Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ
ΧΡΟΝΟΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ



ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΟΒΟΣΤΗ


Χρόνος αυτόχειρας τιτλοφορεί την πρώτη του ποιητική συλλογή ο ποιητής Δημήτριος Δημητριάδης. Διαβάζοντας τα ποιήματα της συλλογής μπορεί κάποιος να βγει στο εύκολο συμπέρασμα πως το βιβλίο έχει μια ακραία πεσιμιστική διάθεση όπου όλα κατακερματίζονται και καταλήγουν στην αφάνεια. Αν διαβάσουμε όμως με προσοχή τα ποιήματα διαπιστώνουμε πως τελικά ο ποιητής είναι απλά ένας ακριβολόγος χειρουργός όπου εμβαθύνει μέσα στην φθορά και την απώλεια αναζητώντας μέσα στην ατέλειά μας έναν τρόπο διαφυγής. Δεν είναι ένας καταραμένος ποιητής, δεν είναι ένας που έχει περιπέσει στην αυτολύπηση, αλλά ένας μαχητής που τα βάζει με τον χρόνο:

Σπρώχνω την πόρτα στο ημιτελές παιδικό δωμάτιο
οι μεντεσέδες φτύνουν ακίδες ως καλωσόρισμα.

Αμέσως παύουν οι φωνές που αναπηδούν στους τοίχους
το ξύλινο αλογάκι με κοιτάζει επίμονα

γράφει στο πρώτο ποίημα της συλλογής με τίτλο Επιστροφή. Αυτή η επιστροφή στα χαμένα παιδικά μας χρόνια είναι μια επίπονη διαδικασία αποκομιδής αισθημάτων και εικόνων. Αυτές που μας διαμόρφωσαν, βιώματα που μας προσδιορίζουν και μας ταυτολογούν μέσα στην ροή του χρόνου. Το ημιτελές παιδικό δωμάτιο περιμένει τον ποιητή να επιστρέψει για να ολοκληρώσει την σύνδεση ανάμεσα σε αυτό που χάθηκε και σε αυτό που παραμένει:

Αγκαλιάζω, όχι εκείνα
τα θαμμένα στην άκαρπη γη
μα τούτα, τα ψιθυριστά
που φέγγουν αβίαστα
στις ανθισμένες σπηλιές
ενός σύντομου κόσμου.

Αυτοί οι στίχοι προσφέρουν ελπίδα μέσα στα συντρίμμια.  Γι΄ αυτό όπως ανέφερα παραπάνω ότι ο Δημητριάδης δεν είναι πεσιμιστής. Συνεχίζει την παράδοση των θρηνητικών τραγουδιών, των μοιρολογιών, με ένα προσωπικό όμως ύφος που φανερώνει πως αν και έκδωσε τώρα τα ποιήματά του, έχει περάσει ένας γόνιμος καιρός περισυλλογής και εξάσκησης. Γι΄ αυτό και τα ποιήματά του δεν τα θεωρώ πρωτόλεια. Είναι δομημένα με έναν άμεσο λιτό τρόπο, εξυμνούν την ζωή μέσα στην πανωλεθρία της φθοράς, αντιστέκονται με δυναμισμό:

Συναρμολόγησε τον καθρέφτη
από την αρχή.

Τούτη τη φορά χωρίς μετάνοιες.

Τις γωνίες να προσέξεις.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA