Ο Αρτέμης Μαυρομμάτης γράφει στο frear.gr για τις "Μικρές Καταιγίδες" της Βικτωρίας Γεροντάσιου (Εκδ. Θράκα, 2018)

Η Βαρβάρα Ρούσσου γράφει στο περιοδικό "ο αναγνώστης" για τον "Φόνο του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη

Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει στην Εφημερίδα Των Συντακτών για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Η Ζέττα Μπαρμπαρέσσου στις "500 λέξεις" της Καθημερινής. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί το βιβλίο της "Ρωμαϊκή Ώχρα και άλλες ιστορίες".

Από την παρουσίαση του "Παγοθραυστικού" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Ελίνας Αφεντάκη, στην Αθήνα.

Από την παρουσίαση του "Χρονορυχείου" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου, στην Έδεσσα.

Η "Διώρυγα μεταξύ νεφών" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου, ανάμεσα στα "βιβλία για το καλοκαίρι" της εφ. Καθημερινής από τον Άθω Δημουλά.

Από την παρουσίαση της "Δυνάστρας Μήτρας" (Εκδ. Θράκα, 2018) της Ευσταθίας Παύλου-Κατράκη, στο Ιδιώνυμο, στον Κορυδαλλό.



Χάρης Γαρουνιάτης
Ορατόριο της Καθαρίστριας

Λέει πως σήμερα δεν είναι αργά
αλλά αύριο μπορεί να είναι.
Πως μ’ αγαπάει, με καλεί, με περιμένει·
πως τώρα είναι στο μετρό, στο λεωφορείο,
στο επόμενο στενό — νά τος, έρχεται,
αρκεί έστω και τώρα να πιστέψω σε αυτόν
αρκεί έστω και τώρα να του ανοίξω την καρδιά μου.
Όταν μιλάει, μιλάει μόνο για εκείνον
και με τη μελωδική φωνή της (που εξάλλου ήταν δικό του δώρο)
τραγουδάει ύμνους μόνο προς αυτόν, και με τη σκούπα
διώχνει τα σκουπίδια και το χώμα και τη σκόνη μας
που είναι τα βάσανα κι οι πόνοι αυτού του κόσμου,
το εισιτήριο για να εισέλθει στη δίκαιη
κι ευφρόσυνη βασιλεία του, όπου η επίγεια θυσία
θα ‘ναι ανάλογη της επουράνιας χάριτος.

 Πάντα μὲν καθαρὰ τοῖς καθαροῖς.
 Πάντα μὲν καθαρὰ τοῖς καθαροῖς.
Όμως η καρδιά μου, σμιλεμένη από τα χέρια
του Ντιντερό και του Ρουσό, εφύη στο κεφάλι μου
σαν μία σφαίρα: πιστεύει μόνο σε ό,τι
της αντιστέκεται. Τίποτε δεν παρασέρνει
κι από τίποτε δεν παρασύρεται.
Γιαμπσίρα, μη με ρωτάς ποιος έπλασε
τον ήλιο και τη γη, ποιος φιλοτέχνησε
τις ρίγες της ζέβρας. Τέτοια ερωτήματα
υποχρεώνουν το μυαλό μου να σηκώνει
με άγνοια τους ώμους, την ίδια ώρα που εσύ
απλώνεις κατανυκτικά τα χέρια προς τον ουρανό,
όπου ένα περιστέρι (ίσως άγιο, ίσως όχι) ετοιμάζεται
να ρίξει πάνω μας το φως του ή την κουτσουλιά.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA