Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
H Στέλλα Δούμου γεννήθηκε στην Αθήνα
και κατάγεται από τη Μάνη. Το «Χρονορυχείο», 

είναι η τρίτη της ποιητική
συλλογή. Ποιήματά της έχουν συμπερι-
ληφθεί στους συλλογικούς τόμους της
ομάδας
CRAFT (Γαβριηλίδης, 2013 &
Μικρές εκδόσεις, 2015) και έχει συμ-
μετάσχει στην περιοδική ανθολογία
πεζού και ποιητικού λόγου
dip generation(Θράκα, 2016)

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΒΥΘΟΥ

Στη βαθιά νύχτα, εγώ με σκάφανδρο
μου αρκεί
-οι μικρές ιστορίες αρχίζουν με μια ανάσα
που κράτησε πολύ.


Επίδεσμοι από στάχτη στα ψαχνά του ουρανού
σημαίνει πως με δυσκολία με πήραν απ’ τα χέρια του.
Συνήθισα όμως να ζω με δέρμα και γλυκόξινο αίμα.


Στους άζωτους ανέμους εφευρίσκω
κραυγές μαργαριταριών -πολλοί τα περνούν για φυσαλίδες-
κι έτσι ποτέ δε φράζουν με αλάτι οι αεραγωγοί μου.


Οι σφυγμοί στο σκοτάδι είναι ψάρια
που πέφτουν στο τηγάνι
είναι μαζορέτες που χορεύουν
σε βάθρο από σπασμένα γυαλιά
είναι κροτίδες σε μηνίγγια αστραπής.
Κυρίως είναι λάμψεις φάρων
μέσα στην ομίχλη των φλεβών.


Στη βαθιά νύχτα, εγώ με σκάφανδρο.
Μου αρκεί

Χρονορυχείο (Θράκα, 2016)
 
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA