Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Μετά το σκληρό προ διετίας ψυχογράφημα Mommy, o νεαρός Καναδός Ξαβιέ Ντολάν (Xavier Dolan) σκηνοθετεί το θεατρικό του Ζαν-Λυκ Λαγκάρς (Jean-Luc Lagarce), Ακριβώς το τέλος του κόσμου, ενός καλλιτέχνη που θα φύγει προώρως από AIDS το 1995 σε ηλικία 38 ετών.

Όλα ξεκινούν στην καμπίνα ενός αεροσκάφους. Ο 34χρονος Louis (Γκασπάρ Ουλιέλ) επιστρέφει στο πατρικό του μετά από απουσία δώδεκα χρόνων για να ανακοινώσει τον επικείμενο θάνατό του. Από ‘κει κι έπειτα, ξεδιπλώνεται το θλιβερό σκηνικό μιας κυριακάτικης οικογενειακής συνάντησης, αφορμή μιας εξομολόγησης που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθεί. Αλλεπάλληλοι καυγάδες συγκαλύπτουν περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν να αποκαλύψουν.


Το διαρκές αδιέξοδο της επικοινωνίας. Ζωές που αναζητούν τρόπους να υπάρξουν. Εκείνοι που φεύγουν και ’κείνοι που μένουν πίσω και υπομένουν. Μια μητέρα που γνωρίζει μα δεν μιλά. Υποδύεται ρόλους. Ο μεγάλος αδερφός (Antoine) με τη σύζυγο (Catherine) που η παρουσία της μόνο ενόχληση του δημιουργεί. Η μικρότερη αδερφή (Suzanne) διεκδικεί την ελευθερία της μέσα από μία άτοπη καθημερινή συνύπαρξη με την ηλικιωμένη μητέρα. Κι εκείνος ολιγομίλητος, βυθισμένος στην υπαρξιακή του μελαγχολία.

Ένας λόγος για να δει κανείς τη νέα δουλειά του Ντολάν είναι σίγουρα τα ενοχλητικής ομορφιάς κλόουζ απ και τα θαυμάσια αλλεπάλληλα πορτρέτα του Γκασπάρ Ουλιέλ (Gaspard Ulliel). Τρυφερή φωτογραφία, αδιαμφισβήτητα καλό καστ, αξιόλογες ερμηνείες και ένας Βενσάν Κασέλ στα καλύτερά του. Εντούτοις, η σκηνοθετική υπερβολή του Ντολάν –ακόμα και στην επιλογή της μουσικής– είναι πασιφανής.


Η οικογένεια ως φυλακή. Οι εξ αίματος συγγενείς τα λιγότερο συγγενικά μας πρόσωπα. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων που αδυνατούν να έρθουν πιο κοντά. Ευκαιρίες που χάνονται άδοξα μαζί με τον χρόνο. Κι ένας Ντολάν σκιαγραφεί χαρακτήρες που μοιραία μοιάζουν στον καθέναν μας.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA