Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


 Ο κ. Βαγαμπόντης δε μοιράζεται το ασανσερ. 

Στην γλυκιά Ρίτα


Ο κ. Βαγαμπόντης όπως θα το καταλάβετε και σε επόμενες διηγήσεις, δε του αρέσει να μοιράζεται τον ζωτικό του χώρο. Δε του αρέσει στα μπαρ, στα λεωφορεία, στα τρένα, πολύ περισσότερο όταν οι χώροι είναι από μόνοι τους αρκετά περιορισμένοι, όπως ένας ανελκυστήρας.


Όλοι οι αντικοινωνικοί ή αγοραφοβικοί άνθρωποι λέει, προτιμούν να περνούν το χρόνο τους στο ασανσέρ είτε με το σκέφτονται πράγματα, είτε με το να χαζεύουν τη φάτσα τους στο καθρέφτη. Και όχι μόνο, σε κάποιους αρέσει να παίζουν με το χέρι και τη θύρα ή και με άλλους πιο παράδοξους και δημιουργικούς τρόπους. Σε κανέναν σχεδόν δεν αρέσει να μοιράζεται με κάποιον άγνωστο αυτό το κουτί, να κοιτά κάπου αλλού αδιάφορα, να κρατά αγχωτικά την ανάσα του ή κάποιος γέρος να βήχει πάνω του .


Η λύση είναι απλή λέει : Με το που μπαίνουμε στον ανελκυστήρα κοιτάμε αν υπάρχει κάποιο αναμμένο κουμπί σε διαφορετικό όροφο από τον δικό μας. Αν ναι, πατάμε το stop ή το on off και αμέσως με εξαιρετική ταχύτητα ξαναπατάμε μόνο τον δικό μας προορισμό. Έτσι ο εχθρός δε θα καταλάβει  πως για ένα δεύτερο έσβησε η ένδειξή του. Καθώς προσπερνάμε τον όροφο του εχθρού μπορούμε να το διασκεδάζουμε απολαμβάνοντας τη μοναξιά μας, κάνοντας αστείες γκριμάτσες, χειρονομίες ή οτιδήποτε μας καπνίσει, γιατί είμαστε μόνοι μας και ότι θέλουμε κάνουμε. Πάντα ο εχθρός ξαναπατά με το που διασχίσουμε τον όροφό του το κουμπί και ξανακαλεί τον ανελκυστήρα. Λίγο έκπληκτος, αλλά κατηγορεί τον εαυτό του, τη παλιά τεχνολογία, πιστεύει πως ενδέχεται να έπεσε σε περίπτωση ανελκυστήρα χωρίς δυνατότητα ενδιάμεσων στάσεων. Ξανακαλεί. Το αντιλαμβανόμαστε γρήγορα γιατί το λαμπάκι του ορόφου που μόλις προσπεράσαμε ανάβει πάλι. 

Ο κ. Βαγαμπόντης δεν μένει όμως εκεί. Με το που φτάσει στον προορισμό του ξαναπατά stop ή on off και  στέλνει το ασανσερ πιο πάνω αν μπορεί ή έστω πιο κάτω από τον όροφο του εχθρού αν αυτός βρίσκεται στο ρετιρέ. Περιμένει λίγο και μόλις ακούσει τον ήχο κάποιου να κατεβαίνει τις σκάλες , "αυτό ήταν" λέει γελώντας και αποχωρεί για κάποια νέα περιπέτεια του.   
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA