Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Τρία τραγούδια για την παιδική ηλικία

Έτσι ήμασταν κι εμείς
μικρά πετράδια του σύμπαντος
ιππότες, Θησέας κι Ηρακλής
αγρίμια, σειρήνες
και πυγολαμπίδες της νύχτας
ανάμεσα σε πεταμένες κουβέρτες
μεγαλώσαμε
με τη μονόπολη, το ποδοοσφαιράκι,
τις αλάνες,
σκοτεινές στιγμές και ξύλο
μπάλες και μικρά βαγόνια τραίνου
δίπλα από κοιμισμένους γονείς

πατεράδες γίγαντες
αδύναμους,
χωρίς συνείδηση του τρόμου,
γραμματόσημα μικρά
σε δελτάρια απλής επικοινωνίας

μανές τρελές,
θεές,
υστερικές,
μεγαλόσωμες, μικρόσωμες,
αδύναμες,
να κλάνουν και να ρεύονται
την αγάπη που δεν μπορούσαν
να μασήσουν


ΙΙ
σε κλειστά δωμάτια
μεγάλωσαν
οι ζωές μας,
μ’ ανοιχτά παράθυρα
ανοιχτές πληγές
σε διαδρόμους
που έβγαζαν
στις τουαλέτες των γειτόνων
και φωνές
πολλές φωνές
και μεθυσμένους άντρες
μοναχικούς
πολύ μοναχικούς
να παλεύουν με τα σπασμένα
πιάτα της κουζίνας
και τα ερείπια της καρδιάς

και με γυναίκες
πολλές γυναίκες
τραυματισμένες στο μέτωπο
και στην καρδιά
που βγήκαν
σε Λούνα Παρκ
και σε πλατείες
στους ιππόδρομους
να σουλατσάρουν
έτσι απλά, μονάχα,
κοιτάζοντας
κι ελπίζοντας

ΙΙΙ
Έτσι μεγαλώσαμε και γίναμε
αυτό που γίναμε
λίγο σοκολάτα Ίον
λίγο σάμαλι,
με χτυπήματα στην πλάτη
στην καρδιά,
χαλασμένα παιγνίδια
χαλασμένες ζωές
μερέντα κι αλάτι
τσιμέντο και κατράμι

και αποδράσαμε
από δέντρο σε δέντρο
από γυναίκα σε γυναίκα
και στη βροχή
έσβησε στην πλάτη
αυτό που γράψαμε ο ένας για τον άλλο

και γίναμε
το βαθύ απωθημένο δέρμα
της ζωής
ψημένο από τον καύσωνα
της παιδικής ηλικίας


Ένας ψυχωτικός άγγελος
κατέβηκε
κι άφησε ένα μιλφέιγ
στο πιάτο της ζωής μας

χωρίς να μας μιλήσει
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA