Για την ποιητική συλλογή της Σάντις Βασιλείου «28 μέρες κάτω από τη γη» (εκδ. Θράκα). Γράφει ο Γιώργος Κ. Ψάλτης στην Bookpress

Ο Θανάσης Νιάρχος γράφει στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ για το "Σκίτσο στην ντουλάπα" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Μηλιώτη

Από την παρουσίαση του "Παγοθραυστικού" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Ελίνας Αφεντάκη, στην Αθήνα.

Η Βαρβάρα Ρούσσου γράφει στο περιοδικό "ο αναγνώστης" για τον "Φόνο του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη

Από την παρουσίαση του "Πως η ζωή" (Εκδόσεις Θράκα, 2017) της Πατρίτσιας Αϊβαλή στην Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά.

Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει στην Εφημερίδα Των Συντακτών για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Η Ζέττα Μπαρμπαρέσσου στις "500 λέξεις" της Καθημερινής. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί το βιβλίο της "Ρωμαϊκή Ώχρα και άλλες ιστορίες".

Από την παρουσίαση του "Χρονορυχείου" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου, στην Έδεσσα.

                                           


   ΡΟΗ

Η πρόσβαση στο σώμα μου/του έδινε άφατη ικανοποίηση·

Έσπασε ο χρόνος στο πρώτο τικ
Ίσα που πρόλαβα να καταπιώ
Ένα διάφανο γυαλάκι·

Σε πολλαπλασιάζω επί μιάμιση φορά
κι έτσι έχω το βλέμμα σου διπλό,
τη γλώσσα, τα δάχτυλα (του δεξιού χεριού).

Τα πόδια μείναν δύο, σταθερά
στο πήλινο χώμα που παγώνει
τα νεράτζια.

Σε διαιρώ και σε μοιράζω
στις τσέπες του παλτού μου (μάλλινο, δεκαετία του ’90)
Σε συναντάω σε κάθε είσοδο του χεριού

Τα δάχτυλα τα κρύβω στο στήθος,
χάδι σε επανάληψη και ο χρόνος
θα μας χάσει.

Ο χρόνος-ο μη γραμμικός εχθρός μας.
Δανεικός από τις διασπάσεις εραστών
που του κρυφτήκαν.

Συλλαβίζω τη μέρα: Κ-Υ-Ρ-Ι-Α-Κ-Η
και σε λικνίζω στον αέναο ρυθμό της.
Πόσο επώδυνο να στρώνεις τραπέζι για δύο.


Το δύο είναι αδιαίρετο
(κι αν κάποτε κανείς τα καταφέρει, θα δει πως αν διαιρεθεί, μένεις μισός)




Γαϊτανάκι

Πόση απλότητα
μπορεί σε μια φωτογραφία να χωρέσει;
Μεδίνα
Κι όταν ανάμεσα στα γινωμένα
αχλάδια
κρέμονται τα ρούχα της ακροθαλασσιάς
μοιάζουνε σαν ξόρκισμα της μοίρας
Ραμπάτ
Φτύνεις  τον κόρφο σου
και με τρεις στροφές καβάλησες
του φλοίσβου το θυμό
Ελλάδα
Αγόρια ανάμεσα στις ντοματιές
με ξεφτισμένα μηχανάκια να σεριανάνε Αύγουστους
Αφγανιστάν
Σημεία ενός ορίζοντα
Που μοιραστήκατε την ίδια γεύση
Αψιάς ντομάτας πονεμένης
απ’ το καλοκαίρι
Κορίτσια που κάθεστε μ΄ένα χαμόγελο
για όλες-μοιρασμένο
κάθε απόγευμα αλλάζει χείλια
Συρία





Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων

Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
συζητάνε.
Παιδιά του ‘ 90
με την τσάντα στην πλάτη
ψηλαφίζουνε
 ηχηρά μελλούμενα.

Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
δε στρίψανε.
Σ ένα παγωμένο ενσταντανέ
περιμένουνε  όσα τους υποσχέθηκαν
τα μεταφρασμένα βιβλία
και οι ταινίες σε ξαναγραμμένη  κόπια.


Έχουν και τ’ αρνητικά τους οι γωνίες
Σ’ εγκλωβίζουν στην πιο στενή τους μοίρα
Σε καρφώνουν σαν σαΐτα ποιητή που δείλιασε.


Τα παιδια στις γωνίες των δρόμων
βοήθησαν τους άστεγους
μάζεψαν τα παλιά τους ρούχα
και πλυμένα, καθαρά και σιδερωμένα τα χαρίσαν
στα κοινωνικά παντοπωλεία
Γιατί έτσι τους είπαν.

Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
φτιάχνουν φωτιές σε μπουκάλια
και θυμούνται
με ακρίβεια
τις ημερομηνίες
που θα τις ανάψουν.


Ταξίδεψαν στην Ευρώπη
Περπάτησαν στη δεξιά όχθη,
ερωτεύτηκαν μια πόλη
Ήπιαν χλιαρή μπύρα στα βόρεια.
Μίλησαν σε γλώσσες μαθημένες.
Γύρισαν γρήγορα όμως στη γωνία τους.

Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
Περιμένουμε
με ζαρωμένα βλέμματα.
Σαν γερασμένά βασιλικά
γέρνουμε  δεξιά και αριστερά.
Χαμογελάμε αδέξια στους περαστικούς
Βέβαιοι πιά  
Για την υπεροχή της γωνίας μας.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA