Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Στάσου μπροστά σ' ένα δέντρο, κοίταξε το και πες του:
"Κάνεις λάθος!"
Επανάλαβε αυτή τη φράση μέχρι ζεστά δάκρυα να σε πλημμυρίσουν.

*

Εκεί που πήγα μόνο εξαιτίας της αγάπης για κάποιον άλλον, μόνο εκεί έχω πάει.

*

Ήμουν ο ποταμός κάτω απ’ τη νύχτα όταν με κοίταξες
Η γυναικεία καρδιά των στρατιωτών που προχωρούν με βηματισμό προς τη μάχη
Ήμουν ο έλεγχος που ασκεί στον κόσμο η ομορφιά
Η παράξενη λέξη νυχτικό. Η ανακάλυψη ενός αρχαίου τάφου.



*

Γράφω ποιήματα για να απλώσω σκοτάδι πάνω από σημεία του κόσμου σας που αστράφτουν 
και με τυφλώνουν.


*


Υπάρχουν άνθρωποι που μας έχουν αφήσει να πιστέψουμε πως
η δύσκολη σοφία που εξασκούν καθημερινά
είναι ο φυσικός σα ρυάκι χαρακτήρας τους.
Τους αγαπώ μυστικά μες στην ψυχή τους
κι επιτρέπω να υπάρξουν μόνο αυτά τα ποιήματα
σαν κίτρινες πινακίδες που ξεφυτρώνουν για να πας πουν
οτι είναι κλειστός ένας δρόμος που ως τώρα δεν ξέραμε ότι υπάρχει.


*

Η λύπη
είναι μια ήρεμη λίμνη.
Που και που μια σταγόνα πέφτει στο κέντρο της από
τον περίκλειστο ουρανό του έξω κόσμου
και τότε έχουμε την αίσθηση ότι
είμαι λυπημένος.
Η χαρά είναι ένα άνοιγμα του ουρανού πάνω από αυτή τη λίμνη.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA