02/04: Οι εκδόσεις Θράκα σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νέα ποιητικής συλλογής της Στέλλας Δούμου

02/04: Οι εκδόσεις Θράκα σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νέα ποιητικής συλλογής της Στέλλας Δούμου

Η Βάγια Κάλφα γράφει στο περιοδικό "Φρέαρ" για την πρώτη ποιητική συλλογή της Αντωνίνης Σμυρίλλη "Βλέπω ακόμα παιδικά" (Θράκα, 2017)

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Hans Magnus Enzensberger, Ποιήματα

Ο Πάνος Σαράκης γράφει για τον "Κούκο" (Θράκα, 2016) της Πελαγίας Φυτοπούλου, στην Εφημερίδα των Συντακτών

“Αυγά Μαύρα” στο θέατρο Άρατος, γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

«Σήματα καπνού»: Νάνα Παπαδάκη, Encore - Γυναίκες της Οδύσσειας (Μελάνι, 2016)
Ζαχαρίας Στουφής

Πικρές διαπιστώσεις
(Διαβάζοντας την ποιητική συλλογή της Αντωνίνης Σμυρίλλη Βλέπω Ακόμα Παιδικά)

 

Κατέληξα τι δεν αντέχω
Σ αυτόν τον κόσμο

Τον κόσμο
Α. Σ.

Ο Κώστας Καρυωτάκης λίγο πριν αυτοκτονήσει, γράφει μεταξύ άλλων στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του. Πληρώνω για όσους καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στην ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, θεώρησαν την ύπαρξη τους, παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ αυτούς απευθύνομαι.
Για τα κοινωνικά δεδομένα της εποχής, αυτή η πρόβλεψη δεν έχει χώρο στο σύστημα των πιθανοτήτων, μα περισσότερο στην αυθαιρεσία των προφητειών. Ωστόσο, ο Καρυωτάκης –πολύ δυστυχώς- επιβεβαιώθηκε. Πριν 89 χρόνια που ο Καρυωτάκης έβαλε τέλος στην ζωή του, ήταν αδιανόητο να φανταστεί κάποιος ότι στο τέλος του 20ου αιώνα και αρχές του 21ου ο άνθρωπος θα ζούσε μέσα στην εσωστρέφειά του «χωρίς ουσία» και «έρμαιο των δισταγμών του». Ο Καρυωτάκης, μπορεί να «δικαιώθηκε» από την κοινωνική πραγματικότητα, μα «επικυρώθηκε» από τους μεταγενέστερους του ποιητές και ιδιαιτέρα από τους σύγχρονούς μας.
Μια τέτοια περίπτωση είναι η πρωτοεμφανιζόμενη ποιήτρια από την Κύπρο, Αντωνίνη Σμυρίλλη. Χωρίς αναστολές και με την ειλικρίνεια που διακρίνει τους ποιητές, από την πρώτη της κιόλας συλλογή, παρουσιάζει ξεκάθαρα την ψυχοσύνθεση του σύγχρονου ανθρώπου. Δεν είναι λίγο για έναν πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή να «επικυρώνει» τον Καρυωτάκη, αντίθετα, είναι πολύ και ελπιδοφόρο για την εξέλιξη του ποιητικού του έργου.
Στο σκηνικό το οποίο διαδραματίζεται η ποιητική της σύνθεση, απουσιάζει η φύση –ύπαιθρος και χωρίς να το περιγράφει, νιώθει ο αναγνώστης το κλειστό σπίτι, τους τέσσερις τοίχους, την απομόνωση και ίσως τα κλειστά πατζούρια. Στο σκηνικό αυτό δεν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, εκτός από την ηρωίδα-ποιήτρια, μια γάτα και μερικά κουτιά αντικαταθλιπτικά. Έχουμε δηλαδή, μια ζωή-ύπαρξη, χωρίς κοινωνικότητα, χωρίς συλλογικότητα, με μόνη δράση την άρνηση της ενηλικιώσεις και την μάταιη επιστροφή στο καταφύγιο μιας παιδικότητας που έχει παρέρθει οριστικά. Μια ζωή τελειωμένη προτού ακόμα ζήσει, όπως προκύπτει από ένα βιβλίο αφιερωμένο Σε μια ντουζίνα γάτες.
Μπορεί αυτή η στάση ζωής να είναι σήμερα μια κοινωνική πραγματικότητα, ωστόσο, δεν είναι ο κανόνας, αφού δεν είναι όλοι έτσι. Το γεγονός ότι «επιβεβαιώνει» την πρόβλεψη του Καρυωτάκη είναι κάτι που θα μπορούσε να αφορά το παρελθόν, τόσο της κοινωνιολογίας, όσο και της φιλολογίας. Η επίγνωση της σύγχρονής της πραγματικότητας και η μεταφορά της στην ποιητική τέχνη, μας αποκαλύπτει την καθαρή της ματιά και την έντιμη στάση που οφείλει κάθε ποιητής απέναντι στην κοινωνία του. Το πιο φοβερό που μας υπενθυμίζει η Αντωνίνη μέσα από το βιβλίο της, είναι ότι οι αιώνες δεν έχουν ακόμα παρέλθει και δεν έχουμε δει ακόμα την κοινωνία της ατομικής απομόνωσης και εσωστρέφειας που πριν από έναν αιώνα περίπου ο Καρυωτάκης προέβλεψε. Αυτήν την υπενθύμιση που όλο και περισσότεροι ποιητές μας κάνουν, δεν μας την κάνουν για να μας τρομάξουν, μα για να μας υπενθυμίσουν προς τα πού βαδίζουμε ως είδος.
Η ποιήτριά μας, μας υπενθυμίζει την τραγική μας πορεία στον κόσμο και γι αυτό αξίζει να δώσουμε λίγη προσοχή στα γραπτά της. Να δώσουμε προσοχή στην ποίηση που τόσο έχει παραγκωνιστεί τελευταία.
Καλώς όρισες Αντωνίνη στη ρημαγμένη χώρα της ποίησης.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA