Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου



Χάρης Γαρουνιάτης
Ορατόριο της Καθαρίστριας

Λέει πως σήμερα δεν είναι αργά
αλλά αύριο μπορεί να είναι.
Πως μ’ αγαπάει, με καλεί, με περιμένει·
πως τώρα είναι στο μετρό, στο λεωφορείο,
στο επόμενο στενό — νά τος, έρχεται,
αρκεί έστω και τώρα να πιστέψω σε αυτόν
αρκεί έστω και τώρα να του ανοίξω την καρδιά μου.
Όταν μιλάει, μιλάει μόνο για εκείνον
και με τη μελωδική φωνή της (που εξάλλου ήταν δικό του δώρο)
τραγουδάει ύμνους μόνο προς αυτόν, και με τη σκούπα
διώχνει τα σκουπίδια και το χώμα και τη σκόνη μας
που είναι τα βάσανα κι οι πόνοι αυτού του κόσμου,
το εισιτήριο για να εισέλθει στη δίκαιη
κι ευφρόσυνη βασιλεία του, όπου η επίγεια θυσία
θα ‘ναι ανάλογη της επουράνιας χάριτος.

 Πάντα μὲν καθαρὰ τοῖς καθαροῖς.
 Πάντα μὲν καθαρὰ τοῖς καθαροῖς.
Όμως η καρδιά μου, σμιλεμένη από τα χέρια
του Ντιντερό και του Ρουσό, εφύη στο κεφάλι μου
σαν μία σφαίρα: πιστεύει μόνο σε ό,τι
της αντιστέκεται. Τίποτε δεν παρασέρνει
κι από τίποτε δεν παρασύρεται.
Γιαμπσίρα, μη με ρωτάς ποιος έπλασε
τον ήλιο και τη γη, ποιος φιλοτέχνησε
τις ρίγες της ζέβρας. Τέτοια ερωτήματα
υποχρεώνουν το μυαλό μου να σηκώνει
με άγνοια τους ώμους, την ίδια ώρα που εσύ
απλώνεις κατανυκτικά τα χέρια προς τον ουρανό,
όπου ένα περιστέρι (ίσως άγιο, ίσως όχι) ετοιμάζεται
να ρίξει πάνω μας το φως του ή την κουτσουλιά.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA