Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.

Ήθελα κάποτε κάτι να γράψω για Λάνθιμο και Αστακό αλλά δεν τα κατάφερα. Μες στα πολλά που ακούστηκαν, έχασα τη μπάλα. Θυμάμαι μια αίσθηση έντονης ναυτίας, κάτι που ίσως να ένιωσα και στις προηγούμενες ταινίες του. Μόνο δυο λόγια του Léo Ferré από τη Σχολή της Ποίησης μου ήρθανε στο νου: «Η τέχνη δεν είναι εργαστήριο ανθρωπομετρίας. Το φως ανάβει μόνο στους τάφους. Ζούμε σε επική εποχή, αλλά δεν έχουμε τίποτα επικό να πούμε. Ακόμη και η ίδια η απελπισία πωλείται, δεν μένει παρά να βρεθεί η σωστή φόρμουλα. Όλα είναι έτοιμα: τα κεφάλαια, η διαφήμιση, οι πελάτες». Στο κενό, ν’ αναρωτιέμαι τι πάει να πει τέχνη, ομορφιά, κατάθεση ψυχής, αλλά και ίντριγκα, παρατάξεις και εδραίωση μιας απολυταρχίας της υποκειμενικότητας. Η άποψή μου, η άποψή σου, τα μου αρέσει σου και τα μου αρέσει μου. Χαμένος.

Στρώθηκα πάλι προ ημερών να γράψω κάτι για το La La Land και δίστασα ξανά ή δεν έβρισκα, τέλος πάντων, λέξεις. Οκ, συμπαθητικό το παρολίγον μιούζικαλ του Chazelle, μ’ ενδιαφέροντα μονοπλάνα, συναρπαστικά τράβελινγκ, ιδιαίτερη φωτογραφία, πλην καθόλου πετυχημένο κάστινγκ -παρά το αλλόκοτα γοητευτικό πρόσωπο της Emma Stone- πρωτίστως όμως πουθενά μα πουθενά λίγη πραγματικότητα, κάτι από αληθινό LA, κάτι που να με κάνει να αναφωνήσω έστω και ψιθυριστά: «αληθινή ζωή!». Αναγέννηση στον ορίζοντα ενός ανούσιου σινεμά, μιας Αμέρικα του παρελθόντος, με χαζοχαρούμενες αβατάρα Σινάτρα και Γκάρμπο. Ενός σινεμά που δεν του αρμόζουν Χρυσές Σφαίρες και Όσκαρ.

Ω ναι, Όσκαρ! Υποψηφιότητες, στοιχήματα, megabytes και τόνοι μελάνης προς κατανάλωση άχρηστης πληροφορίας για μια “τέχνη” στην προκρούστεια κλίνη κοινού και κριτικών ή βουρ για το ντιβάνι του ψυχαναλυτή.

Αστακοί, La La Land και λοιπές αδεξιότητες ή αλλιώς, προς αναζήτηση μιας τέχνης που αγνοούμε…

Γιώργος Σαράτσης


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA