Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά



[Το τέλος μιας Εδέμ]

Πέρας, πέρας στα ες αεί και στα Αδάμ
πού ει και στις περιπατητικές φωνές
που βροντούν στο δειλινό.

Ν’αντιγυρίσουν πισώπλατα τα κύματα
τον δρόμο τους και τα κάστρα κι οι γραφές
στην άμμο παραχώματα και στον βυθό
πάνω σε ανέμους αλύγιστους κι αληγείς
από τ’αριστερά στα δεξιά να ξηλωθούνε
και τα κλαδιά να γίνουν σπόροι και όταν
τα φάνε τα πουλιά να πέσουνε σαν φύλλα
και να σκουπιστούν κι αυτά από το μέγα
σάρωθρον του ήλιου που σκεβρώνει
σ’ασθενικό αστέρι, σε μελανή τελεία.

Κι η κραυγή θα γυρίσει στην ηχώ της
σε νέο τόπο σε νέο είναι μέχρι τον νέο
Αδάμ κι όλα τα νέα ες αεί.
Μα έως τότε πέρας και αμήν.








[Η ταφή του ζώντος]


Εδώ, ενθάδε κείται , πιο κάτω και βαθιά
από κάθε γούστο αίματος, διόλου άγουρος
μα νεότερος από κάθε παρακμή.
Ένα εκατοστό η απόσταση του εαυτού
από το δέρμα του αρκεί και αφθονεί,
τρυπώνουν τα συντηρητικά φαρμάκια
την ελάχιστη στιγμή που τα χέρια και
τα νερά χωρίζουν, όσο κι αν κατάματοι
οφθαλμοί τρέχουν να συναντηθούνε
στο εξής όλες οι παλίρροιες αμηχανούν.

Βασκανεμένος κι αναπάντητος, ενθάδε κείται.
Μπατάλικο αίσθημα μεσημεριού, ήταν Αύγουστος
και ζήτησε πέντε λεπτά ακόμη πριν τον κοιμητήριο
κτύπο. Έτσι γνώρισε το χώμα που ακινητεί,
τις χούφτες που πέφτουν στις πλάτες του βουνά,
αίσθημα που ετάφη ζωντανό δίχως να’ χει τελειώσει.

Κι οι βολβοί του ορθάνοιχτοι προβολείς, ανησυχούν
φωτίζουν ανελέητα τα σπλάχνα μας, οικτίρουν
την προσπάθεια τους ν’ αγαπήσουν δίχως πένθος.
Ώσπου να πουν ενθάδε κείμαι και προσδοκώ
ανάσταση νεκρών ενσώματη ή με μετενσάρκωση.





[ὄνομα δ’ Ὀ]


Οφείλω να μελετήσω μια ζωή δίχως εσένα
κουβαρίστρα τ' αλφαβητάρι μου ν'απλωθεί,
στα δίχτυα του κι ο δείκτης μου να διστάζει ένα
μοιραίο δευτερόλεπτο πριν μαγκωθεί στ΄όνομα·
τ' όνομα τ' ανεπίκλητο που στριφογυρνά στην
άκρη της γλώσσας και την σφενδόνη πάντα
του πρώτου του γράμματος γλείφει κυκλοδίωκτο ,
τ' όνομα που πίπτει στο χαίνον του αρχικού του.

Οφείλω να μελετήσω μια ζωή δίχως εσένα
ο πρώτος μου έρωτας κοντοστάθηκε περί
το τέλος του αλφαβήτου· το αρχικό σου
μου πέρασες δαχτυλίδι.

Ποια μεγαλύτερη σκλαβιά, να οφείλω
να μάθω απ' την αρχή τα γράμματα κι
όταν σε ξανασυναντήσω να οφείλω
με το δαχτυλίδι σου ν'αρμολογήσω
επιφώνημα, επίκληση, άρνηση
και νέους ανθρώπους να ορίσω.

Με το δικό σου άρθρο ποιος
θα γίνει όμοια ουσιαστικός;

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA