Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
(Φωτογραφία: Μαργαρίτα Τρομπούκη)  
Η Σάντι Βασιλείου γεννήθηκε το 1995.
Ζει στην Αθήνα και σπουδάζει Ψυχολο-
γία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το κάδρο

Ένα πρωί μεταμορφώθηκα σε κάδρο
Σηκώθηκαν όλοι μαζί και βιάστηκαν
Να με κρεμάσουνε στον τοίχο

Από εκεί
Κάθομαι και τους παρακολουθώ να ζουν
Χρόνια τώρα
Φοράω πόδια και χέρια διακοσμητικά
Είναι λέει πολύ της μόδας

Μα οι πληγές σταμάτησαν
να αιμορραγούν
Είμαι πια σχεδόν έτοιμη να ξεκαρφωθώ

Έτοιμη, σχεδόν, να σας κατασπαράξω

 
Η ΥΠΑΡΞΗ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ

Στο αφόρητο άστυ
στην επαρχεία
παντού

ο άνθρωπος είναι η Διακοπή


από τα πέλματα
μέχρι την ψηλότερη τρίχα της κεφαλής
του
τοπίου


αν σκάψεις το εμπόδιο βελτιώνεται
αυτό το πράγμα κάποιες φορές
υπάρχει ανάποδα


το πως είναι
όλο το άγνωστο
της ζωής
ζήτημα


 
Η Μαργαρίτα Νταλακμάνη γεννή-
θηκε τον Ιούλιο του 1977. Ζει και
εργάζεται στην Αθήνα.

απόσπασμα από το βιβλίο:
Καμιά φορά ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν άνοια. Σε
περιμένουν χωρίς αγωνία, δεν έχουν τίποτα να τους στερήσεις
πια, καμία ανάμνηση, κανέναν αγαπημένο, κανένα όνομα. Δεν
σε ζητάνε ως λύτρωση, δεν μετράνε τον χρόνο, δεν υπάρχει
χρόνος. Τον μεγαλύτερο μου φόβο, μη χάσω το μυαλό μου, μη
ξεχάσω τα ονόματα των ανθρώπων μου, τα πρόσωπά τους, τις
φωνές τους, τον χειρότερο εφιάλτη μου, τον βλέπω σαν την
καλύτερη εκδίκησή σου.




Βεγγέρα, Θράκα 2017

Ο Πέτρος Μπιρμπίλης έχει εκδώσει τις
συλλογές διηγημάτων «Έχω μόνο εσένα»
και «Ξυπόλητος», τη βιογραφία της Μαλ-
βίνας Κάραλη και την ποιητική συλλογή
«Η Μέρα που χάθηκε μέσα σε μια άλλη».
Στο παρελθόν, έχει σκηνοθετήσει την
Έλενα Ναθαναήλ και τα βίντεο κλιπ των
Stereo Nova.




από το οπισθόφυλλο του "Μπελ Ετουάλ":

“Τικ τακ”, “τικ τακ”. Οι δείκτες τραγουδούσαν το τραγούδι
του χρόνου. Χτυπηματάκια που ένωναν το παρελθόν με το
παρόν. Το βράδυ στο “Μπελ Ετουάλ” μ’ αυτό το δωμάτιο.
Όταν τα “τικ τακ” σταματούσαν, η Αθηνά θα ξυπνούσε απ’
τον ύπνο της. Και ορίστε! Τα βλέφαρα άνοιξαν κι αποκαλύ-
φθηκαν δυο μικρές, θολές λίμνες. Μέσα τους αντικατοπτρί-
στηκαν τα χρόνια που έζησαν μαζί. [...] Η Αθηνά θυμόταν
πολύ καλά όσα είχαν συμβεί. Το κακό ξεκίνησε λίγους μήνες
πριν από το δυστύχημα, όταν οι γιατροί διέγνωσαν την
ασθένεια της αδελφής της. Κανείς δεν ήθελε να το πιστέψει.
Ήλπιζαν. Η ίδια είχε καταλάβει ότι δε θα ζούσε όπως οι
υπόλοιποι άνθρωποι, αλλά με τον καιρό το ξέχασε. Το πα-
ρέβλεψαν όλοι μαζί. Όμως οι νυχτερίδες που την κυνηγούσαν
επέστρεψαν. Το βράδυ μετά το “Μπελ Ετουάλ”.

 

Η παράλογη κοινωνία κρεμασμένων στην ποίηση της Σάντι Βασιλείου

εκδ. Θράκα


Κατά τον Μπένγιαμιν, ο υπερρεαλισμός δεν μπορεί να νοηθεί παρά ως αντίδραση «στην αθεράπευτα προβληματική σύζευξη του ιδεαλιστικού μοραλισμού με την πολιτική πράξη» και των συνακόλουθων αδιέξοδων συμβιβασμών στις θέσεις που υπερασπίστηκε η αστική αριστερά. Το ειδοποιό χαρακτηριστικό της ιστορικής πρωτοπορίας, εκείνο που προσδιορίζει την ιστορική μοναδικότητα της, είναι ότι σε αντίθεση με τον σύγχρονό της μοντερνισμό δεν απορρίπτει απλά την καλλιτεχνική παράδοση, αλλά το σύνολο της τέχνης σαν χαρακτηριστικού θεσμού της καπιταλιστικής κοινωνίας. Έτσι, ενώ ο μοντερνισμός επιχειρεί να ανανεώσει τις μορφές και τα εκφραστικά μέσα της τέχνης, η ιστορική πρωτοπορία απαρνείται την αυτονομία της τέχνης, επαγγελόμενη την κατάργηση της διάστασης μεταξύ δημιουργού και κοινού, ποίησης και ομιλίας, τέχνης και ζωής (Peter Burger).
Στον δρόμο αυτό μέσα στις νέες συνθήκες του ΚΑ' αιώνα οδεύει και η Σάντι Βασιλείου δεν την ποιητική συλλογή «28 μέρες κάτω από τη γη» (Θράκα, 2017). Η ποιήτρια αξιοποιεί τη συνειρμικότητα της σουρεαλιστικής πρωτοπορίας. Το ποιητικό σύμπαν της είναι ένας κόσμος πραγματικός, ένας κόσμος που δεν υποφέρει από καμιά μεταφυσική αγωνία, αλλά βασανίζεται γιατί του λείπουν τα στοιχειώδη εκείνα πράγματα που κάνουν τη ζωή υποφερτή. Η πορεία της κοινωνίας δυσκολεύει το όνειρο, ο θάνατος που περικλείει το ποιητικό υποκείμενο και η περιθωριοποίηση/αλλοτρίωση δυσχεραίνουν τον ίδιο το βίο του Ανθρώπου.
Στην ποιητική της ξεχωρίζουν οι τολμηρές εικόνες και η σουρεαλιστική αφήγηση (οβίδα, 30 τ.μ.) αφήνοντας ένα μειδίαμα από την ανοικείωση, μα και συνάμα μία διάθεση στοχασμού.
Η γλώσσα της πλάθει δυνατές εικόνες με εικαστικές αναζητήσεις που όσο και να ξαφνιάζουν είναι στην πραγματικότητα οικείες. Η σημασία της γλώσσας αναγνωρίζεται στο Δεύτερο Μανιφέστο (1929), όπου διεκδικείται η αναβάθμιση όλων των μορφών της ανθρώπινης έκφρασης ενώ συγχρόνως τονίζεται ότι «έκφραση σημαίνει, καταρχάς, γλώσσα». Η έμφαση αυτή σηματοδοτεί μια στροφή προς την υλική διάσταση της γραφής και τη σχετική απομάκρυνση από την αισθητικοποιημένη αντίληψη για τη λογοτεχνία και την τέχνη. Η αναβάθμιση της γλώσσας αποτελεί το έναυσμα για την αναθεώρηση της σχέσης μεταξύ εμπειρίας και έμπνευσης. Η τελευταία αποσπάται από την υπερβατολογική της προέλευση και τοποθετείται στο ανθρώπινο/γλωσσικό πεδίο, και συγκεκριμένα στις εικόνες που αποσπά το συνειδητό από το ασυνείδητο.
Υιοθετεί την υπερρεαλιστική υπόδηση των μηχανισμών έκφρασης του ασυνείδητου μέσα από την αφαίρεση λεπτομερειών, όπως ακριβώς αναδύονται στη μνήμη του ατόμου. Υπονομεύει τον ψευδο-ορθολογισμό αφήνοντας ασχημάτιστες αφηγήσεις και εικόνες, οι οποίες με την ανατροπή και τον σουρεαλιστικό υπαινιγμό οδηγούν σε μια αναζήτηση τέλους και αφήνουν τον ακροατή με την επίγευση του συναισθήματος και του επιτρέπουν να στοχαστεί. Μοιάζει να επιδιώκει να μεταγγίσει την ποίηση στη ζωή και τη ζωή στην ποίηση, όπως έγραφε ο Εμπειρίκος. Δει εισχωρεί απλά στο ασυνείδητο, αλλά το φέρνει στην επιφάνεια ως κομμάτι της μυθοπλαστικής πραγματικότητας. Είναι μία σύγχρονη εκδοχή της υπεράσπισης θεώρησης των πραγμάτων και ερμηνείας της κοινωνίας μέσα από μια στοχαστική σκέψη που αναδύεται αβίαστα μέσα από τον στίχο.
Η Βασιλείου κατορθώνει να δώσει μια απόλυτα σύγχρονη και προσωπική μυθολογία, συνδυάζοντας το βίωμα με το συναίσθημα μεταπλάθοντας μέσα από μια ποιητική μελαγχολική την ειρωνεία και την κοινωνική αγωνία σε ένα διαχρονικό πρίσμα. Με το βίωμά της να ισορροπεί σε μία πολιτισμικά και κοινωνικά διασπασμένη κοινωνία, αμφισβητεί την αναπαραστατική δύναμη της γραφής ως αληθοφανούς καθρέφτη της εμπειρίας. Στιχουργεί με συνείδηση της πολυπρισματικότητας των πραγμάτων.
Η ποιητική της οδηγεί σε μια αλλοίωση των λογικών σημασιακών σχέσεων, στρέφεται εναντίον του θετικιστικού ορθολογισμού και του κομφορμισμού. Οι αντιφατικές έννοιες συχνά προσφέρουν καινούριες απεριόριστες δυνατότητες στη σύνταξη μιας νέας εικόνας εκμεταλλευόμενες τις ασυνείδητες ικανότητες του νου. Δημιουργεί εκείνες τις συναισθηματικές καταστάσεις, ώστε ο ξαφνιασμένος ακροατής/αναγνώστης να στοχαστεί μόνος του ως ενεργητικός δέκτης του ποιητικού προβληματισμού (ανταγωνισμός, το κορίτσι με τα τριαντάφυλλα, ο γίγαντας). Και η αγωνία τούτη ενισχύεται από την αξιοποίηση του παραλόγου (οι κρεμασμένοι, φεγγάρια).
Η ποιήτρια υπονομεύει τις συμβατικές λογοτεχνικές και αξιολογικές προσεγγίσεις, αναγκάζει τον ακροατή/αναγνώστη να εκμεταλλεύεται τις εμπειρίες, το συναίσθημά του, να αντιδρά και να αλλάζει τον ορίζοντα της προσδοκίας του σε επίπεδο προσωπικό και συλλογικό. Υπονομεύει τις συμβατικές προσεγγίσεις μέσα από τη χρήση της ειρωνείας. Ας μην παραβλέπουμε ότι η ποιητική ειρωνεία με τις ανατροπές και τις αντιθέσεις μειώνει την απόσταση μεταξύ ποιήτριας και κοινού.
Ο υπερρεαλιστικός λόγος της επιτρέπει με τις δυναμικές αναπαραστάσεις να συνθέσει ποιήματα πρισματικά και πολυκεντρικά. Μέσα από τους διαρκείς υπαινιγμούς και το σουρεαλιστικό κολάζ εικόνων συχνά αφήνει υπόνοιες και για άλλα θέματα (30τ.μ, θηλιές, είκοσι οκτώ μέρες). Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν εκθέτει ένα δικό της όραμα, δεν αρθρώνει ελπίδες για έναν κόσμο τέλειο, όπως αναζητούσε ο υπερρεαλισμός. Ο ποιητικός κόσμος της Βασιλείου δεν έχει όνειρα. Το σκοτάδι του θανάτου καλύπτει όλες τις συνθέσεις, η σκοτεινιά του τάφου ή του υπογείου (το φτυάρι, σημείωμα, τίποτα όμορφο, ανάβαση). Ακόμα και το λίγο φως καταστρέφεται βίαια (φεγγάρια). Το ίδιο το παράδοξο άλλωστε δείχνει ακριβώς τούτη την απογοήτευση για την απώλεια του ονείρου (το φτυάρι).
Αγκάθια (το κορίτσι με τα τριαντάφυλλα, εξορκισμός) ή νύχια (είκοσι οκτώ μέρες) και καρφιά (ανταγωνισμός το κάδρο) απειλούν διαρκώς τα ποιητικά υποκείμενα σε μία κοινωνία αιμορραγούσα (το κάδρο, ανταγωνισμός, κομμάτι) ή σε εμπόλεμη κατάσταση (οβίδα, 30τ.μ.) και κόντρα σε θηρία (είκοσι οκτώ μέρες, ο γίγαντας). Για τους υπερρεαλιστές, η δύναμη της αναπαράστασης και της φαντασίας που παρέχουν οι φαντασιώσεις είναι συγγενής μιας αλήθειας και μιας γνώσης και ταυτόχρονα είναι άλλη, διαφορετική και αλληγορική. Οι φαντασιώσεις, στηριζόμενες σε μια διαπλοκή εικόνων και σημαινόντων, τοποθετούνται στην ψυχική εμπειρία. Οι υπερρεαλιστές άλλωστε αναζητούν να βρουν το αίσθημα της παραδοξότητας, την επιθυμία της μετοικεσίας, την εφευρετικότητα και τη δημιουργία.
Η ανάγκη δραπέτευσης μοιάζει να καλύπτει ως συναίσθημα όλη τη συλλογή, ενώ συχνά αισθητοποιείται με τα πουλιά ως σύμβολο ελευθερίας (κομμάτι, 30 τ.μ., οι κρεμασμένοι). Ωστόσο, η αιώρηση (το φτυάρι, καμουφλάζ, νεκρώσιμη ακολουθία) λειτουργεί ως μία απειλή για το άτομο, δημιουργώντας έτσι μία αντίθεση σε επίπεδο συλλογής ανάμεσα στη συνειρμική πτήση των πουλιών και το κρέμασμα -στον τοίχο ή τη θηλιά (το φτυάρι, ο τελευταίος ίσκιος, θηλιές). Έτσι όμως μέσα από το παράλογο τονίζεται η αίσθηση των ανθρώπων που απειλούνται μετέωροι χωρίς όνειρα σε μία κοινωνία γεμάτη στάχτες (οι κρεμασμένοι, αποτέφρωση). Το κρέμασμα στον τοίχο (απομεινάρια, ανταγωνισμός, το κάδρο), μία εικόνα τόσο οικεία στο κοινό και τόσο χρησιμοποιημένη στις συνθέσεις της Βασιλείου, έχει αναφορές τόσο στη μνήμη όσο και στη μοναξιά της έκθεσης στη θέα των άλλων με διαστάσεις μοναχικότητας και πόνου από την εγκατάλειψη, λειτουργώντας και ως μία κραυγή κοινωνικής αγωνίας (αποτέφρωση, νεκρώσιμη ακολουθία, απογαλακτισμός).
Επιλογικά, κατά τον Ελύτη «η ποίηση έγινε για να διορθώνει τα λάθη του Θεού: ή εάν όχι, τότε, για να δείχνει πόσο λανθασμένα εμείς συλλάβαμε την δωρεά του». Η υπερρεαλιστική ποίηση δίδεται ως δώρο, κεντρίζοντας το εν υπνώσει ασυνείδητο των ανθρώπων, προσπαθώντας να αρθρώσει μια νέα αλήθεια: αυτήν της ελεύθερης εκδίπλωσης των ερωτικών φαντασιώσεων και των απωθημένων επιθυμιών μέσα από τις οποίες σκιαγραφείται «το εν τούτω νίκα της ζωής το υπέρτατον». Άλλωστε, για την ιστορική πρωτοπορία, η κατάκτηση του αυθεντικού λόγου δεν συναρτάται με μια ειδυλλιακή προϊστορία, ούτε με μια ανέφικτη ουτοπία, αλλά με την αυθεντική χρήση του.








Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ / Katerina Anghelaki-Rook
Δημήτρης Αγγελής / Dimitris Angelis
Χοταμάριο Αρμπελάες  / Jotamario Arbelaez
Πόπη Αρωνιάδα / Popi Aroniada
Ευάγγελος Βαλσαμίδης / Evangelos Valsamidis
Γιώργος Βέης / George Veis
Αναστάσης Βιστωνίτης / Anastassis Vistonitis
Τάσος Γαλάτης / Tassos Galatis
Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος / Charalampos Yiannakopoulos
Μεχμέτ Γιασίν / Mehmet Yashin
Γουάνγκ Γιαξίν / Wang Jiaxin
Αναστασία Γκίτση / Anastasia Gkitsi
Σόφη Διονυσοπούλου / Sophie Dionysopoulou
Νίκος Ερηνάκης  / Nikos Erinakis
Γιάννης Ευσταθιάδης / Yiannis Efstathiadis
Λεύκιος Ζαφειρίου / Lefkios Zafeiriou
Αρντίτα Ιατρού / Ardita Jatru
Δημήτρης Κακαβελάκης / Dimitris Kakavelakis
Λεωνίδας Κακάρογλου / Leonidas Kakaroglou
Γιώργος Κακουλίδης / Yiorgos Kakoulidis
Αδριανή Καλφοπούλου / Adriane Kalfopoulou
Τασούλα Καραγεωργίου / Tassoula Karageorgiou
Βαγγέλης Κάσσος / Vangelis Kassos
Ηλίας Κεφάλας / Ilias kefalas
Γεωργία Κολοβελώνη / Georgia Koloveloni
Έλσα Κορνέτη  / Elsa Korneti
Χλόη Κουτσουμπέλη / Chloe Koutsoumbeli
Στάθης Κουτσούνης / Stathis Koutsounis
Κώστας Κουτσουρέλης / Kostas Koutsourelis
Γίρκι Κίισκινεν / Jyrki Kiiskinen
Λαν Λαν / Lan Lan
Κώστας Λάνταβος / Kostas Lantavos
Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου  / Eftychia Alexandra Loukidou
Κλεοπάτρα Λυμπέρη / Kleopatra Lyberi
Ξάνθος Μαϊντάς / Xanthos Maidas
Αντώνης Μακρυδημήτρης  / Antonis Makrydemetres
Βασίλης Μανουσάκης / Vasilis Manousakis
Μοέζ Ματζέντ / Moëz Majed
Χάρης Μελιτάς / Haris Melitas
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης / Yiorgos-Ikaros Babassakis
Λέλη Μπέη / Leli Bey
Γιώργος Μπλάνας / Yiorgos Blanas
Γιάννα Μπούκοβα / Iana Bukova
Κωνσταντίνος Μπούρας / Konstantinos Bouras
Ηρώ Νικοπούλου / Iro Nikopoulou
Ταλ Νιτζάν / Tal Nitzan
Μπόρις Νόβακ / Boris Novak
Κλαούντιο Νταμιάνι / Claudio Damiani
Λιλή Ντίνα / Lili Dina
Κώστας Γ. Παπαγεωργίου  / Kostas G. Papageorgiou
Γιάννης Παππάς / Yiannis Pappas
Γιάννης Πατίλης  / Yiannis Patilis
Τίτος Πατρίκιος / Titos Patrikios
Λέι Πίνγκγιανγκ / Lei Pingyang
Βάλτερ Πούχνερ / Valter Puchner
Μάρτιν Γκλας Σέρουπ / Martin Glaz Serup
Αγγελική Σιδηρά / Angeliki Sidira
Νταμίρ Σόνταν / Damir Sodan
Σταύρος Σταμπόγλης  / Stavros Stamboglis
Γιάννης Στεφανάκις  / Yiannis Stefanakis
Γιάννης Στρούμπας / Yiannis Stroumbas
Αλίσια Ε. Στόλινς / Alicia E. Stallings
Ευγένια Σούσλοβα / Eugenia Suslova
Βένο Τάουφερ / Veno Taufer
Ελένη Τζατζιμάκη / Eleni Tzatzimaki
Λουάν Τζούλις / Luan Xhuli
Κωστής Τριανταφύλλου / Costis Triantafyllou
Τζένη Φουντέα-Σκλαβούνου / Jenny Foundea-Sklavounou
Ναταλί Χαντάλ / Nathalie Handal
Δημήτρης Χουλιαράκης / Dimitris Houliarakis
Γιώργος Χουλιάρας  / Yiorgos Chouliaras
Χοσέ Αντόνιο Μορένο Χουράδο / José Antonio Moreno Jurado
Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου / Dimitra Christodoulou
Τηλέμαχος Χυτήρης / Tilemachos Chytiris




Οι δυο γεφυρες



Από τα ουράνια  τόξα  κάτω  ώς τις αερογέφυρες

είδα  τους φίλους μου  έναν-έναν  να  εκτοξεύονται

προς τις πλωτές  ή κρεμαστές  του διαστήματος

             

Εγώ   κρατώ  τις δυο σημαίνουσες του βίου μου

η μια να τρίζει ώς τον Ευφράτη  και τον Δούναβη

κι η μυσταγωγική της Ελευσίνας, σχίζοντας στα δύο

με τους γεφυρισμούς της τα Ελευσίνια Μυστήρια

           

Μ΄ αυτούς στο στόμα: χωρατά  και μαστιγώματα

            του λόγου  και αντιλόγου

μέσα  από  νέες σκαλωσιές  περνώντας  το κατώφλι

            μπήκα  στο εργαστήρι

κι   έγινα  εκεί   ένας   γεφυροποιός   της ποίησης

             

                       

Ο  ΓΥΡΙΣΜΟΣ   ΤΟΥ   ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ



Αυτός  δεν είναι ο γυρισμός του  μετανάστη

(«Πήγε  λαντζιέρης  και γυρίζει  αμερικάνος...»)

είναι αλλοτρίωση  κι  αναστροφή  πορείας

   

Ο ένας μισός έμεινε εκεί   να  αντιπαλεύει

ένα σκαλί   επάνω-κάτω   από τους άλλους

τους ρέστους  βιοπαλαιστές  ή  εμιγκρέδες

Δεν είχε ιδέα   από  Ηνωμένες Πολιτείες

ούτε  και   ρώτησε  πόσα  δολάρια  κάνει

η χαλκευμένη  της εισόδου  Ελευθερία

           

Ο άλλος  μισός  γύρισε  παίκτης-χαρτοπαίκτης

Τώρα είναι  πιόνι   στη σκακιέρα  της  Ευρώπης

δούλος ή απόβλητος του ευρώ στην Ευρωζώνη







Μη φωνασκεις


Μετά  την    εποχή    των  αγενών  μετάλλων

τη βασιλεία του τροχού  κι   ώς τη  διάσπαση

           του ατόμου

ιδού   που  αναβοσβήνει   και  για  σένα

η  ηλεκτρονική επανάσταση   της  ύλης

          και   αντιύλης

Μη  φωνασκείς  λοιπόν  χέρι   που  γράφεις

μη  θορυβείς  και  πάψε  να  χειρονομείς

         πίσω  απ΄ τις λέξεις

Το   ιμπέριουμ   της φωνής  σου  τέρμα!






1.

Αρχίζουν τώρα να μιλάν όλοι μαζί
και ξεχωρίζουν μέσ’ απ’ τις πολλές φωνές
τα παρακάτω
«Κάθε ζωή είν’ ιερή
κάθε ζωή
αφού την καθαγίασε
με τη στραβή τη ράβδο της η Τύχη
Ύστερα η ράβδος κουλουριάστηκε
κ’ έγινε φίδι
Αλλ’ ένα φίδι αθώο
Ίσως μάλιστα και να ’γινε
μιαν άκακη δεντρογαλιά
που λίμνασε κι αυτή πάνω στο δέντρο της
και τζάμπα σας τρομάζει».






2.

Φέρουμε μέσα μας τη διαβρωτική ροή των υδάτων

Εδώ δεν παίζουμε
ούτε μετράμε τις λύπες μας σταγόνα τη σταγόνα
Κρυβόμαστε επιμελώς χωρίς καν γδούπο ή θρόισμα
Ήπια ειρωνικοί
μελετάμε τις αλλαγές στο δέρμα του νερού

Για μοναξιά πλέον ούτε λόγος
κι ο Θάνατος ήδη γνωστός
χάρη σε τόσες απεικονίσεις

Φέρουμε μέσα μας την απλή ομορφιά της συμπάθειας
Φέρουμε πάνω μας την επιδεξιότητα
των αυλακώσεων του χρόνου.






3.

Κάποτε
ακόμα κ’ η δικιά μας η ψυχή
ήτανε κουρασμένη
Οι μέρες μας μοιρασμένες σε τόσες δεκάδες έγνοιες
Όμως τώρα
αγγελόπτερος από πάνω μας ο Θάνατος
και νερένια μέσα μας η Ζωή

Καληνύχτα παίζουν τα βαριά μας έγχορδα

Κι αν τότε αγκαλιάζαμε
τους φόβους
τώρα τους ξορκίζουμε

Καληνύχτα.





Το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ - Παράρτημα Ελλάδας https://rosalux.gr/ σε συνεργασία με την ιστοσελίδα poets.gr http://poets.gr/el/ σκοπεύει να εκδώσει δίγλωσση ποιητική ανθολογία (ελληνικά - αγγλικά) σε ηλεκτρονική μορφή, η οποία θα περιλαμβάνει πενήντα αδημοσίευτα ποιήματα γραμμένα από εικοσιπέντε ποιήτριες και εικοσιπέντε ποιητές έως σαράντα πέντε ετών. Ποιήματα με θεματική που θα στρέφεται, υπό μία ευρύτερη έννοια, γύρω από το βίωμα. Σκέψεις, συναισθήματα, αντιλήψεις, παραστάσεις που απορρέουν από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

“Πώς αντιλαμβάνεσαι τις συνθήκες στις οποίες ζεις. Πώς ζεις. Ζεις; Τι βλέπεις γύρω σου. Βλέπεις; Οι άλλοι σε βλέπουν;”

 Η ανθολογία θα κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2019. Το υλικό θα επιλέξουν τρεις ποιητές, συνεργάτες και επιμελητές της ιστοσελίδας poets.gr που θα αποτελέσουν τη συντακτική ομάδα της ανθολογίας: Ειρήνη Μαργαρίτη, Μάνια Μεζίτη, Φάνης Παπαγεωργίου. Μπορείτε να στείλετε τα ποιήματά σας στο info@poets.gr καθώς και στο mmeziti@gmail.com έως τις 30 Σεπτεμβρίου του 2018. 



                                                                     Κορυδαλλός

Τετράδιά μου
θα σας αφήσω ορφανά
θα λάμπετε στα θυρανοίξια
όταν η σκιά επάνω σας
περάσει αμετακλήτως στη μελάνη
όταν στο παρανάλωμα ο καπνός
σταθεί στα άδεια μάτια

Ποιός γράφει τ’ αρχιγράμματα;
Ποιός βάζει στίξη;
Ούτε τον έχω καν υποπτευθεί
αλλιώς τί θα απέμενε στον αφελή
από το δικολάβο του διαβόλου στον καθρέφτη;
Εκείνη την ανύπαρκτη μορφή
Τίποτα μέσα
Στον κύκλο αναπνέω τη σκουριά

Τετράδια
εξαπτέρυγα τενεκεδένια
Σα να ’ταν αποτύπωμα η συμπαθητική
σαν η μελάνη να ήταν πτητική
από αιθέρια ύλη
Αναθυμίαση αιθέρα
που έχει πιά εξατμιστεί
τότε που οι χημικοί δεσμοί διαλύονται
με δάκρυα
ιόντα όχι υδρογόνο

Υδρόλυση κι ύστερα πάλι δοκιμή
σε καθαρό χαρτί
όπου, αν το περίγραμμα
βγει λιπαρό, τελειώνω

Τετράδια υδρόφυλλα
Υδροηλεκτρικά εργοστάσια στο Λάδωνα
με την κατάρρευση του φράγματος
που με προστάτεψε
πριν γίνω λίμνη
Μπροστά μου τώρα ο στρόβιλος
ο τέλειος μηχανισμός
Η αθανασία




Στα πλαίσια  της  Παγκόσμιας Πρωτεύουσας Βιβλίου 2018(Αθήνα)
το λογοτεχνικό περιοδικό θράκα συμμετέχει  στη νύχτα πολιτισμού (5 Οκτωβρίου) που οργανώνει το  δίκτυο πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων με  την εκδήλωση "Πριν το βιβλίο"

Για πρώτη φορά το Δίκτυο Πολιτισμού του δήμου Αθηναίων και τα μέλη του, διοργανώνουν μία νύχτα γεμάτη πολιτιστικές εκδηλώσεις, με την οποία συμπράττουν με μοναδικές εκδηλώσεις και οργανισμοί οι οποίοι δεν ανήκουν στο Δίκτυο, εκδόσεις, περιοδικά, συγγραφείς και ποιητές

 Το περιοδικό Θράκα παρουσιάζει δέκα Έλληνες ποιητές και ποιήτριες της νεότερης γενιάς με ένα ή και περισσότερα βιβλία στο ενεργητικό τους, οι οποίοι θα διαβάσουν ανέκδοτα ποιήματά τους, είτε από την επόμενη δουλειά τους είτε από αυτά που δεν βρήκαν το δρόμο τους μέχρι σήμερα για το τυπογραφείο

 Θάνος Γώγος (Εκδόσεις Θράκα), Λένα Καλλέργη (Εκδόσεις Γαβριηλίδης), Κωνσταντίνα Κορρυβάντη (Εκδόσεις Μανδραγόρας), Αλέξιος Μάινας (Εκδόσεις Μικρή Άρκτος), Ειρήνη Μαργαρίτη (Εκδόσεις Μελάνι), Ευτυχία Παναγιώτου (Εκδόσεις Κέδρος), Πέτρος Σκυθιώτης (Εκδόσεις Θράκα), Θωμάς Τσαλαπάτης (Εκδόσεις Εκάτη), Μαρία Φίλη (Εκδόσεις Μελάνι), Κατερίνα Χανδρινού (Εκδόσεις Sestina).

5 Οκτωβρίου
Ωρα: 20:00
Ελεύθερη συμμετοχή

 Χώρος και Διεύθυνση διεξαγωγής της εκδήλωσης:
Βιβλιοπωλείο Επί Λέξει, Ακαδημίας 32 






Ο Φάνης Παπαγεωργίου γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Είναι διδάκτορας πολιτικής οικονομίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και εργάζεται ως ερευνητής. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές "Πλυντήριο άστρων" (Λογότεχνον, 2013), "Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα" (Κουκούτσι, 2015) και "Διώρυγα μεταξύ νεφών" (Θράκα, 2018).

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Όχι άλλους απολογισμούς
είπε το τεφτέρι στον μπακάλη
το είπε από εδώ που πέφτει ο ήλιος
άλλοτε μέσα σε δύο
και άλλοτε μέσα σε τέσσερα κάγκελα
με τη φορά του ανέμου

Τώρα οι κονσέρβες θα χαρίζονται
μέσα στα μάτια
και τα αλλαντικά θα μοιράζονται
μέσα στη γύμνια τους
και το χαβιάρι θα στάζει
μέσα σε ορίζοντες στα πεδία του Βανώ

Με απροσδιόριστη τροχιά Εκείνος
τράβηξε το μάτι του Αδάμ
για να μνημονεύσει το πέταγμα του μήλου
και οδήγησε την Εύα στην καρδιά
του κόσμου
στο ζεστό ράμφος των Σαλώνων

Διώρυγα μεταξύ νεφών (Θράκα, 2018)
 
εκδ. Μελάνι


 Καθημερινά κρεβάτια [Ι]



Παιδιά κοιμούνται μες στα δάση

Στο πιο απαλό σκοτάδι σέρνουν μάγουλα

Μορφές της άγνοιας με δάχτυλα στο στόμα

Κάθε πρωί φορούν τα μάτια τους

Όσο εμείς αχνίζουμε το γάλα

Έπειτα στρώνουμε τα δέντρα

Διπλώνουμε το χώμα

Και η μέρα φτάνει





Εγώ ποτίζω λάσπες

Μια πόλη για κάθε κτίριο

Να’ χει θεμέλια και τοίχους

Και έναν σταθμό φιλόξενο στον ύπνο

Με σάλιο και με χώμα

Έδεσα τις πέτρες

Συμφώνησα ν’ αντέξει η γη

Ένα βάρος ακόμα

Κάθε χαλίκι διακοπή στο δέρμα

Του άμυαλου και μοναχού προφήτη

Τραύματα θανάσιμα βαθιά

Χάσκουν στο σώμα καθώς μιλά

Είναι άνθρωπος ή μια υπόσταση με κάποια φήμη

Αυτό ρωτούν οι φροντιστές





Παγώνει το σώμα κάτω απ’ τα δέντρα

Πρέπει να αδειάσουμε τα δάση

Έφτιαξα χώρους μετρώντας ρίζες

Ύψος και πλάτος στέρεα σημεία









Καθημερινά κρεβάτια  [V]



Έτσι που ξέχασα να τραυλίζω

Άρχισε η μνήμη τα οράματα

Διαδρομές σε ρήγματα και τάφρους

Μεσοτοιχίες από κόκαλα

Και βρέφη που έκλαψαν λίγο

Γιατί δεν ήξεραν αν η ταφή

Γι’ αυτά ήταν παιχνίδι

Ή τρόπος να υπάρχουν





Απαρηγόρητοι άλλοι

Ακούνε ακόμα της γης τη μουσική

Μικρές φωνές σε τέμπο δανεικό

Γιατί πώς να γνωρίζουν τα μωρά

Διάρκεια και νότες

Έτσι γίνομαι ήχος

Χτύπημα του χρόνου

Και είμαι εγώ ο ύπνος των παιδιών





Φορτίο της φύσης μου ένα δέντρο

Κάθε πρωί γεννάω τον κορμό του

Το βράδυ σκουπίζω τους καρπούς

Και είναι το μόνο που μένει

Σε μια κατάσταση διαφορετική

Από αυτό που οι έγκλειστοι κάνουν

Ή όσοι γυρίζουν ικέτες ύλης





Μια ενέργεια  δηλωμένη στα χαρτιά

Ως έμψυχη αναπνοή

Ένας ρόγχος αρμόδιος του τρόπου

Ακατάσχετη επανάληψη καρποφορίας

Ένα φαινόμενο καθιερωμένο

Ανάχωμα κλιματικής αλλαγής

Προστασία της ευαισθησία των φύλλων

Για μια πεποίθηση γερή

Αναρριχώμενη μέχρι τον τελευταίο στίχο

Το έσχατο κλαδί το κεφάλι μου





Και αν στέκομαι στο χείλος του βίου

Δεν είναι γιατί αντέχω το βάρος

Είναι γιατί τελείωσε το χώμα

Και πού να μπουν οι λέξεις





Κάποιος πρέπει να κρατήσει τη γραμμή

Χρειάζεται  αέρας

Να κουνηθεί το φύλλωμα



Η Δήμητρα Γερογιάννη γεννήθηκε το
1992. Είναι απόφοιτος του τμήματος
Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
Ζει στην Αθήνα. Αυτή είναι η πρώτη της
συλλογή ποιημάτων.


ο Ι. ονειρεύτηκε πριν λίγο
ένα μαύρο κουνέλι
θυμάται πως ήρθε να προτείνει
τη μετενσάρκωσή του
ο Ι. γύρισε πλευρό στο κρεβάτι
και προσπάθησε να θυμηθεί τι απάντησε
σ’ αυτήν την πρόταση
το όνειρο άρχισε να μακραίνει και
να θολώνει
ο Ι. αγκάλιασε σφιχτά
τα μαξιλάρια
πιέζοντάς τα στο πρόσωπό του
ακούγοντας την καρδιά του
να φουσκώνει σαν μπαλόνι
τις σταγόνες να πηδούν στο νιπτήρα
και το λεπτοδείκτη να κρατά το ρυθμό
καθώς ένιωθε το σύμπαν
να διαστέλλεται και όλα
ν’ απομακρύνονται
ΟΙ ΑΘΩΟΙ

στον Ζακ..


Κάθισε απόψε στο τραπέζι μας
έχει φεγγάρι απόψε κι ο κόσμος ματώνει
θα σε κεράσω σήμερα αθώου αίμα
κι αντί ψωμί ένα κομματάκι από το κρέας του.
Μη φοβηθείς το κρέας του αθώου
είναι βασανισμένο κρέας, πονεμένο
μην το αποστραφείς παρακαλώ
γιατί έχει φεγγάρι απόψε και ματώνει ο κόσμος
γιατί εμείς κάναμε τα σπίτια φυλακές
τις πόλεις στρατόπεδα συγκέντρωσης.
ένα πεδίο μάχης
Πονάει αυτός ο κόσμος, φίλε μου
πνίγεται στο αίμα των παιδιών του
στο αίμα σπαρταράει των αθώων.

Τα βράδια στα κρυφά παίρνει τα χάπια του και πίνει
δεν αντέχει αυτό το ψέμα που κόλλησε στη σάρκα του
δεν αντέχει την δίψα του για κέρδος
για περισσότερη δόξα, για μεγαλύτερη εξουσία.
Έλα θα καθίσουμε μαζί και θα είναι ωραία
μαζί θα πιούμε το αίμα του αθώου
και θα γίνουμε και μείς αθώοι
δεν θα γράφουμε ποιήματα,
δεν θα καταδικάζουμε ανθρώπους
δεν θα φοβόμαστε από τον άλλον
γιατί δεν θα έχουμε τίποτα δικό μας.
Και τότε καλέ μου φίλε θα κατεβούμε μαζί στην παραλία.
θα έχουμε ένα τσέρκι που θα ηχεί μπιγκόνιες παραδείσου.
Μαζί θα είμαστε
Θάναι μαζί μας όλοι οι αθώοι αυτής Γής
πρώτος θα είναι ο πατέρας σου γερτός με το σακάκι
κι η μάνα σου όπως την πρώτη ημέρα που σε έστειλε σχολείο.
θα έρθουν κι οι πεθαμένοι φίλοι μας με τα τσιγάρα αναμμένα
φάροι μικροί του κόσμου που ανατέλλει.

Θα είναι κι αυτός ο προσφερόμενος
με τα χεράκια του ανοιχτά, μια αγκαλιά για όλους.
Θα περιμένει και θάναι δίπλα του, λέει
ο Ζαχαρίας ο ληστής με ένα παράπονο.
κι η Σόνια η τραβεστί, με το χαμόγελο
και θα καθίσουμε όλοι εκεί αθώοι,
εμείς με το αίμα του αθώου, αθώοι
θα απλώσουμε το χέρι και θα κόψουμε
ωραία δροσερά σταφύλια
του άλλου κόσμου του μοναδικού
εκεί που πέφτει δροσερά
το φως του προσώπου του. 


N.B.



Το μέλλον, κύριοι, φυτρώνει κατσιασμένο

μνήμη Ν. Ζαχαριάδη

σ’ αυτό που ήσουν
και σ’ αυτό που ειπώθηκες

Βύρων Λεοντάρης




Χρόνια σα τα νερά. Τι να φέρνει το πλωτό ποτάμι;
Είχε ένα πόνο η ψυχή σου, μια μακρά,
διακεκομμένη πορεία όλο στροφές,
γκρεμούς και δάση
μα να λάμπει κατά διαστήματα σα ψάρια
τη τιμή μονάχα να τη χάσεις, μπορείς

Έτσι έγραψες στο τελευταίο γράμμα,
είχε ένα πόνο, τη διεύθυνση του μέλλοντος
ακολουθούσε, ξένος, μέσα σε μια χώρα
που το κεφάλι της έκλινε − όχι προς το μέλλον
αυτό σήμερα το ξέρω, μα να ζουν
στο κόρφο της παιδιά και μαχητές −
και πώς να κρίνεις και πώς να διαλέξεις
ανάμεσα σε δυο εκλογές; Έστω και ξένος,
πρέπει· κι εγώ κύριοι, επαναστάτης,
− όχι κύριοι, παρακαλώ κάθε μέρα
για να τα βγάλω πέρα
κοντεύω να χαθώ στα δυόμιση χιλιάδες μέτρα.

Χρόνια σα τα νερά. Τι να φέρνει το πλωτό ποτάμι;
τη τιμή να στη σβήσει δε μπορεί κανείς –
τ’ ακούτε;
Κύριοι μην αφρίζετε
όχι δεν είναι στη μοίρα του γραμμένο
το μέλλον να φυτρώνει κατσιασμένο.



1η δημοσίευση, έντυπη θράκα τεύχος 8
Η Αφροδίτη Λυμπέρη γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα. Είναι τελειόφοιτη του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πειραιά. Παράλληλα,έχει παρακολουθήσει σεμινάρια ποίησης του Ε.ΚΕ.ΒΙ. με τον Στρατή Πασχάλη και του Νεανικού Εργαστηρίου Ποίησης "Τάκη Σινόπουλου" με την Τασούλα Καραγεωργίου.
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και διαδικτυακά περιοδικά ποίησης. Το "Rec-vie-m" αποτελεί την πρώτη της ποιητική συλλογή.
Άνοιξη

Αναβάτης ατίθασης πεταλούδας
εκδρομέας του αγρού
δρασκελίζω στα πέταλά σου
παπαρούνα.
Από σένα παίρνω τους χυμούς
και το κόκκινό σου ρούχο κλέβω
-όχι για να ντύσω την γύμνια μου-
από συνήθεια παρανομώντας
με εαρινή διάθεση
εγώ,αρχηγός των φτερωτών πλασμάτων του υποκόσμου.
Μην με κατηγορήσεις, ω Κάρμεν του Μαγιού.
Πες πως σε πλάνεψε ο ταυρομάχος αγέρας
σε κάποια βεγγέρα αθώων λουλουδιών
με τις σκάρτες υποσχέσεις του για πρόωρο καλοκαίρι.
Λυπήσου τον βιαστή σου, ανθισμένη Ερινύα
κι αυτός ο τρισκατάρατος
-καρπός μοναδικής ένωσης Χειμώνα και Αβύσσου-
θα σε αφήσει να τον μισήσεις
με αίσθημα
συμβατό
με την ηθική
παπαρούνας.




*


Ο Ρωμαίος ξάπλωσε νεκρός στο πάτωμα
Έχυσε αίμα απ'τη πρωτόγνωρη αυτή ηδονή

Η Μήδεια έφαγε το δεξί χέρι της κόρης
των οφθαλμών της.Το αριστερό το έχρισε καβούρι

Κι ο Γκιώνης σκαρφάλωσε ψηλά στα μετέωρα
της φυλακής του.Ένιωθε τόσο ελεύθερα λευκός

Στο τέλος της εποχής,τα αστέρια αυτά έπεσαν
λουλούδια στις γλάστρες της αυλής

Τί όμορφα που άστραψε το κατοικίδιο χώμα






*



Άλογα τρέχουν στην πλατεία
παιδιά καθηλωμένα
χνάρια άγονα ποδοπατούν
Η μνήμη δεν πρόκειται
αρτιμελής να παραμείνει





Malédictions I


Άκου πώς γρυλίζουν
κάτω από τα σεντόνια
ήμουν έτοιμη να ακινητοποιηθώ μα
ημικρανία τραχιά
ξεσκέπασε το φονικό
οι σκιές ξύπνησαν
στη μέθη με προσκάλεσαν να βυθιστώ
τις ώρες που την σκέψη
αιχμάλωτη
φαντάσματα κρατούν
την ξεχαρβαλώνουν
σε δάση ετοιμόρροπα την κρεμούν

Γλιτώνει.Πάντα γλιτώνει





Malédictions II


Σε ήθελα σεμνό στο μνήμα
ούτε κινήσεις ούτε χάδια
αγγίζεις λυσσομανούν μισώ
το χώμα μου δεν έχει τέλος


Ο Παναγιώτης Μηλιώτης γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα. Ποιήματα και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά. Για την πρώτη του ποιητική συλλογή "Μια ανάσα δρόμο" του απενεμήθη το Βραβείο "Γιάννη Βαρβέρη" της Εταιρείας Συγγραφέων 2014.

Νίκος Πλουμπίδης
 Όταν σε στήσανε στον τοίχο
σίγουρα θα ’δες χρόνια και χρόνια γεμάτα τρύπες,
τον εαυτό σου στο τραπέζι να τραβά
μικρούς σταυρούς στη στάχτη
με κέρασμα
και νούμερο που κράτησε η μοίρα σου μια νύχτα.

Σίγουρα θα ’νιωσες να περνά το αίμα σου
μέσα απ’ τους πόρους του φρέσκου χώματος,
το σώμα σου να τραβά να βρει το Σώμα
που τόσο υπεράσπισες μπροστά στους δήμιους.

Άν και ασκεπής εκείνη τη στιγμή ήξερες:
το Σώμα είναι γέφυρα για να πατάμε,
να μετράμε και να στοχεύουμε μ’ όλα μας τα όπλα,
πόσο βαθιά στον ορίζοντα θα πάμε.

Το σκίτσο στην ντουλάπα (Θράκα, 2017)
 



Κάποτε στη ζωή
με δυο τραγούδια

έγινα ο καναπές
το φέρετρο και το φορείο
άρρωστο στην αιωνιότητα
να σε κουβαλώ
σφιχτό και κρύο
να σ’ έχω μέσα μου,
στην πλάτη,
στην πληγή μου

δίπλωσες στεγνή
καρδιά και στήθος
μόρια από καρκίνο
κι ένα παιδικό λουλούδι
κράτησες σφιχτά
μια κούκλα από άχυρο
που είχες βρει στο δάσος
ένα σκιάχτρο από τον τόπο σου
μια φωτογραφία της μάνας σου
να πλένει πιάτα, να γελάει
είχες κόψει τη φάτσα του πατέρα
που σκούπιζε τα κατσαρόλια,
ήταν γόης και αόρατος,
είπες,

είχες κι ένα μπιμπερό
είχες κι ένα στόμα
δεν ήξερες σε ποιον ανήκει
δεν ήξερες να πίνεις γάλα
κι ένα σταυρουδάκι
με τ’ όνομα της καρδιάς σου
αναποδογυρισμένο
όλα αυτά
είναι παιδιά μου,
φώναξες
ανήκουν σε κομμάτια απ τη ζωη μου
μα δεν ξέρω σε ποιο σώμα


είναι πολλά τα χρόνια,
τα δίχτυα ,
τα δολώματα,
οι παγίδες
και τα φονικά
που πλέκει  ο χρόνος
είναι πολλά τα αμαρτήματα
τα στόματα που πρέπει
να ταΐσουμε
με χιόνι, αγάπη
και μετάνοια
κι οι θάλασσες,
ας είναι ψεύτικες
παγιδεύουν αληθινά καράβια
που κουβαλάνε πτώματα
αληθινών ανθρώπων


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA