Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.

Χριστόφορος Λιοντάκης, Ο Μεγάλος Δρόμος αφηγήματα, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2017.

Ο Χριστόφορος Λιοντάκης (1945), αποτελεί –αναμφηρίστως- μία από τις πιο ουσιαστικές και διακριτές ποιητικές μορφές, που εντάσσονται στην λεγόμενη ποιητική γενιά τού 1970. Η λυρική υφή, η δραματικότητα τής ατομικής εκμυστήρευσης, ο διάπυρος πολύσημος ερωτισμός και η ένταξη στο μυστήριο της Φύσεως, είναι μερικά μόνον χαρακτηριστικά της Τέχνης του, ξεκινώντας από το λυσιτελώς κρυπτικό ‘’Τέλος του τοπίου’’, (1973), μέχρι το ποιητικώς, αισθητικώς κορυφαίο : ‘’Στο τέρμα της πλάνης’’, (2010).

Στην συλλογή αφηγημάτων, υπό τον αρμόδιο τίτλο: ‘’Ο Μεγάλος Δρόμος’’, ο Λιοντάκης επιστρέφει στο καταγωγικό χωριό του, ονόματι Ίνι (του Ηρακλείου Κρήτης), και αναμιμνήσκεται τις προσωπικές στιγμικές ψυχονοητικές του μνημειώσεις, που ανασύρει -ευχερώς- από την πολύπτυχη παιδική του ηλικία.

Ο Λιοντάκης ανασυνθέτει εικόνες και σπαράγματα, με έναν ασυλλήπτως τρυφερά εξομολογητικό τρόπο, προσφιλέστατο στον εκάστοτε αναγνωστικό δέκτη: « Μαζί με άλλα παιδιά, γυμνά, ανάμεσα στις πικροδάφνες και τα βούρλα, τσαλαβουτούσαμε στο νερό μέσα στις λάσπες και τις πέτρες, αναζητώντας ένα βαθύ σημείο να κολυμπήσουμε.»

Η προσκόλληση στην θαλπική, πενθική και ολιγόλογη γιαγιά , η συμμετοχή στις κοπιώδεις αγροτικές -των γονέων- εργασίες ,η ενυπάρχουσα μαγεία της ανακάλυψης του φαινομενικά περιττού, ο απαρέγκλιτος εκκλησιασμός, η ενδοψυχική ψαύση των λεπτότατων, παντοειδών ανθέων, η γαστριμαργική εμμένεια, οι αυτοερωτικές εντός της Φύσεως- παιδικές εμπειρίες, ο φυσικός εν τέλει χώρος, συνιστούν διεξόδους εκτονωτικές κι ευφορικές για τον αφομοιωτικό, λεπταίσθητο Χριστόφορο.

Πέραν τούτων, υπάρχουν και μνημονικά αγκάθια, όπως οι δυσχερέστατες κοινωνικές, οικονομικές και ιστορικές μετεμφυλιακές παράμετροι, που βιώνει ως παιδί του επαρχιακού γνόφου.

Το πιο ανεξάλειπτο όμως μνημονικό αγκάθι του Λιοντάκη, συνιστά το γεγονός τής αυτοχειρίας του (εκ μητρός) παππού του, εφόσον όπως λέγει, «Σφαδάζει εντός μου // ένας πρόγονος σφαγμένος» [από το ποίημα: Η καταγωγή του καπνιστή, της ποιητικής συλλογής ‘’Ο μινώταυρος μετακομίζει’’ 1982].

Με επίζηλη λεπτουργία και απαράβλητη μνημοτεχνική ο Λιοντάκης, αναδημιουργεί μιαν αμετακλήτως χαμένη ανθρωπογεωγραφία, την οποία εξεικονίζει κατά τρόπο –ομολογουμένως- δραστικότατο στο προκείμενο, νεωστί εκδοθέν βιβλίο αφηγημάτων του ‘’ Ο Μεγάλος Δρόμος’’.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA