Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Αχλέμ

Αχλέμ,
ποια γλώσσα θα βρεθεί για να σε τραγουδήσει
ποιο χώμα θα απλωθεί να σε γλιτώσει
από τη λαιμαργία του νερού

Αχλέμ,
ποια πόρτα θα βρεθεί για να σου ανοίξει
ποιο χέρι στοργικό να σε αγγίξει
και να πει:
κόπιασε κι ό,τι δεν έχω ας μοιραστούμε

Αχλέμ,
ποια μνήμη σου ζεσταίνει την καρδιά
και ποιο τραγούδι
που στα σκοτάδια μέσα σου βάζει φωτιά

πόσα χιλιόμετρα μακριά είναι τα μάτια εκείνα
που κάποιο αμήχανο πρωί μπροστά σου θα σταθούν
κι όσα ονειρεύεσαι ένοχα τη νύχτα
θα βρουν τον δρόμο τους, στην άκρη των χειλιών




Πέρα απ’ τ’ ανθρώπινα

πέρα απ’ τις τσιμεντένιες καλημέρες
κι απ’ τους ηλεκτρικούς συρμούς των υπογείων
πέρα απ’ τις λαϊκές Τετάρτες
των μουντών και υπαιθρίων αγορών

έξω απ’ τις συνήθεις εξαρτήσεις
κι απ’ όσα κατοικούν στα παγωμένα μάτια σου
έξω απ’ τον Χρόνο που ‘χω αγκαλιάσει μ’ ηλεκτρόδια
κι απ’ τη ρουτίνα που ονομάζουμε ζωή

βρίσκονται κάτι σπαρμένες ορεινές αναβαθμίδες
αχειροποίητα σκαλιά στη ράχη των βουνών
πάνω από το χάος που κυοφορεί την πτώση
πριν απ’ την πτώση που κυοφορεί τον θάνατο
χάσκουν στα δόντια του γκρεμού κι ορίζουν
μια ανηφοριά πέρα απ’ τ’ ανθρώπινα




Τα μάτια κοιτούν εκεί που θέλουν

βρέχει
και στις σταγόνες της βροχής
διαθλάται το φως του γέλιου σου

γεννά καλειδοσκοπικά μοτίβα
στις τζαμαρίες των οριστικά κλειστών καταστημάτων
ένα παιγνίδι με τα χρώματα, Τετάρτη μεσημέρι
μια οπτική παραίσθηση που ακολουθώ όπου πάει
Κωλέττη, Σόλωνος κι Ακαδημίας
περπατήσαμε μαζί
όπου βροχή και χρώμα
δυο αναρχικές σχισμές τα μάτια
κοιτούν μονάχα εκεί που θέλουν
κι αδιαφορούν για τους συμβιβασμούς της αστικής ζωής
όπως η επιμονή των διαβατών
που σαν περπατούν, κοιτούν μόνο μπροστά τους
τα μάτια κοιτούν εκεί που θέλουν
και τα δικά μου κοιτούν εντός σου

βρέχει
και στις σταγόνες της βροχής
διαθλάται το φως του γέλιου σου


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA