Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
«Σήματα καπνού»: Ramiro Quintana, Οι εργάτες του κρύου (Σαιξπηρικόν, 2017)



"Γράφω για να ξεφύγω από αυτό που κατανοώ", έλεγε μια φωνή προς το τέλος του "Ritmo vegetativo" (2008), του δεύτερου μυθιστορήματος του Ραμίρο Κιντάνα. Το γράψιμο, λοιπόν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, δίχως γνώσεις, με το να χάνεσαι, να αποτολμάς, να ξεφεύγεις από όσα γνωρίζεις (το παρελθόν, το ύφος κλπ): αυτό είναι η προϋπόθεση (η μοναδική;) πίσω από τα μικρά, όμορφα μυθιστορήματα του Ραμίρο Κιντάνα. Όχι τόσο αριστοκρατικός που να "μιλά ώστε να φαίνονται σαν ελληνικά" όπως ο Γκόνγκορα. Αλλά περισσότερο κύριος (η υπονόμευση της γλώσσας, η ειρωνεία, ο κωμικός καταστολισμός της κάθε φορά και περισσότερο), αποτελεί μια προσφορά, ένα δώρο.

Σαν γέρος μάγος, στους "Εργάτες του κρύου", ο Κιντάνα συνεχίζει να προσφέρει υπνωτικές φράσεις με τη χρήση λέξεων προερχομένων από μια γλώσσα που μόνο από συνήθεια ή φυγοπονία θα την αποκαλούσαμε ισπανική. Προσοχή όμως: ο Κιντάνα μεταλλάσσεται. Από το "El intervalo" (2006) ως τους "Εργάτες του κρύου" η γραφή του δεν έχει σταματήσει να εξελίσσεται. Από τον Χουάν Χοσέ Σάερ και τον Φλορένσιο Σάντσες στο μπαρόκ και από το μπαρόκ στο πικαρέσκο (ισπανικό και ντόπιο): ένα ταξίδι αποτελούμενο από μια γνήσια και ενθουσιώδη περιέργεια για τη γλώσσα, γεμάτο κλιμακώσεις, ανησυχίες (λογοτεχνικές αλλά και από τις άλλες) και στο οποίο, βιβλίο με βιβλίο, εμφανίζονται επιδέξια άλλες κολορατούρες, άλλοι ρυθμοί και στροφές. Το χιούμορ (ή καλύτερα, το γέλιο) ήδη παρόν στο "El intervalo" δίνει χρώμα στην πλοκή. Στους "Εργάτες του κρύου" ξεπροβάλλει σχεδόν σε κάθε φράση σαν η γραφή, λοιδορώντας συνειδητά την πρωτοφανή ποικιλοχρωμία και τις αδυναμίες του κόσμου, δεν θα μπορούσε παρά να αυτοσαρκαστεί, να παραστήσει τον παλιάτσο, να επιστρέψει στην ίδια για να δηλώσει σιωπηλά την επιτηδευμένη μηδαμινότητά της.

Όπως ο Λεοπόλδο, ένας από τους "εργάτες" της βουκολικής ιστορίας, ο Κιντάνα διασκεδάζει όπως όταν ήταν παιδί, "με τις εκκεντρικές του εφευρέσεις, αναζητώντας νέα όρια, ξεπερνώντας τα παλιά, αν όχι, αναζητώντας κάτι ανυπέρβλητο". Εφευρέσεις επομένως που έχουν ως στόχο να διευρύνουν τα όρια των λέξεων καθώς "τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου" (Βιτγκενστάιν). Κάποιες φορές, τα όρια αυτά προβάλλουν αντίσταση· το λεξιλόγιο, άγριο, ατίθασο, δύσκαμπτο, δυσχεραίνει την εξέλιξη. Το να γράφεις κοστίζει, έχει τίμημα. Το μυθιστόρημα διεισδύει σε ευρηματικά μονοπάτια, σε εκτροπές, σε ημιτελείς κόμβους καθώς φαίνεται να επεκτείνεται δίχως πλάνο. (Προς ποια κατεύθυνση; Προς καμία). Εδώ κι εκεί η αφήγηση διακόπτεται, συνεχίζεται, διακόπτεται, συνεχίζεται. Καθαρή, όμορφη κι επίμονη ανεπάρκεια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η «κεντρική» ιστορία, που εξελίσσεται παράλληλα με τα κωμικά διαλείμματα, δεν διακόπτεται εντελώς αλλά συνεχίζεται από κάτω ενώ σιωπά: "Αλίμονο! Πόσο αφελής υπήρξα», αναφέρει κάποια στιγμή ο αφηγητής του Κιντάνα που νόμισε ότι η ιστορία σταμάτησε ενώ «όχι μόνο συνέχισε την πορεία της, αλλά το έκανε καλπάζοντας".

Οι "Εργάτες του κρύου" είναι ένα βιβλίο μοναδικό, γραμμένο απαλλαγμένο από το φόβο της αποδοχής από την αγορά, ένα βιβλίο που καμία σχέση δεν έχει με την προχειρότητα, τις ραδιουργίες, τον εύκολο και φθηνό θόρυβο που δίχως ενοχή μας χαρίζει τακτικά η σύγχρονη Αργεντίνικη λογοτεχνία.

Mariano Dupont
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA