Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς
ένα κριτικό σημείωμα για το “Γονυπετείς” (Γκοβόστης, 2017, β΄ έκδοση)
της Τζούλιας Γκανάσου

Το “Γονυπετείς” της Τζούλιας Γκανάσου είναι από τα πεζογραφήματα που συγκρατούν αδιάπτωτα την προσοχή του αναγνώστη. Η συγγραφέας συνδέει τις πρώτες ύλες της με μια ρεαλιστική απεικόνιση θρησκευτικής ατμόσφαιρας. Η ηρωίδα είναι δοσμένη με ένταση και διαύγεια, με διάθεση εξομολογητική και εξωστρέφεια ως τον υπέρτατο βαθμό.

Εκφράζει με τον μονόλογό της το δράμα του ζητούντος και μη ευρίσκοντος. Δημιουργεί με το περίσσευμα της ατομικής ζωής της μια παράλληλη ιστορία, ένα πισωγύρισμα που ο αναγνώστης αδυνατεί να καταλάβει πού θα τον βγάλει. Αυτό το περίσσευμα του εσωτερικού της κόσμου είναι ένα γνώρισμα, είναι η σφραγίδα της ιστορίας που εκτυλίσσεται. Σκηνές περιγραφικές που συνδέουν άμεσα τον τίτλο του βιβλίου με το κείμενο, εικόνες που ξεπροβάλλουν και επιβάλλονται με τον αρχιτεκτονικό τους όγκο.

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς που δεν πράττουν από ελεύθερη βούληση αλλά από έναν συνειδητά τεθειμένο μεταφυσικό σκοπό. Είναι ανδρείκελα της πίστης τους. Συγκρατημένα, δειλά, χωρίς ένταση, διστακτικά. Ο μέσος τύπος μιας άπραγης κοινωνίας. Πρόσωπα που τα σκεπάζει η συγκράτηση. Το ψυχικό τους περιεχόμενο είναι πολύ ρηχό και προκαλούν αντικρουόμενα συναισθήματα συμπόνοιας και θαυμασμού στον αναγνώστη, μιας και από τη θρησκευτική τους δυσμορφία τούς σώζει μια μικρή αλλά ηρωική πράξη με σκοπό την εξιλέωση, τη λύτρωση από τα δεινά τους.

To “γονυπετείς” είναι μια διάθεση επικοινωνίας με το ανέκφραστο μέρος του εαυτού μας, αυτό που κατοικεί πίσω από το προσωπείο, το μέρος που δεν αντανακλάται ποτέ στην πραγματικότητα, ενισχυμένο από τελματώδεις συνθήκες ζωής.

Ένα συνεχές τρίπτυχο-μοτίβο (περιγραφικό/ψυχογραφικό/εξομολογητικό) το οποίο επαναλαμβάνεται, ενδέχεται να οδηγήσει τον αναγνώστη σε έναν λαβύρινθο χωρίς εξόδους διαφυγής.

Στάθης Ιντζές



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA