Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά



Χάρης Γαρουνιάτης
Ορατόριο της Καθαρίστριας

Λέει πως σήμερα δεν είναι αργά
αλλά αύριο μπορεί να είναι.
Πως μ’ αγαπάει, με καλεί, με περιμένει·
πως τώρα είναι στο μετρό, στο λεωφορείο,
στο επόμενο στενό — νά τος, έρχεται,
αρκεί έστω και τώρα να πιστέψω σε αυτόν
αρκεί έστω και τώρα να του ανοίξω την καρδιά μου.
Όταν μιλάει, μιλάει μόνο για εκείνον
και με τη μελωδική φωνή της (που εξάλλου ήταν δικό του δώρο)
τραγουδάει ύμνους μόνο προς αυτόν, και με τη σκούπα
διώχνει τα σκουπίδια και το χώμα και τη σκόνη μας
που είναι τα βάσανα κι οι πόνοι αυτού του κόσμου,
το εισιτήριο για να εισέλθει στη δίκαιη
κι ευφρόσυνη βασιλεία του, όπου η επίγεια θυσία
θα ‘ναι ανάλογη της επουράνιας χάριτος.

 Πάντα μὲν καθαρὰ τοῖς καθαροῖς.
 Πάντα μὲν καθαρὰ τοῖς καθαροῖς.
Όμως η καρδιά μου, σμιλεμένη από τα χέρια
του Ντιντερό και του Ρουσό, εφύη στο κεφάλι μου
σαν μία σφαίρα: πιστεύει μόνο σε ό,τι
της αντιστέκεται. Τίποτε δεν παρασέρνει
κι από τίποτε δεν παρασύρεται.
Γιαμπσίρα, μη με ρωτάς ποιος έπλασε
τον ήλιο και τη γη, ποιος φιλοτέχνησε
τις ρίγες της ζέβρας. Τέτοια ερωτήματα
υποχρεώνουν το μυαλό μου να σηκώνει
με άγνοια τους ώμους, την ίδια ώρα που εσύ
απλώνεις κατανυκτικά τα χέρια προς τον ουρανό,
όπου ένα περιστέρι (ίσως άγιο, ίσως όχι) ετοιμάζεται
να ρίξει πάνω μας το φως του ή την κουτσουλιά.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA