Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής


Ι)

Στο λιμάνι του Ντακάρ
Μακριά από την παλιά πόλη του Μπαριλότσε
Βαπτίζουνε τους συνωμότες
Καραδοκούν μη τυχόν και
Νέγροι χορεύουν νέγρικους χορούς
Πετώντας τις γυναίκες μες στη θάλασσα 

Στο λιμάνι του Ντακάρ
Οπως ανοίγει η κοιλάδα τα χρώματα
Και οι φυσαλίδες των κοιτών  διασπούν στον αέρα τ' άλλα στοιχεία
Είμαι σίγουρος
Οι ναυτικοί τις νύχτες
Πετούν γυναίκες στη θάλασσα

Να καθαρίσει μάλλον η σκέψη τους
Να εμπλουτίσουν αίμα κάθε υδάτινη σπιθαμή:



Οι ναύτες κρατάνε λουλούδια κι εκείνες βράγχια
Αλλες χορεύουν άγρια, άλλες σαστίζουνε
Στο τέλος
Κάποιοι
Περνούν στις δύστυχες αυτές κοπέλες
Πλακούντα, κοχύλια ή ασπιρίνες στα μαλλιά




ii)

Στις γιορτές ο πόλεμος σταματούσε.

Οι μέρες ανακωχής ηταν μέρες αφθονίας.

Ανοίγαμε τότε
Οι
 ξένοι
λυρικά
τις ομπρέλες
μας

και  τα δόντια έλαμπαν
και το δέρμα που κατοικούσαμε
λογαριαζόταν
εκεί

όπου τα στάχια ψηλότερα των ώμων
όπου η θάλασσα
 ευλαβικά
γδύνεται
ένα με
τη
γη

η σκέψη το σώμα ο λόγος
στο τέλος
ένα

κι
ένα
σαν

εκκλησιές
έπεφταν χωριστά
ανάλογα με τη φήμη τους.



iii)

Οι πιο νέοι σε ηλικία
Κλείνουν το μάτι
Κλείνουν το μάτι
Και το χάνουν
Κλείνουν το μάτι
Και τις χάνουν

Όλοι οι άλλοι
Ψάχνουν για χρυσό
Κλαίνε για τη γυναίκα τους
Φιλούν στο στόμα
Τον γλάρο
Με  τις  σπασμένες σκέψεις



iv)

Οι εικόνες φεύγουν
Σε διεθνή ύδατα
Στις μάχες
Όπου βρίσκουν
Οι νέγροι
Τα σώματα
Τις ιδέες που μας στίλβουν

Εκεί
Τραγουδούν μια επανάσταση
Έναν συρμό
Μια ήττα

-
Στο τέλος
                   -

Ή μερικές φορές
Και στην αρχή

Τα σώματα
Ανοίγουν μια λίμνη
Σε κάποια χώρα
Του βορρά
Και μένουν
Μόνα



v)

Στο λιμάνι του Ντακάρ
Όπως ανοίγει η κοιλάδα τα χρώματα
Κι οι κορασίδες ψυχαναλύουν κορασίδες
Είμαι σίγουρος
Τα πάντα
κάποτε
σιγούν:

Έχουν τριφύλλι μες στη τσέπη τους
Και λάθη στα μαλλιά τους
-

Κορίτσια
 χαλαρώστε τη φρουρά
-
Κρατήστε μόνο
Τις ανταύγειες σας
Στον τελικό μου ήλιο



vi)

Τα ταξίδια προς τον νότο γίνονται σπάνια

Τουλάχιστον με
Συνείδηση

Ο κόσμος στρατεύεται προς τον βορρά




vii)

Στο λιμάνι του Ντακάρ

Ψάχνουν στα χρόνια που έρχονται

Μια ευκαιρία
Μια σφαίρα
Μια φυλλωσιά
         
              - μαύρη -

Μια ελάχιστη συνεννόηση

Να πάρουνε
τον
 Καναδά
τη
 Μάνη
τις Βρυξέλλες



viii)

Κρατούσες το κοριτσάκι από το χέρι
Κι εμένα από το άλλο χέρι

Κι εγώ κρατούσα
τα δέντρα
τη λίμνη
τα ζώα

Όλον εκείνον τον Χειμώνα



ix)

Στη μαύρη χώρα
Στο πανηγύρι των λιονταριών
Ανοίγει ένα παράθυρο
Πάνω ψηλά
Στο Μπεργκ
Κι άρειοι κατεβαίνουν οι άνθρωποι
Να ξεπλύνουν από πάνω το χρώμα τους
Να σεργιανίσουν αίμα σ’ αυτή τη μαύρη αγορά

Όλα αυτά συμβαίνουν σε κάθε πόλη

Εδώ είμαστε αδέρφια
Εδώ είμαστε ξένοι
Λένε
       Κι οι
       ίδιοι
Μαύροι είναι
Αλλά έχουνε φυλές





x

Η βιβλιοθήκη σταματά να λειτουργεί







X

Θυμάμαι
Σαν κίνηση
Μέσα στο σχήμα

Θυμάμαι
από το πολύ βραχύ
της μνήμης:

Αυτό ακριβώς με
Οδηγούσε
Πάντα μέσα στη θάλασσα

Στο Λιμάνι του Ντακάρ
Η θάλασσα έφτανε
                              μέχρι
                                      εκεί
                                           που
      δεν μπορούσαμε να πάμε



---




κάποια από τα ποιήματα έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά :
 e poema , οδός πανός,οροπέδιο, andro  
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA