Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ

Τα τζιτζίκια αντιστεκόντουσαν
σθεναρά τέλη Σεπτέμβρη
να μη σβήσει ο ήλιος
να μη χαθούν τα όνειρα
να μη λησμονηθούν οι ιστορίες.
Όταν ένα ψυχρό ρεύμα χτύπησε τα φτερά τους
και κατάλαβαν πως κάθε αντίσταση είναι ανώφελη
κατέβασαν πευκοβελόνες με σταγόνες ήλιου
κομμάτια γαλάζιου που είχαν σφηνώσει στα κλαδιά
κι όπως χώθηκαν βαθιά στους κορμούς των δέντρων
έγραψαν για ό,τι τραγούδησαν αυτό το καλοκαίρι.
Έτσι αποκοιμήθηκαν ελπίζοντας πως τίποτα δε χάθηκε
πως όλα κυλούνε όμορφα όπως πριν
πως όλες οι ιστορίες συνεχίζονται.

Εσείς αλήθεια τι θα κάνετε από Οκτώβρη;
Δεν ακούτε πως ήδη άρχισαν να τις σιγοψιθυρίζουν
οι φυλλωσιές των δέντρων;



ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΠΟΧΕΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ

Μελαγχολικός έστεκε ο ποιητής μέσα στο φθινοπωρινό τοπίο.
Φανταζόταν πως τα κίτρινα φύλλα ήταν νεκρά κορμιά ηρώων
Οι πεσμένοι κορμοί των δέντρων χαλάσματα κτιρίων
Το φως του δειλινού αίμα που πότιζε τα ιερά χώματα της πατρίδας
Μα με τίποτα δε μπορούσε να ξεφύγει απ' την τραγική του μοίρα
Όλα έπαιρναν αμέσως την πραγματική τους μορφή.

Θε μου, ψιθύρισε
τι αντιποιητική εποχή.



ΜΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

Την ίδια φωτογραφία κοιτούσε πάλι
με τον αμετακίνητο ορίζοντα
τα παγωμένα κύματα
κι αυτό το βλέμμα εκείνου
που έμοιαζε τόσο παράταιρα ζεστό
μα όπως έπεσε ένα δάκρυ του πάνω της
η θάλασσα ξανακύλησε
τα σύννεφα άρχισαν να ταξιδεύουν
κι εκείνος του είπε
είσαι για μία βουτιά μικρέ;
Αυτός ξαφνιάστηκε προς στιγμήν
μα είπε ναι
και άρχισαν να κολυμπάνε προς τα βαθιά
πέρα από εκεί που τρόμαζε πάντα από παιδί
ώσπου χαθήκαν απ’ τον ορίζοντα.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA