Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής
 
 
ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

στη μνήμη των θυμάτων 
του σχολικού δυστυχήματος των Τεμπών
στις 13-04-2003

Κάθε που συμβαίνει
Ένα μικρό παιδί να ξεψυχά
Την ώρα εκείνη ακριβώς
Την ύστατη που δίνει μάχη του θανάτου

Μια γαλάζια παπαρούνα ανθίζει
Κάτω από τα βλέφαρα
Ενός αγγέλου που όρκο έδωσε
Σιωπηλό, να το φυλά

Κι οδεύει εκείνος τώρα
Με βαρύθυμο βηματισμό
Στον ίσκιο της υδρόεσσας ιτιάς

Προτάσσει εκείνος τώρα
Στα βαθυπράσινα νερά
Λυγίζει λαβωμένα τα φτερά του

Κι ένα ηλιόφωτο σπαθί
Απ' τον βυθό αναδύεται
Και διαπερνά με θάμβος την καρδιά του

Και τότε η παπαρούνα καταπόρφυρη
Τρώγει τις κόρες των ματιών του
Θεριεύει και πυργώνεται
Και στρέφεται εντός του

Και το νεκρό παιδί
Χαμογελά και τα παιχνίδια του αρπάζει
-μες στο μικρό του φέρετρο-
Σταυρώνει τα χεράκια του
Και ο σφυγμός του ησυχάζει.
 
(από τη "Σεληνάκατο", Μανδραγόρας 2013)

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA