Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


 Ο κ. Βαγαμπόντης δε μοιράζεται το ασανσερ. 

Στην γλυκιά Ρίτα


Ο κ. Βαγαμπόντης όπως θα το καταλάβετε και σε επόμενες διηγήσεις, δε του αρέσει να μοιράζεται τον ζωτικό του χώρο. Δε του αρέσει στα μπαρ, στα λεωφορεία, στα τρένα, πολύ περισσότερο όταν οι χώροι είναι από μόνοι τους αρκετά περιορισμένοι, όπως ένας ανελκυστήρας.


Όλοι οι αντικοινωνικοί ή αγοραφοβικοί άνθρωποι λέει, προτιμούν να περνούν το χρόνο τους στο ασανσέρ είτε με το σκέφτονται πράγματα, είτε με το να χαζεύουν τη φάτσα τους στο καθρέφτη. Και όχι μόνο, σε κάποιους αρέσει να παίζουν με το χέρι και τη θύρα ή και με άλλους πιο παράδοξους και δημιουργικούς τρόπους. Σε κανέναν σχεδόν δεν αρέσει να μοιράζεται με κάποιον άγνωστο αυτό το κουτί, να κοιτά κάπου αλλού αδιάφορα, να κρατά αγχωτικά την ανάσα του ή κάποιος γέρος να βήχει πάνω του .


Η λύση είναι απλή λέει : Με το που μπαίνουμε στον ανελκυστήρα κοιτάμε αν υπάρχει κάποιο αναμμένο κουμπί σε διαφορετικό όροφο από τον δικό μας. Αν ναι, πατάμε το stop ή το on off και αμέσως με εξαιρετική ταχύτητα ξαναπατάμε μόνο τον δικό μας προορισμό. Έτσι ο εχθρός δε θα καταλάβει  πως για ένα δεύτερο έσβησε η ένδειξή του. Καθώς προσπερνάμε τον όροφο του εχθρού μπορούμε να το διασκεδάζουμε απολαμβάνοντας τη μοναξιά μας, κάνοντας αστείες γκριμάτσες, χειρονομίες ή οτιδήποτε μας καπνίσει, γιατί είμαστε μόνοι μας και ότι θέλουμε κάνουμε. Πάντα ο εχθρός ξαναπατά με το που διασχίσουμε τον όροφό του το κουμπί και ξανακαλεί τον ανελκυστήρα. Λίγο έκπληκτος, αλλά κατηγορεί τον εαυτό του, τη παλιά τεχνολογία, πιστεύει πως ενδέχεται να έπεσε σε περίπτωση ανελκυστήρα χωρίς δυνατότητα ενδιάμεσων στάσεων. Ξανακαλεί. Το αντιλαμβανόμαστε γρήγορα γιατί το λαμπάκι του ορόφου που μόλις προσπεράσαμε ανάβει πάλι. 

Ο κ. Βαγαμπόντης δεν μένει όμως εκεί. Με το που φτάσει στον προορισμό του ξαναπατά stop ή on off και  στέλνει το ασανσερ πιο πάνω αν μπορεί ή έστω πιο κάτω από τον όροφο του εχθρού αν αυτός βρίσκεται στο ρετιρέ. Περιμένει λίγο και μόλις ακούσει τον ήχο κάποιου να κατεβαίνει τις σκάλες , "αυτό ήταν" λέει γελώντας και αποχωρεί για κάποια νέα περιπέτεια του.   
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA