Συνέντευξη της Μαριλένας Παππά στο Reader.gr με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου της "Το γλυκό του Δούναβη" (Θράκα, 2018) και την επερχόμενη παρουσίασή του στην Αθήνα.

Παρουσίαση του βιβλίου "Διώρυγα μεταξύ νεφών" του Φάνη Παπαγεωργίου, στις 27 Απριλίου στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, Αθήνα

Ο Κώστας Καλημέρης γράφει στο περιοδικό "Ο αναγνώστης" για το Ντάλιτ (Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Στα "Ποιητικά" που κυκλοφορούν, κριτικές από τον Κώστα Γ. Παπαγεωργίου για τα βιβλία "Φόνος του λευκού" και "28 μέρες κάτω από τη γη" των Παναγιώτη Δημητριάδη και Σάντις Βασιλείου αντίστοιχα, όπως επίσης και κριτικό σημείωμα του Γ. Βέη για τον "Κούκο" της Πελαγίας Φυτοπούλου.

Επανακυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο της σειράς "Αργεντίνοι ποιητές", "Ποιήματα" του Ούγκο Μουχίκα
Η Πηνελόπη Γιώσα γεννήθηκε το 1986 στα Ιωάννινα.  Η δεύτερη ποιητική της συλλογή «Ανάδοχοι Καιροί» κυκλοφορεί από το Γενάρη του 2017 από τις εκδόσεις Γκοβόστη, σειρά Τα Ποιητικά.

 Εξ’ ιδίων
(αδημοσίευτο)
Τα χέρια σου να’ ναι από σάρκα
και η καρδιά από φτερό.
Με πόρους καταπιόνες να ρουφάς
το ρίγος της αφής
στις αρτηρίες τ’ ουρανού
στην πρώρα της σελήνης
με λαμνοκόπι να πορεύεσαι
στρωτό και θαρραλέο.
Μονάχα έτσι, άνθρωπε, γίνονται οι γαίες ουρανοί. 

 *
 
Βροχή
(αδημοσίευτο)
Κάθε φορά που βρέχει
θαυμάζω την αυτοθυσία της στάλας
να ξενιτευτεί απ’ την πατρίδα τ’ ουρανού
για μια μόνο στιγμή συνεύρεσης με το χώμα.

Μες στον εσμό των έκπτωτων δακρύων
εκείνη επιμένει να κυλά
θολωμένη από λύπη ή από χαρά
-αδιευκρίνιστο-
που εντέλει υγροποιήθηκε
απτή πλέον κι ορατή
απαρνούμενη την αιθέρια φύση της,
ταγμένη για να ξεπλένει
τα πληγιασμένα γόνατα των παιδιών
και την ελπίδα των απελπισμένων. 
 
*

Γεωμετρία
Πόσο θα’ θελα απόψε η σελήνη
να μην ήταν στρογγυλή.
Ας ήτανε τετράγωνη, όπως η λογική σου
ας ήτανε τριγωνική, σαν ένα ισοσκελές τρίγωνο
που στέκεται γερά στα πόδια του
και σχηματίζει γωνίες ίδιες με ξιφολόγχες
που με σημαδεύουν
που ολοένα αμβλύνονται
μέχρι οι γραμμές τους να γίνουν παράλληλες,
απόμακρες η μια από την άλλη.

Ο κύκλος έχει αρχή και τέλος που ενώνονται
μέσα του μπορείς να χορέψεις ξέφρενα
το χορό της βροχής
γυμνή με τα χέρια στραμμένα προς τα πάνω,
βγάζοντας ιαχές αγρίων
που εγώ τους ονομάζω
γνήσιους πρωτόπλαστους ανθρώπους.

Ο κύκλος προστατεύει όσους περικλείει˙
περικλείει εσένα, εμένα, τις μνήμες μας
που έγιναν προσάναμμα για τον εκστατικό χορό μου.

Δε θέλω τη σελήνη στρογγυλή απόψε.
Οι κύκλοι έχουν κοινή αρχή και τέλος.
Το δικό μου τέλος δεν έφτασε ακόμα
να μοιάσει με αρχή.
Και πόσα φεγγάρια ακόμη ν’ αγναντέψω
μέχρι να σμίξουν τα δύο άκρα;
Ανάδοχοι Καιροί, εκδόσεις Γκοβόστη

 *

Το Ενοικιαζόμενο
Λένε πως σε κρατούν στο ένα τους χέρι˙
έχουν τους τίτλους ιδιοκτησίας σου
την ψιλή κυριότητα και την επικαρπία σου.
Όμως κανείς τους δεν σ’ έχει ακούσει
να κλαις τις νύχτες
για τις αγύριστες χαρές και χαρμολύπες
που σου δανείσανε κάποτε
οι ενοικιαστές σου.

Κανείς δεν αφουγκράστηκε τα γογγυτά
απ’ τα πατώματα που τρίζουν εν μέσω της νυκτός
σε κάθε ξεχασμένο βηματισμό της θύμησης
που επιμένει να βαδίζει.
Κανείς τους, μονάχα εγώ
πότισα τον βασιλικό στο παραθύρι
σαν έστεκε μαραζωμένος
στο άνυδρο μούχρωμα της γειτονιάς.

Κι ήμουν εγώ που’ διωχνα τα περιστέρια
από τους κόρφους σου
μην τυχόν και μαγαρίσουν τις απλωτές αγκάλες σου
οι ερωτοτροπίες τους.
Είσαι ένα σπίτι ενοικιαζόμενο, θα πεις
Δεν επιτρέπεται να σ’ αγαπούνε
Παραπαίεις απ’ τις μισθώσεις και τα συμβόλαια
κι οι κλειδοκράτορες πολλοί
απομυζούνε τον σοβά και τον ασβέστη σου.

«Καλύτερα να φύγεις κι εσύ»,
θα μου πεις με παράπονο.
«Pacta sunt servanda»*.

Παίρνω τη βαλίτσα μου
και σε κλειδώνω στην καρδιά μου.

*τα συμφωνηθέντα πάντα τηρούνται
Ανάδοχοι Καιροί, εκδόσεις Γκοβόστη

 *

Λαθέψαμε
(αδημοσίευτο)
Παραδοθήκαμε στα ημίμετρα˙
μια ζωή μ’ ευθυγραμμίσεις χάρακα
δίχως μιαν αναπάντεχη καμπύλη
να επιφυλάσσει λοξοδρόμηση
όταν όλες οι εφαπτόμενες συνευρέσεις
ποθούσαν μία κοιλότητα μονάχα
εκεί να εναποθέσουν σπέρμα ανανέωσης
στης επανάληψης τη γερασμένη μήτρα.

Κι ήταν η δίψα μας γι’ αλάτι ακατάπαυστη
τόσο που λησμονήσαμε την αμφίβια φύση μας
σε έλη του γλυκού νερού
και ξανοιχτήκαμε επιπόλαια σε υπερπόντιες καταδύσεις
αψηφώντας των ωκεανών τα ρεύματα
εξισώνοντας βράγχια με πνεύμονες
φτερά με λέπια.

Στο τέλος καταντήσαμε σπονδυλωτά που έρπουν
όλο λίκνισμα
στο πρώτο άρπισμα της ανάγκης.

------------------------------------------------------------------------
Η Πηνελόπη Γιώσα γεννήθηκε το 1986 στα Ιωάννινα. Σπούδασε Νομική σε προπτυχιακό επίπεδο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο UCL και στο UEA ως υπότροφος του Ιδρύματος «Προποντίς». Διαμένει στην Αγγλία όπου πραγματοποιεί τις διδακτορικές της σπουδές. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Ενδόμυχα» κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Ηριδανός, ενώ η δεύτερη ποιητική της συλλογή «Ανάδοχοι Καιροί» κυκλοφορεί από το Γενάρη του 2017 από τις εκδόσεις Γκοβόστη , σειρά Τα Ποιητικά. Ποιήματα και μεταφράσεις της από τα Αγγλικά, Γαλλικά και Τουρκικά έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά «Πόρφυρας», «Οροπέδιο», «Εμβόλιμον», «Παρέμβαση», αλλά και στα λογοτεχνικά sites frear.gr, poiein.gr, fteraxinasmag.wordpress.com, biblioteque.gr.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA