Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Αφροδίτη Λυμπέρη, Τέσσερα ποιήματα

Ταχυδρομικός κώδικας
Ζω στον κορμό
του δέντρου
που φύτεψαν οι γονείς μου
λίγο πριν μάθουν
πως εκεί
θα κατοικούσα
μαζεύοντας καρπούς
πουλώντας τον ίσκιο
και τραγουδώντας
τα λάθη των κορμιών τους.

Lungo
Να τραγουδώ
στον πάτο
του φλιτζανιού σου
τις καλημέρες
που πνίγονται
στα μοναχικά λαρύγγια

κι εσύ
σκεπτόμενος την ζάχαρη
που ακρίβυνε
με μια γουλιά
αδιάφορη
όλο μου το είναι
να καταπίνεις.





Οδοιπόρος μόνος
Κι είχαμε ένα αυτοκίνητο
ανοικτό
κι εσύ κοιτούσες τα φανάρια
κι εγώ
μετρούσα
ρωγμές
και λακκούβες
και τρομαγμένα αδέσποτα
και πινακίδες δίχως όνομα
και πεζοδρόμια άδεια
και πεζούς ν' ακροβατούν
στις νησίδες
και στις βρισιές σου
τα τικ τακ των φλας
και τα σταμάτα ξεκίνα
και τα σου μιλάω
είμαι εδώ με ακούς
και τα σύνελθε
κι εσύ σταμάτησες
στην άκρη του δρόμου
κι έγειρες και με αγκάλιασες
κι άκουσες την ανάσα μου
στο αφτί σου
όλα μαζί
αν τα αθροίσεις
κάνουν μια αλήθεια
μια ανάμνηση
μια συνήθεια
ένα γιατί
-έρχεται η ανάσταση-
και τα φανάρια μας κοιτούν
και τα φανάρια μας προσέχουν
κι εσύ με κοιτάς
γελάς
προσοχή
προσοχή
όλα κι απόψε
γράφονται
για να σε δω
να σπας
δίπλα μου
γυαλί να γίνεσαι
ολοζώντανο
ψέμα.

Με λένε καμία
Ποιος αντέχει επάνω της
να σέρνει το κορμί του
φαύλα 
να το ματώνει
να σήπεται
και να γλιστρά
ηδονικά
στις σχισμές
της παλάμης της
να πνίγεται
στις οπές των ματιών της
να πονάει
σκαρφαλώνοντας
τις χαρακιές
των χειλιών της
χωρίς να προσδοκά
κάπου κρυμμένο
κάτω απ' τα σεντόνια
μέσα στις σελίδες
έστω
ένα
ανάξιο
τέλος;


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA