Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


Εμείς εκπεσοντες 

Άννα, Ιόλη και Ηρώ
Ηρώ, Ιόλη και Άννα
Τα τρία σημεία του ορίζοντα
Το τέταρτο ένα μαργαριτάρι
κλεισμένο στις παλάμες του Αδάμ.
Θα μπορούσαν να αναπαριστούν τρία θηλυκά λιοντάρια
που από το στόμα τους αναβλύζει
σύννεφο το σύννεφο
και απαγορεύεται να δοκιμάσεις,
ώσπου να παυθεί στον πυθμένα ενός πηγαδιού
μπροστά στα ζωώδη πόδια.
Κάπως έτσι φαντάστηκα πως λύθηκε μέσα μου η παιδική ηλικία.

Η ελιά
Κάτω από το λαιμό
μάτωσε.
Το κόκκινο χυνόταν στο στήθος.
Δεν κατέληγε σε κανένα Δέλτα
κι όμως πονούσα να το διασχίσω.
Ίσως κάτι προέκυπτε από τέτοιους λυγμούς.
Ίσως στον πάτο να άγγιζα δέρμα
κι αν έσκαβα κι άλλο, στο βάθος
δέρμα δεύτερο να συναντούσα
Κάτω από το λαιμό να μου κλείσει την πληγή
φιλώντας

Να σε φτάσω.
Υπήρξες πιο γόνιμος από εμένα.
Στην εποχή σου τα πόδια μου άνοιγαν
κι εσύ άκμαζες έμφυτος νους
Νέα ύλη κι εαυτός.
Η ορμή μου για ʼσένα
ξεσηκώνει τις ρίζες μου από το χώμα.
Κάθε μελανιά μετέωρη νησίδα,
όπου εμείς θα σπείρουμε
τα παιδιά και τα νερά τα τρεχούμενα.
Στους κίβδηλους και ματαιόδοξους κήπους της νεότητας
Εμείς εκπεσόντες.





ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA