Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


1
Λάμπει κάτω απ΄ τον ήλιο
Διασχίζει έτσι το ημισφαίριο
Η περιέργειά της
Κατεδαφίζει το διάστημα
Η φλόγα
Άνοιγμα
Και μετά βουητό
Ένα, δυο
Κορμιά σιωπηλά
Γύρω από μια ξένη σφαίρα
Ένα, δυο
Κουρέλια νεκρά
Στο βάθος μιας θάλασσας.
Πεταμένη

2
Είναι ομίχλη
Ξεχασμένης μέρας
Υγρό χελιδόνι
Αναβλύζει από διάσπαρτο μωβ
Στην αθόρυβη πράξη
O θάνατος δεν σταματά
Σαν μια φλόγα που αράζει
Σε θαμπό ψιλοβρόχι
Η βάρκα που αγναντεύει
Τα πέρα μέρη



3
Στα μάτια του
Η κόρη
Ξεβράζει τη θάλασσα
Πρόσωπο σκαμμένο
Στον δρόμο
Η επιστροφή
Θαμμένο εισιτήριο
Πρωινό σε ξένη γη
Μια γουλιά καφέ
Η πρώτη σκέψη
Σε τέσσερις τοίχους
Ελεύθερος


4
Mικρή ελευθερία
Κατέβαινε διάχυτη το δρόμο της ιδέας
Σε μόνιμη βάση, σχεδόν
Εμπόδιο ή επανάσταση;
Μια μοντέρνα εφεύρεση για να μην υποφέρει
Ένας χαρταετός που φώναζε για μια θέση στην πλατεία
Διχασμένη πρωτεύουσα
Περιπλανώμενη ορμούσε
Πάνω σ’ ένα ποτάμι
Για δέκα χρόνια
Σαν μαύρο περιστέρι


5
Θλιμμένη σαν περπάτημα
Σε πέτρινο λαιμό
Μες το σκοτάδι αναποδογυρίζει
Έναν έναν τους αόρατους κήπους
Λευκή, στη λήθη της, πόρτα
Tρεμάμενη αντάμωση
Μέσα σ’ένα τραγούδι
Χωρίς φωνή




































ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA