρλιαξε, αλύχτησαν μαζί της τα σκυλιά, κοίταξε τη μεγάλη άρκτο, άπλωσε το χέρι να κρατηθεί απ’ την ουρά της, μια κραυγή ακόμη και η κόρη της γλίστρησε στο χώμα.
Τύλιξε το νεογέννητο με τη βρεγμένη της μαντίλα. Το κλάμα του αντηχούσε το θαύμα, ενώ τα παράθυρα φωτίζονταν ένα-ένα.



Βίκυ Κλεφτογιάννη

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA