Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Χριστόφορος Λιοντάκης, Ο Μεγάλος Δρόμος αφηγήματα, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2017.

Ο Χριστόφορος Λιοντάκης (1945), αποτελεί –αναμφηρίστως- μία από τις πιο ουσιαστικές και διακριτές ποιητικές μορφές, που εντάσσονται στην λεγόμενη ποιητική γενιά τού 1970. Η λυρική υφή, η δραματικότητα τής ατομικής εκμυστήρευσης, ο διάπυρος πολύσημος ερωτισμός και η ένταξη στο μυστήριο της Φύσεως, είναι μερικά μόνον χαρακτηριστικά της Τέχνης του, ξεκινώντας από το λυσιτελώς κρυπτικό ‘’Τέλος του τοπίου’’, (1973), μέχρι το ποιητικώς, αισθητικώς κορυφαίο : ‘’Στο τέρμα της πλάνης’’, (2010).

Στην συλλογή αφηγημάτων, υπό τον αρμόδιο τίτλο: ‘’Ο Μεγάλος Δρόμος’’, ο Λιοντάκης επιστρέφει στο καταγωγικό χωριό του, ονόματι Ίνι (του Ηρακλείου Κρήτης), και αναμιμνήσκεται τις προσωπικές στιγμικές ψυχονοητικές του μνημειώσεις, που ανασύρει -ευχερώς- από την πολύπτυχη παιδική του ηλικία.

Ο Λιοντάκης ανασυνθέτει εικόνες και σπαράγματα, με έναν ασυλλήπτως τρυφερά εξομολογητικό τρόπο, προσφιλέστατο στον εκάστοτε αναγνωστικό δέκτη: « Μαζί με άλλα παιδιά, γυμνά, ανάμεσα στις πικροδάφνες και τα βούρλα, τσαλαβουτούσαμε στο νερό μέσα στις λάσπες και τις πέτρες, αναζητώντας ένα βαθύ σημείο να κολυμπήσουμε.»

Η προσκόλληση στην θαλπική, πενθική και ολιγόλογη γιαγιά , η συμμετοχή στις κοπιώδεις αγροτικές -των γονέων- εργασίες ,η ενυπάρχουσα μαγεία της ανακάλυψης του φαινομενικά περιττού, ο απαρέγκλιτος εκκλησιασμός, η ενδοψυχική ψαύση των λεπτότατων, παντοειδών ανθέων, η γαστριμαργική εμμένεια, οι αυτοερωτικές εντός της Φύσεως- παιδικές εμπειρίες, ο φυσικός εν τέλει χώρος, συνιστούν διεξόδους εκτονωτικές κι ευφορικές για τον αφομοιωτικό, λεπταίσθητο Χριστόφορο.

Πέραν τούτων, υπάρχουν και μνημονικά αγκάθια, όπως οι δυσχερέστατες κοινωνικές, οικονομικές και ιστορικές μετεμφυλιακές παράμετροι, που βιώνει ως παιδί του επαρχιακού γνόφου.

Το πιο ανεξάλειπτο όμως μνημονικό αγκάθι του Λιοντάκη, συνιστά το γεγονός τής αυτοχειρίας του (εκ μητρός) παππού του, εφόσον όπως λέγει, «Σφαδάζει εντός μου // ένας πρόγονος σφαγμένος» [από το ποίημα: Η καταγωγή του καπνιστή, της ποιητικής συλλογής ‘’Ο μινώταυρος μετακομίζει’’ 1982].

Με επίζηλη λεπτουργία και απαράβλητη μνημοτεχνική ο Λιοντάκης, αναδημιουργεί μιαν αμετακλήτως χαμένη ανθρωπογεωγραφία, την οποία εξεικονίζει κατά τρόπο –ομολογουμένως- δραστικότατο στο προκείμενο, νεωστί εκδοθέν βιβλίο αφηγημάτων του ‘’ Ο Μεγάλος Δρόμος’’.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA