Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Κοσμογονία


Ποτέ δε θα ξεχάσω την υγρή υφή της κοσμογονίας.

Τη ζεστή αμμουδιά στα κάτω άκρα που έγλυφε το κύμα

και κάποιες φορές το νιώθω πως θέλει

να καλύψει ολότελα τους αστραγάλους μου

για να μη θυμάμαι πως περπάτησα μόνη,

πως για λίγο χαλάρωσαν τα πόδια μου

κι έγινα αφρός.


Στην έβδομη ζωή μου σε κάποιον αντίστοιχο ουρανό

θα χτίσω τη φωλιά μου στην κοινότητα ενός σύννεφου

να εξολοθρεύω ουρανούς ή να παραδίδω στη χάση

κάθε σελήνη νέα.

Την οργή που θρέφει η τολμηρότητα

γέννημα παράξενων ειδών προκαλώ,

κλείνω τα μάτια των θεών

κι ανακαλώ τη γριά μάντισσα.

Ανοίγω τις παλάμες

να συναντηθούν οι γραμμές


στο σημείο εκκίνησης των ανάλαφρων πραγμάτων.

Των χορευτών και των δρομέων δίχως ρίζα

Κυματίζουν, συνοδεύονται προς τα άνω

και πάλι κατεβαίνουν.

Γύρω τους αργοπεθαίνουν ήλιοι

κι εμείς όμορφα καιγόμαστε.




Ναυάγιο



Είδα πώς μεθάει το σκαρί σου. Στο λαιμό μου σκάει το κύμα.

Τον σπάει σε φύλλα ακατέργαστα από χέρια-γάντζους. Η πρώτη μου ύλη
μόλις σου άνοιξε μια βαθιά πληγή αγνοώντας τον κίνδυνο.

Από παιδί ζητούσες ένα ναυάγιο πιο φοβερό από την κατάποση
του ήλιου.

Γόνος των πουλιών της θάλασσας, σου δόθηκε άσυλο στον ουρανό να
γειτονεύεις τη μεσημβρινή βασιλεία.

Βουλιάζει στο είδωλό της όπως αγκαλιά δυο σώματα σαν αρχαία πόλη
βυθίζονται. Κι αντανακλώνται ζωντανά ακόμη στο καθόλου αγνό μάτι
που παρατηρεί τα πάντα.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA