Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής
Ο Ντουρς Γκρύνμπαϊν γεννήθηκε το 1962 στη Δρέσδη.
 
(Ροβινσώνας στην πόλη)
Όπως η απολιθωμένη όχθη ... Μόνο που ο ίδιος κοιτάζει προς τη θάλασσα όπως πάντα.
"Αυτό το μικροσκοπικό δίποδο, τι είναι αυτό;", αναρωτιέται σιωπηλά όπως οι σκαλωσιές
του τελευταίου πύργου γραφείων, με τους σκελετούς των δύσκαμπτων γερανών. "Απολύτως τρελό",
χασμουρητά σε ένα λαγούμι που βρωμάει.
                                               Στο ναυάγιο δεν υπάρχει χώρος,
από το παιδικό κρεβάτι δεν έμεινε σανίδα. "Όχι ότι ξέρω,"
αρνείται να μιλήσει ο φράχτης που γίνεται εμπόδιο, ρωτώντας αν ο άνθρωπος του θυμίζει κάτι.
Παρ όλα αυτά δεν μπορεί να τον αρνηθεί. Βαθιά στη λανθάνουσα ενδοχώρα,
είναι οι στέγες του προαστιακού ορίζοντα που σαρώνουν. Τι;
Από τα πανιά ενός ιστιοφόρου φτιάχτηκε η οθόνη στους κινηματογράφους. Αυτό που καίγεται εκεί έξω είναι μόνο η κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Κανένα κατάρτι δεν τον απειλεί
"σε τοποθετώ ανάσκελα."
"Τσαντίζεσαι!" μοιάζει όπως σε κάθε νεκροταφείο, που οι μπουλντόζες ισοπεδώνουν,
επειδή ο χρόνος του να είσαι ξαπλωμένος τελειώνει, παραγράφοντας τη συνδρομή των σάπιων σου οστών.
Παντού σε οδηγεί το μπλε φως των ασθενοφόρων μέσα από δρόμους εκκωφαντικούς - τατού τατού
βόσκουν το σκυρόδεμα συλλέκτες επιπλεόντων υπολειμμάτων, που ποτέ δεν συμβιβάζονται,
αν την Παρασκευή, για παράδειγμα, φορώντας ψηλοτάκουνα, αρκεί να ονειρεύονται,
με γοφούς που ταλαντεύονται, "La mort vient et je suis
nu ...».



(Από εδώ και τώρα)

Τι θα συμβεί αν το βλέμμα όλο και πιο νωρίς επιστρέφει, σαν υπάκουο ζώο,
όταν τίποτα ανθρώπινο δεν θα είναι ξένο; Τα πάντα νέα θα καθιστούσε, απλά κουρασμένα.
Καταρτώντας το διαχειρίσιμο, επεξηγεί, είναι εύκολο μέσα από τη σχισμή
της φλεγμονής των βλεφάρων: αυτό το επιτηδευμένο Τώρα, αυτό το εξωφρενικό εδώ.
Ό, τι ξεκινά αργά σαν πατημασιές ποντικιών και ως σπουδή,
απειλεί τα συλλεκτικά κουτιά τελευταία. Σε Fortissimo εφιδρώσεις
Το συγκεντρωμένο πλήθος, ουρλιάζει "Ο Παν είναι νεκρός! Ο Παν είναι νεκρός! ".
Ούτε καν στο ασυνείδητο είναι ο χρόνος τόσο ήσυχος ώστε ξέγνοιαστος
θα μπορούσε να καθυστερήσει την αναπνοή του. Οι στιγμές αμαυρώθηκαν,
Καθώς ο ήχος εξακολουθεί να εκκρεμεί, στο πρόσωπο. Η επανάληψη απειλεί
Κάθε πρωτογενές συναίσθημα. Με ένα μολύβι χαράσσει την κρανιακή συρραφή εγκάρσια
Μουντζούρες από δύσκαμπτο χέρι που προσπαθεί να μάθει να γράφει το όνομά του.   
Ο Θεός, όπως η γρατσουνιά.



(στην επαρχία 5)
Καθώς τα μεταφορικά οχήματα δημιουργούν μια ριγέ διαφυγή εποίκων
κείτεται στο ρωμαϊκό δρόμο ο νεκρός κότσυφας διαμελισμένος.

Κάποιος που ήταν πάντα εκεί, που ποτέ του δεν εξέφρασε ανησυχία, ο άνεμος
Είχε θέσει τα φτερά του σε ένα μαύρο ιστιοφόρο.

Με αυτό μπορείς να τον αναγνωρίσεις από μακριά, ότι εκτός ότι σάρωσε,
Μετά την εμφάνιση της συμμορίας, προσκολλημένος παρέμεινε στην γη, την φτιασιδωμένη αδερφή.

Είτε Θράκες, είτε Ούννοι, μογγολικά άλογα και μοτοσικλέτες -
Καταραμένοι είχαν παρεκκλίνει από τις φωλιές τους.

Περισσότερα δεν υπήρχαν να ειπωθούν. Έμοιαζαν να ήταν παρόντες την ίδια στιγμή.
Η άθλια τραγουδίστρια παρέμεινε μέχρι να την σταυρώσουν.

Παλιά η ακαθάριστη σκόνη, σήμερα σε υγρή άσφαλτο.
Ήταν πάντα μια μεγάλη οδός για μεταναστεύσεις, με τον κίνδυνο να παραμονεύει στην πορεία.

----------------------------------------

Ο Ντουρς Γκρύνμπαϊν γεννήθηκε το 1962 στη Δρέσδη. Θεωρείται ποιητής μεταξύ των κορυφαίων στον γερμανόφωνο λογοτεχνικό κόσμο. Σπούδασε θεατρολογία στο Ανατολικό Βερολίνο (1984-1989). Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου ταξίδεψε στην Ευρώπη, στη Νοτιοανατολική Ασία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το πρώτο του βιβλίο «Grauzone morgens» (Γκρίζα γραμμή το πρωί) εκδόθηκε το 1988 από τον εκδοτικό οίκο Suhrkamp. Το έργο του γνώρισε άμεση ανταπόκριση σε βαθμό ώστε το ξεκίνημά του να παραλληλιστεί με την πρώτη εμφάνιση του Hugo von Hofmannsthal και του Hans Magnus Enzensberger. Στην εργογραφία του υπάρχουν και τα εξής: Schädelbasislektion (Μάθημα βάσης κρανίου), ποιήματα, 1991, Falten und Fallen (Πτυχές και παγίδες), ποιήματα, 1994, Den Teuren Toten (Οι πολύτιμοι νεκροί), 33 επιγράμματα, 1994, Galilei vermist Dantes Hölle und bleibt an den Maßen hängen (Ο Γαλιλαίος αποθυμεί την κόλαση του Δάντη και παραμένει στο μέτρο), δοκίμια, 1996, Nach den Satiren (Μετά τις σάτιρες), ποιήματα, 1999, Das erste Jahr, Berliner Aufzeichnungen (Ο πρώτος χρόνος. Σημειώσεις από το Βερολίνο), 2001, Una Stroria Vera, παραμύθι, 2002, Erklärte Nacht (Εξηγημένη νύχτα), ποιήματα, 2002, Warum schriftlos leben (Γιατί να ζει κανείς χωρίς γραφή), δοκίμια, 2003, An Seneca. Postskriptum (Στον Σενέκα. Μεταγραφή), 2004, Berenice, λιμπρέτο, 2004, Der Misanthrop auf Capri (Ο μισάνθρωπος του Κάπρι), ιστορικά ποιήματα, 2005, Porzellan (Πορσελάνη), ποίημα, 2005, Antike Dispositionen (Αρχαίες διαθέσεις), δοκίμια, 2005, καθώς επίσης μεταφράσεις του Αισχύλου και του Σενέκα στα γερμανικά. Εξίσου, τα βιβλία του έχουν τιμηθεί με τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βραβεία της πατρίδας του: το Peter-Huchel-Preis, το Georg-Büchner-Preis, το Literaturpreis der Osterfestspiele Salzburg, το Friedrich-Nietzsche-Preis και το Friedrich-Hölderin-Preis για το σύνολο του έργου του.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA