Συνέντευξη της Μαριλένας Παππά στο Reader.gr με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου της "Το γλυκό του Δούναβη" (Θράκα, 2018) και την επερχόμενη παρουσίασή του στην Αθήνα.

Παρουσίαση του βιβλίου "Διώρυγα μεταξύ νεφών" του Φάνη Παπαγεωργίου, στις 27 Απριλίου στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, Αθήνα

Ο Κώστας Καλημέρης γράφει στο περιοδικό "Ο αναγνώστης" για το Ντάλιτ (Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Στα "Ποιητικά" που κυκλοφορούν, κριτικές από τον Κώστα Γ. Παπαγεωργίου για τα βιβλία "Φόνος του λευκού" και "28 μέρες κάτω από τη γη" των Παναγιώτη Δημητριάδη και Σάντις Βασιλείου αντίστοιχα, όπως επίσης και κριτικό σημείωμα του Γ. Βέη για τον "Κούκο" της Πελαγίας Φυτοπούλου.

Επανακυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο της σειράς "Αργεντίνοι ποιητές", "Ποιήματα" του Ούγκο Μουχίκα


Τρία τραγούδια για την παιδική ηλικία

Έτσι ήμασταν κι εμείς
μικρά πετράδια του σύμπαντος
ιππότες, Θησέας κι Ηρακλής
αγρίμια, σειρήνες
και πυγολαμπίδες της νύχτας
ανάμεσα σε πεταμένες κουβέρτες
μεγαλώσαμε
με τη μονόπολη, το ποδοοσφαιράκι,
τις αλάνες,
σκοτεινές στιγμές και ξύλο
μπάλες και μικρά βαγόνια τραίνου
δίπλα από κοιμισμένους γονείς

πατεράδες γίγαντες
αδύναμους,
χωρίς συνείδηση του τρόμου,
γραμματόσημα μικρά
σε δελτάρια απλής επικοινωνίας

μανές τρελές,
θεές,
υστερικές,
μεγαλόσωμες, μικρόσωμες,
αδύναμες,
να κλάνουν και να ρεύονται
την αγάπη που δεν μπορούσαν
να μασήσουν


ΙΙ
σε κλειστά δωμάτια
μεγάλωσαν
οι ζωές μας,
μ’ ανοιχτά παράθυρα
ανοιχτές πληγές
σε διαδρόμους
που έβγαζαν
στις τουαλέτες των γειτόνων
και φωνές
πολλές φωνές
και μεθυσμένους άντρες
μοναχικούς
πολύ μοναχικούς
να παλεύουν με τα σπασμένα
πιάτα της κουζίνας
και τα ερείπια της καρδιάς

και με γυναίκες
πολλές γυναίκες
τραυματισμένες στο μέτωπο
και στην καρδιά
που βγήκαν
σε Λούνα Παρκ
και σε πλατείες
στους ιππόδρομους
να σουλατσάρουν
έτσι απλά, μονάχα,
κοιτάζοντας
κι ελπίζοντας

ΙΙΙ
Έτσι μεγαλώσαμε και γίναμε
αυτό που γίναμε
λίγο σοκολάτα Ίον
λίγο σάμαλι,
με χτυπήματα στην πλάτη
στην καρδιά,
χαλασμένα παιγνίδια
χαλασμένες ζωές
μερέντα κι αλάτι
τσιμέντο και κατράμι

και αποδράσαμε
από δέντρο σε δέντρο
από γυναίκα σε γυναίκα
και στη βροχή
έσβησε στην πλάτη
αυτό που γράψαμε ο ένας για τον άλλο

και γίναμε
το βαθύ απωθημένο δέρμα
της ζωής
ψημένο από τον καύσωνα
της παιδικής ηλικίας


Ένας ψυχωτικός άγγελος
κατέβηκε
κι άφησε ένα μιλφέιγ
στο πιάτο της ζωής μας

χωρίς να μας μιλήσει
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA