Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Η Γιούλη Αναστασοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε Φιλοσοφία-Παιδαγωγική-Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Αθηνών, Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού στη Σκωτία και Ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Είναι ψυχολόγος- ψυχοθεραπεύτρια και επιστημονικός συνεργάτης της Ακαδημίας Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής Αθηνών. Δε δηλώνει τόσο συγγραφέας όσο συστηματικός αναγνώστης.
Έγραψε την πρώτη της ιστορία το 1988. Το 2008 βρέθηκε ανάμεσα στους δώδεκα επιλεχθέντες του διαγωνισμού των εκδόσεων Πατάκη "Hotel Internet", με το διήγημα για το facebook "Κάνε με φίλο σου". To 2013 κέρδισε το 1ο βραβείο στο Διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό Παραξένες Μέρες. Το 2014 βραβεύτηκε στον διαγωνισμό Μίμης Σουλιώτης που διοργανώθηκε από το Παν/ Μακεδονίας, Τμήμα Δημιουργικής Γραφής. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια για τη συγγραφή στο ΕΚΕΒΙ. Τα τελευταία χρόνια συμμετέχει ενεργά στη Λέσχη Δημιουργικής Γραφής Γομολάστιχα που αριθμεί οκτώ -μανιώδη με το γράψιμο- μέλη.

απόσπασμα:

Η αγαπητή κυρία Σκρατς είχε μεγάλα όνειρα για
αυτήν· τα όνειρα της μικρής όμως περιορίζονταν
στο μέγεθος μιας καρφίτσας -μιας σακοράφας. Το
πράγμα φάνηκε από νωρίς, όταν η μικρή Σάρα, αντί
να προτιμά το παιχνίδι με τα υπόλοιπα κορίτσια,
ευχαριστιόταν να ξεγυμνώνει τις κούκλες της, να
τις αφήνει στο γρασίδι τσίτσιδες, βορά στα μάτια
των περαστικών, και να καταπιάνεται με το κόψιμο,
το μαντάρισμα και το ράψιμο των ενδυμάτων τους.
Όταν τελείωνε το πρώτο χέρι, άλλαζε κούκλες και
φορέματα, και ξανάπιανε το κόψιμο, το ράψιμο και
το μαντάρισμα, για να προσαρμόσει τα φιγουρίνια
στα κρύα πλαστικά σωματάκια τους.

 

Τι συμβαίνει με τα βατόμουρα (Θράκα, 2016)








ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA