Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Ο Άντζελο Μανίττα, γεννήθηκε στο Καστιλιόνε της Σικελίας στις 3 Φεβρουαρίου του 1955 και σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Κατάνια.


LA RAGAZZA DI MIZPA1


Il sole fende il cielo.
La luna si sazia di stelle.
I giorni e le notti scandiscono
il tempo alla ragazza

di Mizpa, che percorre sperduti
sentieri. Un altare di muschio
spegne la sua ansia, ma la quiete
s'ammanta di morte

e i mille petali di loto
restano chiusi per non donarle
miele. Solo tra il cullare
di musiche boscherecce

si schiarisce la debole luce
di Venere, che le fa ritrovare
la pace e rimeditare eterni
frammenti d'aurore.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΜΙΣΠΑ2

Ο ήλιος διασχίζει τον ουρανό.
Το φεγγάρι πλημμυρισμένο από αστέρια.
Οι μέρες και οι νύχτες δίνουν
χρόνο στο κορίτσι

της Μισπά, που διασχίζει χαμένα
μονοπάτια. Ένας βωμός από βρύα
καταλαγιάζει την ανησυχία της, όμως η γαλήνη
διακατέχεται από θάνατο

και τα χιλιάδες πέταλα του λωτού
παραμένουν κλειστά, για να μην της χαρίσουν
μέλι. Μόνο ανάμεσα σε λικνίσματα
και ποιμενικές μουσικές

φέγγει το ασθενές φως
της Αφροδίτης, που την ωθεί να ξαναβρεί
την ειρήνη και να στοχαστεί ξανά πάνω
σε αιώνια γλυκοχαράματα.





ARABESCHI D'IMMAGINI


I passi non imprimono orme
sulla sabbia. La vittima pervade
i miei occhi con arabeschi d'immagini
che colmano la paura.

Il giorno trascorre senza percepire
estasi, quasi sasso lanciato
nell'acqua e travolto da infiniti
cerchi concentrici.

Labili oscurità modellano
seni fanciulli quando sgorgano
fuochi di vulcani. E gli alberi
riempiono il mio cuore

di malinconia e le foglie s'inarcano
sotto lo sguardo diafano della ragazza
che trasforma in pura luce
deserti di miraggi.


ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΡΑΒΟΥΡΓΗΜΑΤΩΝ


Τα βήματα δεν αποτυπώνουν ίχνη
πάνω στην αμμουδιά. Το θύμα διαποτίζει
τα μάτια μου με εικόνες από αραβουργήματα
που με βοηθούν να ξεπερνώ τον φόβο.

Η μέρα περνά δίχως να γίνει αντιληπτή
η έκσταση, σαν μία πέτρα εκσφενδονισμένη
στο νερό και παρασυρμένη από αμέτρητους
ομόκεντρους κύκλους.

Φευγαλέες σκιές τονίζουν
τα κοριτσίστικα στήθη όταν ξεπηδούν
φωτιές από τα ηφαίστεια. Και τα δέντρα
γεμίζουν την καρδιά μου

με μελαγχολία και τα φύλλα λυγίζουν
κάτω από το διάφανο βλέμμα της κοπέλας,
που μετατρέπει σε αγνό φως
ερήμους αντικατοπτρισμών.









1 Mizpa: località della Palestina in cui, nell'età del bronzo, Jefte sacrifica la propria figlia unigenita dopo aver ottenuto la vittoria sui suoi nemici (Giudici 11, 29-40). La vicenda è molto simile a quella di Ifigenia.
2 Μισπά: τοποθεσία της Παλαιστίνης στην οποία, κατά την εποχή του χαλκού, ο Κηφέας θυσιάζει τη μοναχοκόρη του μετά τη νίκη του επί των εχθρών (Ιησούς, κεφάλαιο 11, 29-40). Η συγκεκριμένη ιστορία είναι παρόμοια με της Ιφιγένειας.


 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA