Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά





Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί

Άδειοι χώροι, τι κάνουμε μες στη ζωή;
Τόποι αφημένοι, μάλλον ξέρουμε που οδηγεί.
Δεν σταματάει ούτε στιγμή,
ξέρει κανείς τί αναζητάμε να μας πει;

Ακόμα ένας ήρωας, ένα αθώο θύμα,
στο παρασκήνιο, σε αυτή την παντομίμα.
Αντισταθείτε,
θέλει κανείς μας πια να το ανεχτεί;

Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.
Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.
Ναι.

Κι αν μέσα μου η καρδιά ραγίζει,
το μακιγιάζ μου και αν ξεφτίζει,
το χαμόγελο μου δεν θα υποταχθεί.

Όσα συμβούν, όλα στην τύχη θα τ’ αφήσω,
ένας ακόμα στεναγμός,
ένας έρωτας που δεν μπορούσα να κρατήσω.
Δεν σταματάει ούτε στιγμή,
ξέρει κανείς τι κάνουμε μες στη ζωή;

Μάλλον να μαθαίνω έχω αρχίσει,
πιο ζεστός θα είμαι τώρα
κάπου κοντά θα έχω στρίψει, σε λιγάκι, τώρα.
Ο ήλιος έξω τον ουρανό έχει στολίσει,
μα μέσα, στο σκοτάδι, αποζητώ την ελευθερία.

Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.
Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.
Ναι.

Ώ, κι αν μέσα μου η καρδιά ραγίζει,
το μακιγιάζ μου και αν ξεφτίζει,
το χαμόγελο μου δεν θα υποταχθεί.
Ναι.

Η ψυχή μου παίρνει χρώμα
από της πεταλούδας τα φτερά.
Θα μεγαλώσουμε
αλλά δεν θα πεθάνουμε ποτέ,
παραμύθια χθεσινά.
Κοιτάχτε, φίλοι μου, πετάω ψηλά.

Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.
Ναι.
Η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.

Θα παλέψω με χαμόγελο μεγάλο,
κάτω ποτέ δεν θα το βάλω,
συνεχίζεται η παράσταση!

Θα γίνω πρωταγωνιστής,
στο δρόμο της υπερβολής,
πρέπει να σπάσω
τα όρια της αντοχής
για να συνεχίσω

την παράσταση.

Η παράσταση
πρέπει
να συνεχιστεί,
να συνεχιστεί,
να συνεχιστεί.

Άλμπουμ: Innuendo (1991)
Στίχοι/ Μουσική: Queen



Πρόκειται για το τελευταίο κομμάτι από τον τελευταίο δίσκο που κυκλοφόρησαν οι Queen όσο ο Freddie Mercury ήταν ακόμα εν ζωή. Αν και αποδίδεται σε όλο το συγκρότημα, στην πραγματικότητα ο βασικός συνθέτης είναι ο Brian May, με τη συμβολή του Mercury στο μεγαλύτερο μέρος των στίχων[1]. Στη διάρκεια της ηχογράφησης, ο frontman των Queen ήταν ήδη εμφανώς καταβεβλημένος από τις επιπλοκές του AIDS.  Όταν ο May τον ρώτησε αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις υψηλές φωνητικές απαιτήσεις του τραγουδιού, ο Mercury απάντησε: «Που να πάρει, θα το κάνω, αγάπη μου» (Ill fucking do it, darling), σήκωσε το μπουκάλι με τη βότκα, ήπιε και ξεκίνησε[2]. Έτσι, σαν βαθιά υπόκλιση λίγο πριν πέσει η αυλαία, γεννήθηκε ένας ύμνος στην επιμονή και τη γενναιότητα του ίδιου του τραγουδιστή αλλά και του καθενός που μάχεται. Αν η ροκ μουσική ήταν οροσειρά, η ερμηνεία στο συγκεκριμένο τραγούδι -κυρίως στο 3:28 (On with the show!)- θα ήταν μια από τις κορυφές.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA