Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
 
Λήδα Ντόντου
 Εντός

Θα φταίει που είπα καλώς ήρθες σε σπίτι ανολοκλήρωτο. Τα θεμέλια κοιμούνταν, όσο οι τσιμεντοκολώνες χαϊδεύονταν στον αέρα. Κάποια μαδέρια είχαν στυλώσει ανάστημα και παραμέρισαν στις διαταγές μου, ανοίγοντας την πόρτα να περάσεις. Βολεύτηκες στα φωνήεντα του ονόματός σου, στα ξεκοιλιασμένα έπιπλα, στις ανακατατάξεις της καθημερινότητάς μου. Θα φταίει που σου πρόσφερα μόνο καφέ και εσύ δεν έβαζες ζάχαρη. Καθώς παρατηρούσα τα χείλη σου να καίγονται, σε κάθε γουλιά δική μου, ένιωσα την ανάγκη να σκουπίσω τα κατάλοιπα της ενοχής σου. Δεν τήρησες την παραμονή. Είπες «για πάντα» και έκατσες λίγο. Τα στιλπνά μαύρα μαλλιά σου αναρριχήθηκαν στους τοίχους, το άρωμα του δέρματος συσσωρεύτηκε στα κενά δωμάτια και η αιδήμονα σιωπή σου πόνεσε τα αυτιά μου. Θα φταίει που κλείδωσα την πόρτα όσο ακόμα βρισκόσουν μέσα μου και στην φυγή σου αναγκάστηκες να γκρεμίσεις τη ραχοκοκαλιά μου.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA