Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Ένας ναυαγός. Άγνωστο από που έρχεται, άγνωστο που πηγαίνει. Παλεύει με τα κύματα. Μέχρι που ξεβράζεται ρημαγμένος σ’ ένα νησί. Σ’ ένα τόσο δα έρημο τροπικό νησί. Σοκαρισμένος αναζητά τρόπο διαφυγής. Κάποιο ίχνος ανθρώπινης παρουσίας. Λίγες ώρες αρκούν για να ξυπνήσει η πρώτη του φύση. Το μανιασμένο ένστικτο της επιβίωσης. Ν’ αναζητήσει τροφή, να εντοπίσει πόσιμο νερό.

Με το πρώτο φως και με ανακτημένες δυνάμεις μαζεύει ξύλα να χτίσει σχεδία. Βγαίνει στ’ ανοιχτά. Μία άγνωστη θαλάσσια δύναμη σμπαραλιάζει την σχεδία. Ξανά στην ακτή για νέα προσπάθεια. Και ξανά σμπαράλια. Υποπτεύεται μια τεράστια κόκκινη χελώνα. Η οργή του στρέφεται εναντίον της. Τη δολοφονεί. Αργότερα μετανιώνει. Κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες να την επαναφέρει στη ζωή.

Τυπικά, η ιστορία θα μπορούσε να είχε τελειώσει εδώ. Μόνο που τα παραμύθια έχουν μια άλλη, περισσότερο μεταφυσική τροπή. Ίσως για να μας μεταφέρουν ένα μήνυμα. Να μας μιλήσουν στην καρδιά.


Θαυμάσια βουβή γαλλοελβετική ταινία κινουμένων σχεδίων, μίας ώρας και δέκα λεπτών, δουλεμένη εξολοκλήρου στο ιαπωνικό στούντιο κινουμένων σχεδίων Ghibli, σε σκηνοθεσία του Ολλανδού Μίκαελ Ντούντο ντε Βιτ (Michaël Dudok de Wit) και σενάριο του ίδιου και της Γαλλίδας Πασκάλ Φεράν (Pascale Ferran). Η απουσία διαλόγων δεν φαίνεται να ξενίζει, μιας και η μουσική του Λοράν Περέζ ντελ Μαρ (Laurent Perez del Mar) κατακλύζει τους ακουστικούς πόρους.

Η φλύαρη σιωπή της φύσης και η μαγική της επίδραση. Ο έρωτας των στοιχείων. Η ατέρμονη καταστροφή και αναδημιουργία. Ο άνθρωπος παρατηρητής, συμμέτοχος και συνένοχος. Έρμαιο των παραλογισμών του βιάζει τη Μεγάλη Μητέρα, ακόμα κι αν εκείνη έχει πάντα κάτι να του διδάξει. Μέχρι την αναπόφευκτη τελική συμφιλίωση. Ένα υψηλής αισθητικής φιλμ, άρτια δουλεμένο με λακωνική αριστοτεχνία που σε κάνει εύλογα ν’ αναρωτιέσαι: που βρίσκεται εν τέλει ο πολιτισμός και ποια η θέση του ανθρώπου απέναντι στις τιτάνιες δυνάμεις της φύσης…

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA