Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Οκταβιανός Καρυωτάκης

 Αγύρτευε σαν ασκητής στο λογγώδες έδαφος
 Τα τείχη μόνωση αγρύπνιας
 Τείχη νίκης και ήττας
 Του' χε μείνει το ρωμαϊκό κράνος
 Ενας φθηνός μανδύας κι ενα μπαστούνι
 Να γιατροπορεύει τα ροζιασμένα χρόνια
 Κάτω από τη βελανιδιά
 Με ενα φλασκί τσίπουρο νερωμένο
 Να θεραπεύει τις αναμνήσεις
 Τοτε που αποπειράθηκε μαζί με τις ενταφιασμένες μέρες
 Να γκρεμίσει στο λιμάνι και τα ποιήματα
 Φωνή βοούσα σε αποσβολωμένους
 καφενόβιους
 Άλλοι τον έλεγαν Οκταβιανό
'Αλλοι Κώστα...





Aναισθητικό για λησμονημένους


Όταν φιλοξενώ την νύχτα θα της δωρίζω την πιο μεγάλη αντοχή μου, ένα ζεστό ρόφημα κι ένα μέρος να πλαγιάσει.

Έρχεται πάντα κουρασμένη απ’το πολύ φώς και την απόσταση των ανθρώπων. Δεν λέμε πολλά.

Δώστε μια γωνιά στην νύχτα να αποκάμει, κι αυτή θα ανταποδώσει, φωτίζοντας τον ουρανό με την πύρινη φλόγα των αστεριών. Έτσι που μέχρι να ξανάρθει να μοιάζει μοιραίος ο ερχομός κι αναπόφευκτη η θαλπωρή της.

Αναισθητικό για λησμονημένους. Αιώρα σε ύπνο γλυκό. Διαδρομή ανάμεσα σε ονειρικές εξάρσεις.


16.2.2016





Λεκές


Λευκός λεκές η ζωή

Ξετρυπώνει από το τριμμένο πουλόβερ

μιας ξέπνοης αιωνιότητας

Ο δήμιος μας κερνά ξυνισμένο κρασί

Εμείς το πίνουμε σαν νέκταρ

Πουλιά που αποδήμησαν σε χάρτινη άνοιξη

H Τζοκόντα χαιρετάει με χέρι προτεταμένο

Φοράει κάσκα των SS

Πυροβολώντας ακόμη και τα όνειρα των νεκρών

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA