Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΕΦΕΝΕ
της Πελαγίας Φυτοπούλου

α.
Το σκληρό πράσινο δεν αστειεύεται. Μάλιστα σου δημιουργεί 
μια αλλόκοτη φιλιδοξία να ενσωματωθείς, να διασπαστείς απ’ τον εαυτό σου. 
Ξαφνικά τη θέση σου στη γη παίρνει ένα δέντρο, 
είσαι αυτό το δέντρο. Πάνω του περπατούν χιλιάδες πλάσματα που δεν έχεις δει και σίγουρα
ζουν άνθρωποι που ακόμη δεν έχουν ανακαλυφθεί. Και αυτό είναι μεθυστικό, 
για σκέψου, να είσαι εσύ όλοι αυτοί που ο κόσμος αγνοεί. 
Κι αυτοί ματώνουν 
Πάνω σ’ ένα δέντρο 
Και πόσο λείπουν τα δέντρα απ’ το θέατρο 
Μονάχα παιδιά μείνανε 
Παιδιά που περιμένουν τη μάνα τους να τα σφάξει.

β.
εμείς που ζούμε χωρίς πρόσωπο 
και το αποτύπωμά μας 
κρατάει όσο η άχνη ζάχαρη 
πάνω σε πληρωμένα χείλη 
μη μας λυπάστε 
κοιμούμαστε ανάλαφρα 
όπως οι νεκροί 
ένας ήλιος τη φορά 
όμορφοι στο θάνατό μας 
και αλήθεια τι θα ήσασταν εσείς 
χωρίς εμάς 
χωρίς το κομμένο χέρι ενός παιδιού 
να σας τραβάει απ’ τα μαλλιά 
δραχμαί 150 
σας είπα 
μην μας λυπάστε 
το θέατρο δεν είναι ρεφενέ

γ.
Στο θέατρο έμαθα 
Να μιλώ 
Γι’ αυτό δε λέω 
Τίποτα 
Το στόμα δεν έχει σημασία 
Το αυτί 
έχει

Στο θέατρο έμαθα
Να περπατώ
Ακίνητη ώρες
Την Ιθάκη φτάνω
Και απ’ την αρχική μου θέση

Στο θέατρο έμαθα 
Να ακουμπώ 
Χωρίς να με βοηθά 
Το πάνω άκρο 
Είμαι το χέρι 
Που δεν κουνιέται 
Μεγάλο χέρι μικρό 
Χέρι ακρωτηριασμένο 
Χέρι τεχνητό Χέρι 
Όλα τα χέρια 
Που ξεσκίζουν την καρδιά 
Ναι, σε ακουμπώ 
Με τα δικά σου χέρια

Στο θέατρο έμαθα 
Επιτέλους 
Να γαμιέμαι 
Το λέμε διάφραγμα
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA