Η Βικτωρία Γεροντάσιου μιλά για τις "Μικρές Καταιγίδες" της (Εκδόσεις Θράκα, 2018) στο tetragwno.gr
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (διηγήματα, Εκδόσεις Θράκα 2018) της Αρετής Καράμπελα
Ο Θανάσης Νιάρχος γράφει στην Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, για την ποιητική συλλογή "Το σκίτσο στην ντουλάπα" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) του Παναγιώτη Μηλιώτη
Από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Βικτωρίας Γεροντάσιου "Μικρές καταιγίδες" (Εκδόσεις Θράκα, 2018)
Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει για την ποιητική συλλογή "24+7" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι


1
Λάμπει κάτω απ΄ τον ήλιο
Διασχίζει έτσι το ημισφαίριο
Η περιέργειά της
Κατεδαφίζει το διάστημα
Η φλόγα
Άνοιγμα
Και μετά βουητό
Ένα, δυο
Κορμιά σιωπηλά
Γύρω από μια ξένη σφαίρα
Ένα, δυο
Κουρέλια νεκρά
Στο βάθος μιας θάλασσας.
Πεταμένη

2
Είναι ομίχλη
Ξεχασμένης μέρας
Υγρό χελιδόνι
Αναβλύζει από διάσπαρτο μωβ
Στην αθόρυβη πράξη
O θάνατος δεν σταματά
Σαν μια φλόγα που αράζει
Σε θαμπό ψιλοβρόχι
Η βάρκα που αγναντεύει
Τα πέρα μέρη



3
Στα μάτια του
Η κόρη
Ξεβράζει τη θάλασσα
Πρόσωπο σκαμμένο
Στον δρόμο
Η επιστροφή
Θαμμένο εισιτήριο
Πρωινό σε ξένη γη
Μια γουλιά καφέ
Η πρώτη σκέψη
Σε τέσσερις τοίχους
Ελεύθερος


4
Mικρή ελευθερία
Κατέβαινε διάχυτη το δρόμο της ιδέας
Σε μόνιμη βάση, σχεδόν
Εμπόδιο ή επανάσταση;
Μια μοντέρνα εφεύρεση για να μην υποφέρει
Ένας χαρταετός που φώναζε για μια θέση στην πλατεία
Διχασμένη πρωτεύουσα
Περιπλανώμενη ορμούσε
Πάνω σ’ ένα ποτάμι
Για δέκα χρόνια
Σαν μαύρο περιστέρι


5
Θλιμμένη σαν περπάτημα
Σε πέτρινο λαιμό
Μες το σκοτάδι αναποδογυρίζει
Έναν έναν τους αόρατους κήπους
Λευκή, στη λήθη της, πόρτα
Tρεμάμενη αντάμωση
Μέσα σ’ένα τραγούδι
Χωρίς φωνή




































ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA