Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Αθανασία Κανελλοπούλου,
Όσο υπάρχουν


Οι νύχτες με άφησαν φύλλο κυρτό
να τρεμοπαίζω ανάμεσα σε κουρασμένες μέρες
σε μακρόσυρτους ήχους από υπόγειες σειρήνες
σέρνοντας πίσω μου αιματηρές γωνίες από περασμένες ζωές.
Πού πάνε οι ώρες για να ξαποστάσουν;
Πώς αντέχουν μέσα τους τις χωμάτινες αγκαλιές;
Τα εκτροχιασμένα σώματα βρίσκουν συγχώρεση στους
λεμονανθούς;

Όσο ακόμα θα υπάρχουν έναστρες νύχτες
ευσεβείς πόθοι
παρόντες και απόντες έρωτες
υγρά μονοπάτια, άδεια ποτήρια
γερασμένα τσίνορα, ακατέργαστα δέρματα
φθαρμένα κορδόνια
ουράνια τόξα
πύρινοι σταυροί
ζαλισμένες βόλτες
τσακισμένες θάλασσες

Όσο ακόμα θα σκίζουν σελίδες οι εποχές
πίσω από το λόφο με τα γυμνόσπερμα κυπαρίσσια
Εγώ θα ακούω το γέλιο των μικρών παιδιών.
Στη γυμνή παλάμη τους θα ξαποσταίνω
Αμόλυντη
από όλες τις αμαρτίες του κόσμου.




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA