Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά






Τα στήθη της ΑΒ

Τα στήθη της Α.,
Που ξεμάλλιασε τη Β. για χάρη μου,
Ξέρωγα πια
Αλωνίζουν μουδιασμένα από χείλια σε χείλια.
Τα στήθη της Β.
Αναστημένα απ’ τον πόλεμο
Κι απ’ το νερό
Τα φαντάζομαι στο στόμα του αλλουνού.
Στήθη της αλφαβήτου
Σύκα στήθη
Κάτω απ’ τον ήλιο παρατημένα
Αρχές θηλής
Αρχές της λήθης


εκδόσεις Γαβριηλίδης 




Ο ασύνειδος όροφος

Ο ασύνειδος όροφος είναι μέσα σου ένα τυφλό σημείο.
Ένα μικρό τμήμα βράχου που κατηφορίζει και γέρνει.
Άσπρο που μόνο το ζεστό χέρι ακουμπά.
Με χρωματιστούς, δροσερούς αγκώνες
Με ζώα και δέντρα
Σαν τροπικές καρδιές
Και καρδιές σαν ημέρες δεμένες
Με την επόμενη να σφίγγει την προηγούμενη.
Εκείνο το μέγεθος που ολοένα καταπίνεις.
Κι αργότερα κυλάει μέσα σου σαν σκαλοπάτι.
Χαμηλό και γυρτό σαν μακρύ λεωφορείο.
Όπου οι μέρες περνούν μπροστά απ’ όλα που χάθηκαν.
Την παλιά ηλικία, τη νέα στροφή.
Τη στιγμή που το τραύλισμα συγκινήθηκε εντός σου.
Με λαμπάκια αναμμένα
Με φλόγες κι αγρούς.
Σαν κύτταρα ατελείωτα λαχταριστής τραμπάλας.
Με σώματα βιδωμένα στα καθίσματα.
Τραμπάλες κι εμείς βιδωμένοι στα καθίσματα
Να δίνουμε το λουλούδι ο ένας στον άλλο
Ξένοι απολαμβάνοντας
Ό,τι οι αγροί μας προτρέπουν.
Θα πέσει ο όροφος
Θα πέσει ο ουρανός
Ασύνειδος μια μέρα θα μας χτυπάει απ’ το παράθυρο
Να θέλει να μπει
Να ξεντυθεί
Σ’ αυτό που ρέει στον χρόνο




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA