Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.

Μετά το σκληρό προ διετίας ψυχογράφημα Mommy, o νεαρός Καναδός Ξαβιέ Ντολάν (Xavier Dolan) σκηνοθετεί το θεατρικό του Ζαν-Λυκ Λαγκάρς (Jean-Luc Lagarce), Ακριβώς το τέλος του κόσμου, ενός καλλιτέχνη που θα φύγει προώρως από AIDS το 1995 σε ηλικία 38 ετών.

Όλα ξεκινούν στην καμπίνα ενός αεροσκάφους. Ο 34χρονος Louis (Γκασπάρ Ουλιέλ) επιστρέφει στο πατρικό του μετά από απουσία δώδεκα χρόνων για να ανακοινώσει τον επικείμενο θάνατό του. Από ‘κει κι έπειτα, ξεδιπλώνεται το θλιβερό σκηνικό μιας κυριακάτικης οικογενειακής συνάντησης, αφορμή μιας εξομολόγησης που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθεί. Αλλεπάλληλοι καυγάδες συγκαλύπτουν περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν να αποκαλύψουν.


Το διαρκές αδιέξοδο της επικοινωνίας. Ζωές που αναζητούν τρόπους να υπάρξουν. Εκείνοι που φεύγουν και ’κείνοι που μένουν πίσω και υπομένουν. Μια μητέρα που γνωρίζει μα δεν μιλά. Υποδύεται ρόλους. Ο μεγάλος αδερφός (Antoine) με τη σύζυγο (Catherine) που η παρουσία της μόνο ενόχληση του δημιουργεί. Η μικρότερη αδερφή (Suzanne) διεκδικεί την ελευθερία της μέσα από μία άτοπη καθημερινή συνύπαρξη με την ηλικιωμένη μητέρα. Κι εκείνος ολιγομίλητος, βυθισμένος στην υπαρξιακή του μελαγχολία.

Ένας λόγος για να δει κανείς τη νέα δουλειά του Ντολάν είναι σίγουρα τα ενοχλητικής ομορφιάς κλόουζ απ και τα θαυμάσια αλλεπάλληλα πορτρέτα του Γκασπάρ Ουλιέλ (Gaspard Ulliel). Τρυφερή φωτογραφία, αδιαμφισβήτητα καλό καστ, αξιόλογες ερμηνείες και ένας Βενσάν Κασέλ στα καλύτερά του. Εντούτοις, η σκηνοθετική υπερβολή του Ντολάν –ακόμα και στην επιλογή της μουσικής– είναι πασιφανής.


Η οικογένεια ως φυλακή. Οι εξ αίματος συγγενείς τα λιγότερο συγγενικά μας πρόσωπα. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων που αδυνατούν να έρθουν πιο κοντά. Ευκαιρίες που χάνονται άδοξα μαζί με τον χρόνο. Κι ένας Ντολάν σκιαγραφεί χαρακτήρες που μοιραία μοιάζουν στον καθέναν μας.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA