Παρασκευή και Σάββατο 19-20 Ιανουαρίου, οι εκδόσεις Θράκα θα βρίσκονται στο Θέατρο Εμπρός για το International Video Poetry Festival, με τα νέα μας βιβλία αλλά και παλαιότερα σε τιμές bazzar ως 70% κάτω. Σας περιμένουμε από τις 17:00 και τις δύο μέρες!

Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Ζούμε σε μια εποχή που η πραγματικότητα συγκρούεται όσο ποτέ άλλοτε με τις προσδοκίες μας. Είτε πρόκειται για ζωτικής σημασίας θέματα είτε για λιγότερο σημαντικά. Προσδοκίες που τις περισσότερες φορές διαμορφώνονται εντέχνως από το διάτρητο περιβάλλον μας. Υπαίτια ίσως για αυτή την σύγκρουση παραμένει η υπερβολική έκθεση στα μαζικά μέσα του καιρού. Από την σύγκρουση αυτή λίγα μπορούν να γλιτώσουν, πόσο δε μάλλον η έβδομη τέχνη. Ιδιαίτερα όταν τόση συζήτηση γίνεται για τα περιβόητα Όσκαρ. Λες και θα αγαπήσει κανείς λιγότερο ή περισσότερο τον κινηματογράφο αφορμή της ετήσιας φιέστας της ακαδημίας.

Σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από άρθρα, αρθράκια, κριτικές επί κριτικών, αποθεώνοντας την απολυταρχία του σχετικισμού σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, η κριτική μας ικανότητα μοιάζει να εξασθενεί. Έτσι, πριν εκφράσω την όποια άποψη για το “Moonlight”, αποφάσισα να αφήσω τον χρόνο να περάσει, να καταλαγιάσει μέσα μου η εμπειρία. Να εξετάσω τι εν τέλει μένει στο μυαλό και την καρδιά κι αν οι αρχικές συζητήσεις και προσδοκίες ταυτίζονται κάπως με το αποτέλεσμα.


Βασισμένο στο θεατρικό “In Moonlight Black Boys Look Blue” του 37χρονου Tarell Alvin McCraney, το “Moonlight” θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι μία άρτια κινηματογραφική δημιουργία. Μοιάζει σα να μην της λείπει κάτι. Καλή σκηνοθεσία (Barry Jenkins), φωτογραφία (James Laxton) και μουσική (Nicholas Britell), καλό κάστινγκ και σίγουρα «πιασιάρικο» σενάριο. Από αυτά με το κρίσιμο κοινωνικό ενδιαφέρον που γεννούν συζητήσεις και ζητούν να προτάξουμε τον αλτρουισμό και την ευαισθησία μας.

Το πορτρέτο του «μικρούλη» ολιγομίλητου Σαϊρόν από τα σκληρά μαθητικά του χρόνια μέχρι την ακόμα σκληρότερη ενηλικίωση. Η διαλυμένη οικογένεια και η «κηδεμονία» του από τον γοητευτικό Χουάν, έμπορο ναρκωτικών και προμηθευτή της μητέρας του. Ο ωκεανός, το φως της σελήνης στα νερά, σώματα που έρχονται όλο και πιο κοντά. Κι ένα απρόσμενο φιλί του Κέβιν που θα τον σημαδέψει για χρόνια.


Οι τραγικές αντιφάσεις της ζωής. Η ανελευθερία όπως εκφράζεται στην Αμερική του σήμερα και μάλιστα στο Λίμπερτι Σίτι του Μαϊάμι. Κατεστραμμένες ζωές από κρακ και βαριά ναρκωτικά, αλητεία και κοινωνικός αποκλεισμός. Και από την άλλη η φιλία, ο έρωτας, ο ανικανοποίητος σεξουαλισμός μιας λανθάνουσας ομοφυλοφιλίας, τα μικρά μετέωρα βήματα από και προς το σώμα του άλλου. Το σκληρό πρόσωπο της Αμερικής, εστιάζοντας στις κοινότητες των Αφροαμερικανών.

Δεν ξέρω αν το “Moonlight” είναι ή όχι η ταινία της χρονιάς. Αντιλαμβάνομαι όμως τι πάει να πει υπερτίμηση (και υποτίμηση) από τα μαζικά μέσα που μας καταπίνουν μέρα τη μέρα όλο και πιο πολύ. Πόσο διογκώνονται οι πληροφορίες πριν ακόμα τις προσλάβουν τα αισθητήρια όργανα. Κι ένα “Moonlight” χωρίς πολλή ψυχή, χωρίς ιδιαίτερη γεύση. Άτολμο σχεδόν. Αμήχανο.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA