Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Στέργιος Ντέρτσας
Τα μάτια των άλλων, όταν μιλούν για σένα.

Así fue que cantaron los silencios.(Juan Gelman)

Ανοίγουν διάπλατα, τα μάτια των άλλων όταν μιλούν για σένα.
Γίνονται θάλασσες παλιών παραμυθιών
που κάποτε γήτεψαν τις πιο βλοσυρές μου νύχτες,
σπάσαν την πέτρινη όψη τους και τις μετατρέψαν σε νεράιδες.

Φεγγάρια γίνονται παράξενα,
τα μάτια των άλλων όταν μιλούν για σένα,
βαθιά και άλικα σαν πληγές κρυφές
στο σώμα μιας ανομολόγητης προσδοκίας
και αναβλύζουν μύρο Αυγουστιάτικο.

Γίνονται ασίγαστες, τροπικές βροχές
πάνω από τους άνυδρους κάμπους.
Γεμίζει η λήθη της μαύρης πέτρας μ’ ολόλευκα άνθη,
ο σπαραγμός των καμένων δέντρων με φύλλα καταπράσινα,
ο καημός των παρατημένων χωραφιών με καρπούς.

Ένα μικρό, ατίθασο θαύμα σαν κεράκι
κεντάει το κρύο με αιώνιες φλόγες.
Γεμίζουν τα έρημα χωριά
με λαμπάδες και καμπάνες αναστάσιμες.
Απρόσμενα χέρια από λεπτεπίλεπτο ασήμι
βγάζουν από τη λάσπη του θανάτου
αγάλματα από μάρμαρο αστραφτερό.

Νερά κρυστάλλινα κι αθώα,
γιορταστικές του δρόμου μουσικές,
σαξόφωνα που ξάφνου βρίσκουν την πνοή τους,
τα μάτια των άλλων, όταν μιλούν για σένα.

Στα μάτια των άλλων , όταν μιλούν για σένα,
φωσφορούχα τρένα γλιστρούν και πάλι χαρούμενα
πάνω σε σκουριασμένες ράγες,
πέφτει χιόνι πυκνό και οι δρόμοι ανοίγουν,
(ανοίγουν! ανοίγουν!)
το ακίνητο κύμα γυρεύει πάλι την ακτή του,
ηλεκτρισμένες χορδές δίνουν φως στα σκοτεινά σπίτια
και το αιωρούμενο τσιγάρο στα χείλη του Juan Gelman
ανάβει ξανά, κοιτά θαρραλέα την άβυσσο και της βάζει φωτιά.

Τα μάτια των άλλων, όταν μιλούν για σένα,
σπάνε σαν ρόδια
στο κατώφλι μιας μαγικής στιγμής
που παγώνει για πάντα τον Χρόνο
και απαντά στο προαιώνιο αίνιγμα της Ύπαρξης
με ένα άλλο, καινούργιο εντελώς.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA