Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Ο Jorge Campos, γεννημένος στη Νικαράγουα το 1987, εκτός από ποιητής είναι και εκδότης του λογ. περιοδικού Vórtice.


Jorge Campos

Δόγμα

Αυτή είναι ο κόσμος που άλλοι επικρίνουμε
José Emilio Pacheco


Πιστεύω στην πέτρα που εκτοξεύεται ως το διάστημα
για να γίνει άμμος στο χείλος της θάλασσας.
Πιστεύω στην αρχαία πέτρα που η λέξη χρησιμοποιεί για να λαξευτεί το σύμπαν,
και είναι κλειδί που ανοίγει τον τάφο στη μεγάλη νίκη εναντίον του θανάτου.

κομματιάζεται
και διαιρείται
σαν κρανία που αποσπώνται
στη δύση της σκέψης στον ιερό κόσμο

η ποίηση είναι πέτρα που ραγίζει,
και γίνεται άρτος της ερήμου
διακρίνεται από το φόντο της ίδιας της ύπαρξης
προκαλώντας νέο φως εκ του φωτός,
φλόγα ανεξάντλητη,
ανάφλεξη της ζωής.

μετάφραση: Στάθης Ιντζές

*

Credo

Ella es el mundo que otros desgarramos
José Emilio Pacheco


Creo en la piedra que se lanza desde el espacio
para hacerse arena frente al mar.
Creo en la piedra antigua que la palabra usa para esculpirse universo,
y es llave que abre el sepulcro en la gran victoria sobre la muerte

se despedaza
y fracciona
como cráneos que se parten
al ocaso del pensamiento en el cosmos sacrosanto

la poesía es piedra que agrieta,
y vuelta pan del desierto
vislumbra desde el fondo de la propia existencia
provocando nueva luz de luz,
fuego inconsumible:
combustión de vida.



Το λογοτεχνικό περιοδικό θράκα με αυτή την ανακοίνωση καταδικάζει απερίφραστα την απότομη και φασιστική διακοπή της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου με τον τίτλο “Ισορροπία του Nash”. Για μια ακόμη φορά οι σκοταδιστικές συμπλέουσες δυνάμεις της θρησκείας και του δικούς τους αποκαλούμενου “φιλελευθερισμού” (ανάθεμα κι αν ο John Stuart Mill θα ενέκρινε ποτέ κάτι τέτοιο) έδρασαν στον χώρο της τέχνης και με απειλές κατά της ζωής (δηλαδή με απειλές φόνου) πέτυχαν την παύση μιας θεατρικής παράστασης που βασιζόταν κυρίως στα λόγια του Νομπελίστα Αλμπέρ Καμύ με κάποιες συμπληρωματικές στιγμές από το βιβλίο του ισοβίως καταδικασθέντος Σάββα Ξηρού. 

Είμαστε αναγκασμένοι, έστω και ακροθιγώς, να αναφέρουμε δύο ζητήματα. 

Πρώτον : τα εμβόλιμα κείμενα του Ξηρού δεν αναφέρονται στην δολοφονική 
του δράση, συνεπώς καμία εξύμνηση δεν συνέβη επ' αυτού, αλλά στην δικαστική του εμπειρία μετά την σύλληψή του και δεύτερον οφείλουμε να σημειώσουμε οτι στην περίπτωση του συγκεκριμένου συλληφθέντα Ξηρού (δηλαδή πολύ πριν την εισαγωγή του σε δίκη και καταδίκη) η νομικά προβλεπόμενη διαδικασία της ποινικής δικονομίας όχι μόνο δεν τηρήθηκε κατά τα θεσμοθετημένα, αλλά κατακρεουργήθηκε στο έπακρον με σωρεία παρατυπιών και παράνομων ενεργειών. 

Όμως το θέμα μας δεν είναι αυτό. Το θέμα μας είναι η εγκληματική φίμωση του δικαιώματος της τέχνης. Ένα δικαίωμα συνταγματικά θεσμοθετημένο στο ελληνικό σύνταγμα (άρθρο 16) και από τον χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ε.Ε. (άρθρο 13), το οποίο είναι αδιαπραγμάτευτο και για το οποίο δεν θα έχει υποχρέωση να δίνει λόγο σε κανέναν ο φορέας του. Κι όμως η βούληση ενός ή λίγων ατόμων, βούληση που δεν είχε την έγκριση κανενός κοινοβουλίου, βούληση της οποίας ο φορέας  «κόπτεται» για την ελευθερία, (η οποία γι αυτόν ορίζεται περιμετρικά από τις δικές του και μόνο απόψεις), καθώς και μια ανακοίνωση πρεσβείας χώρας η οποία για πολλά χρόνια στήριξε την κινηματογραφική της αγορά σε σινεμύθους σφαγιασμού των “κακών” αυτοχθόνων από τους “καλούς” κατακτητές, ήταν αρκετά για να σιωπήσει ένα έργο τέχνης. Απέναντι σ' αυτό τον ναζιστικό σκοταδισμό οφείλουνε όλοι όσοι αγαπούν την τέχνη, δημιουργοί και αποδέκτες, να δηλώσουν την κατακραυγή τους και τον αποτροπιασμό τους. Διότι η τέχνη δεν ρεμβάζει. Αγωνίζεται.


«Γαμώτο, ακόμη κι όταν γελάς, τα μάτια σου μοιάζουν θλιμμένα, δεν πρέπει να είναι έτσι, το ξέρεις, το γέλιο πρέπει να είναι καθαρό κι αμόλυντο από θλίψη, το ξέρεις.»

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΡΜΑΝΤΟ ΓΚΕΖΟΣ, ΛΑΣΠΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΑΝΙ



Τον Χρήστο Αρμάντο Γκέζο  τον γνωρίσαμε αρχικά μέσα από τη ποιητική του συλλογή "Ανεκπλήρωτοι Φόβοι" (εκδόσεις Πολύτροπον) το 2012 με την οποία απέσπασε και το κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα.
 
Το επόμενο του βήμα ήταν το μυθιστόρημα Η Λάσπη.
Ο Γκέζος στη Λάσπη συνθέτει τη κοινωνία μέσα από την οπτική ενός ανθρώπου απεγνωσμένου σε συναισθηματική απορρύθμιση. Ο ευφυής ήρωας  Αλέξανδρος ή Σάντο αποφασισμένος να αυτοκτονήσει, περιπλανιέται στους δρόμους της πρωτεύουσας και εξαντλεί τη σκληρότητά του απέναντι στη κοινωνία, στον κάθε έναν από εμάς  και περισσότερο απέναντι στον εαυτό του. Ο λόγος του γεμάτος κυνικότητα, παραληρηματικός αλλά μη ψυχωτικά συγκροτημένος  αποδομεί τις επίπλαστες ισορροπίες των κοινωνικών συμβολαίων.
Είναι επίσης σημαντικό για ένα έργο να είναι μέσα στην εποχή του. Το φόντο της Λάσπης είναι η Ελλάδα της κρίσης και στον λόγο του ήρωα παρόλο που ο ίδιος είναι εξωθημένος στα άκρα, βρίσκουμε σκέψεις που θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο ποσοστό των νέων ανθρώπων που και οι ίδιοι αρκετά συχνά ασφυκτιούν σε αυτό το περιβάλλον .


ΠΕΙΡΑΤΙΚΌ

Που λες,
όταν έρθει κι από αυτό
το λιμάνι
-γιατί θα έρθει-
όταν έρθει, λέω, το μαύρο πλοίο
με το σκαρί του
που η θάλασσα πληγή
θα εξασφαλίσω δύο θέσεις
για μένα και τον αδερφό μου
και δεν θα σου πω να έρθεις
-έτσι, για να μάθεις
τι θα πει λαθρεμπόριο.
Άντε γιατί τα έχουμε ισοπεδώσει όλα
με αυτή τη μανία με τη στεριά:
τις δουλειές, τα πλακάκια μπάνιου, το ποδόσφαιρο,
τους ιταλικούς καφέδες
και τα λοιπά

Όλα ξεκινούν με ένα τετράγωνο κομμάτι χαλαζία που φέρει μέσα του εγκλωβισμένη από αιώνες μία φυσαλίδα νερού. Πώς όμως σχετίζεται το νερό και η ιστορία των ιθαγενών της Παταγονίας με ένα κουμπί που εντοπίστηκε πριν λίγα χρόνια ανοιχτά του Ειρηνικού; Και πώς η σοφία της φύσης φυλάσσει αλλά και αποκαλύπτει τις μεθοδευμένες κτηνωδίες των ευρωπαίων αποικιοκρατών στους γηγενείς πληθυσμούς της Χιλής με αποκορύφωμα τη δράση του δικτάτορα Πινοσέτ τη δεκαετία του ’70 με τα “καραβάνια θανάτου” της κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών ονόματι DINA

Ραντάρ του αστεροσκοπείου La Silla στην έρημο της Χιλής εντοπίζει το 2010 αστρικά σμήνη με μεγάλες ποσότητες νερού, πολλά έτη φωτός μακριά από τον πλανήτη μας. Οι ιθαγενείς ζωγράφιζαν από αιώνες πάνω στα γυμνά τους σώματα αστερισμούς, γαλαξίες και νεφελώματα όμοια με εκείνα που καταγράφει η σύγχρονη επιστήμη. Ο Χιλιανός ποιητής Raúl Zurita δίνει μία δική του ερμηνεία για τη δημιουργία του κόσμου και την προέλευση του νερού. Το νερό ως συστατικό του σύμπαντος, του πλανήτη, της ζωής. Ως θεματοφύλακας πολιτισμού και μνήμης. Το νερό ως στοιχείο θανάτου και ως τάφος.


Οι ινδιάνοι Kawescar ζούσαν και πέθαιναν πάνω σε πιρόγες. Ελάχιστα πατούσαν την παγωμένη γη της Παταγονίας. Η Gabriela, από τους τελευταίους εν ζωή θεματοφύλακες του πολιτισμού των Kawescar, δηλώνει ότι οι λέξεις “θεός” και “αστυνομία” δεν υπάρχουν στη γλώσσα τους. Η μορφή του «χρονοταξιδευτή» Jemmy Button υπενθυμίζει την αλλοτριωτική παρέμβαση του «δυτικού πολιτισμού» στις ζωές αθώων ιθαγενών. Στο πρόσωπο του Άγγλου καπετάνιου Robert FitzRoy συμπυκνώνεται η βάναυση, ανίερη φυσιογνωμία των πολιτισμένων βαρβάρων της Ευρώπης. Ο αφανισμός των ιθαγενών της Χιλής και οι πολιτικές δολοφονίες αργότερα του Πινοσέτ θυμίζουν εγκλήματα που συνέβησαν και συμβαίνουν ακόμα ανά τον κόσμο. Λίγο πριν τους τίτλους τέλους, η αποκάλυψη συνταράζει.


«Το σινεμά δεν είναι ανάλυση, είναι αναταραχή του μυαλού», δήλωσε κάποτε ο Γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζογκ. Και το μόλις 82 λεπτών ντοκιμαντέρ του Χιλιανού Patricio Guzmán καταφέρνει να αναταράξει το μυαλό πολλών καθησυχασμένων ή ανυποψίαστων του σήμερα. Ένα κινηματογραφικό εγχείρημα με ενδιαφέρουσα μουσική επένδυση των Miranda y Tobar και Hughes Maréchal και υπέροχη φωτογραφία του Katell Djian που αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρελθόντος τις οποίες οι επίσημες ιστορικές καταγραφές αρνούνται πεισματικά να προβάλουν. Αναζητήστε το.





Σεισάχθεια στον ήλιο

Μπορούσες να διακρίνεις τις ώρες
1520 ακριβώς
από την πλημμυρίδα του φωτός
τα άνθη είχαν λυγίσει τη μέση τους
η γη δεν ήταν παρά μόνο κοντά
κι εκείνη βρισκόταν ήδη τόσο μακριά
που θα την άγγιζες
έστω και μέσα από σχισμή στα κάγκελα
είχε προλάβει να απορρίψει λέξεις όπως
επιστροφή, ερημιά, επωδός
και δεν θα σε γνώριζε. Είχε άλλες
εκόμα, εσφαλώς, ερμονία

σε λίγο ο δρόμος θα ξεφόρτωνε οχήματα
ο ουρανός θα ξεφόρτωνε άστρα
ο λόφος θα ξεφόρτωνε βουνά
το χρέος θα ξεφόρτωνε ανθρώπους
η γη θα ξεφόρτωνε την κίνηση της

μόνο φως κι ούτε σκιά
ούτε φιλιά ούτε τίποτα

το Βερολίνο δεν υπήρχε
ούτε και το τείχος


εδώ:




Mclean Hospital
Εσωτερικό υπόμνημα

Ημερομηνία: 15 Ιουνίου 1967

Προς : Αρχείο
Από dr.----

Θέμα : Σουζάνα Κέισεν

Η Σουζάνα Κέισεν εξετάσθηκε από εμένα την 27η Απρίλη του 1967 .Σύμφωνα με  την αξιολόγησή μου που διήρκεσε πάνω από τρεις ώρες, την παρέπεμψα στο νοσοκομείο Mclean για εισαγωγή.

Η απόφασή μου στηρίχθηκε στα εξής :
1. Στη χαοτική, χωρίς σχέδιο ζωή της ασθενούς στη παρούσα φάση με προοδευτική αποσύνθεση και αντιστροφή του κύκλου του ύπνου
2. Σοβαρή κατάθλιψη και απόγνωση και αυτοκτονικοί ιδεασμοί
3.Ιστορικό από απόπειρες αυτοκαταστροφής
4. Καμιά θεραπεία και κανένα σχέδιο στο παρόν, βύθιση  στο φανταστικό, προοδευτική παραίτηση από τα κοινά, απομόνωση 

Την ασθενή την είχε παρακολουθήσει ο γιατρός-----. Ποτέ δεν παρακολουθήθηκε από εμένα και η ασθενής γνώριζε πως εγώ δεν θα γινόμουν ο θεραπευτής της.


Αιτιολογία

Το άτομο είναι ( Διαλέξτε ένα)
1. Σε επικίνδυνο ταξίδι από το οποίο μπορούμε να μάθουμε πολλά όταν αυτός ή αυτή γυρίσει.
2.Κυριευμένος από (διαλέξτε ένα)
α)Τους θεούς,
β)Από τον Θεό  (Αυτό είναι , ένας-μία  προφήτης)
γ)από μερικά κακά πνεύματα, δαίμονες, βελζεβούληδες
δ)Τον Σατανά
3. Μάγισσα
4. Μαγεμένος-η (Έχουμε ποικιλία των δύο)
5.Κακός-ιά και πρέπει να απομονωθεί και να τιμωριθεί
6.Άρρωστος και πρέπει να απομονωθεί και να τον-την  θεραπεύσουν με (διαλέξτε ένα):
α) Εξαγνισμό και βδέλλες
β)το να αφαιρέσουν τη μήτρα εφόσον υπάρχει
γ) ηλεκτροσοκ στον εγκέφαλο
δ) παγωμένα σεντόνια τυλιγμένα σφιχτά γύρω από το σώμα
ε) με Thorazine ή Stelazine
7)Άρρωστο, και πρέπει να περάσει τα επτά επόμενα χρόνια μιλώντας για αυτό
8)Ένα θύμα της δυσανεξίας της κοινωνίας στις παρεκκλίνουσες συμπεριφορές 
9)Λογική σε έναν τρελό τρελό κόσμο
10) Σε ένα επικίνδυνο ταξίδι από το οποίο μπορεί να μη γυρίσει ποτέ. 

~ανταύγεια έξοδος~

Παράπονο αντιμάμαλο
άχαρη ώρα που γεννιέται
εντύπωση ξινή του πειρασμού
- ρίζα φλεγμαίνουσα
υπάρχει μια ομιλία
συνώνυμη του αλατιού.
Πανούργα σύνοψη
σ' ένα ποτήρι από κρύσταλλο
και κίτρινες ρωγμές. 
Ψοφάνε ήλιοι εκεί μέσα. 
Στις τρικυμίες ανταύγεια έξοδος 
το δώρο της απαλλαγής είναι ουρανός.
Ξέρεις εσύ από προπέτασμα.


~Θητεία~

Οι φυλές των παραθύρων ζαρκάδια στο Μπρούκλιν
Έχω πυρετό στα δάχτυλα
Έχω έναν Καντίνσκυ κρεμασμένο στη γλώσσα
Κι ένα ευλόγησον
Των γρηγορούντων.

Όταν τελειώσουν όλα αυτά
Πυροβολήστε με.



"Και να θυμάσαι τις παλιοκαραβάνες
που πάλεψαν γερά,
τον Χεμινγουέη, τον Σελίν, τον Ντοστογιέφσκι, τον Χάμσουν.
Αν νομίζεις πως αυτοί
δεν τρελάθηκαν
δίχως γυναίκα
δίχως φαΐ
δίχως ελπίδα"
Τσαρλς Μπουκόφσκι 

ΝΙΚΟΣ ΣΦΑΜΕΝΟΣ, ΑΝΤΙΗΡΩΙΚΟ,
αυτοέκδοση



Ο Νίκος Σφαμένος από τη Μυτιλήνη, ο Νίκος Σφαμένος από το Διδυμότειχο, από το άδειο σπίτι, από τη μπάρα δίπλα σου, είναι ένας(αν και κρυμμένος) από τους καλύτερους  νέους (ηλικιακά) λογοτέχνες. Αυτοί που γνωρίζουν, περιμένουν τις αυτοεκδόσεις του και ποτέ αυτές δεν τους απογοητεύουν. Η ποίηση του απλή, τεχνητά άρτια με ουσία και γεμάτη αισθαντικότητα, προσιτή στη σκέψη και προσιτή στις αισθήσεις.

Το αντιηρωικό είναι μια μικρή σε έκταση ποιητική συλλογή .Μόλις 11 ποιήματα. Έντεκα ποιήματα καταστροφικού λυρισμού, όπου ο Σφαμένος στα όρια της κοινωνίας  βρίσκει πιο κοντά του τον Κάφκα,  τον Σαχτούρη, τη Ντίκινσον,  τη γυναίκα  που είναι σχεδόν πάντα κάπου αλλού, παρά τον οποιονδήποτε κοινότοπο άνθρωπο.  Ο κόσμος του Σφαμένου είναι ένας κόσμος σχεδόν έξω από τον κόσμο. Η ποίηση για αυτόν είναι πάντα πρώτη, μαθαίνουμε πως είναι αίμα, αλλά τα ποιήματα είναι φτιαγμένα και από  λέξεις και  οι λέξεις από μόνες τους δε σώζουν όπως και ο ίδιος είχε γράψει κάποτε. 




Ο Jonatán Reyes γεννήθηκε στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο, το 1984
 Jonatán Reyes, Δύο ποιήματα

Voodoo Down  

Και στον θάνατο να παραμείνεις μαγεμένη
και να υποφέρει όποιος σε λησμόνησε
και ο ύπνος να λύσει όλα σου τα ξόρκια
διαταράσσεται η ουσία, μεταμορφώνεται σ’ ένα κολίμπρι!
και όταν χαμηλώσει η παλίρροια αναστρέφεται η γέννησή σου
Να διασταλλούν οι λαβύρινθοί σου μέχρι τη μεταμόρφωση
ν’ ανθίσουν σύδεντρά κι οι προθάλαμοι της ομορφιάς
Μιας και σήμερα σε λατρεύω μ’ έναν τόσο παράξενο τρόπο!


Voodoo Down 

Y que en la muerte quedes hechizada
y que sufra el que te olvide
que el sueño libere todos sus encantos
¡se agite la esencia, se vuelva colibrí!
y que cuando baje la marea se invierta tu génesis
Que te crezcan los laberintos hasta la metamorfosis
que te crezcan matorrales y zaguanes de hermosura
¡Pues hoy te adoro de esta manera tan extraña!

*

Love Supreme

Πιστεύω σ’ έναν Θεό που είναι τα πάντα και τίποτα
κι αυτός ο Θεός είναι άπειρος κι απόλυτος
κι εμείς είμαστε
και ταυτόχρονα υπάρχει ένας κόσμος πιο μακριά
που αγνοούμε, γεμάτος δύναμη
με περισσότερη ουσία, όντα, περισσότερο Κόσμο
και περισσότερη αιωνιότητα.

Και Θεός, μπορεί να είναι  οι χαμένες σου
κάλτσες σε κάποια γωνιά του δωματίου σου
που  μυρίζουν το άρωμά σου,  ακόμα ζεστές
ανάμεσα στο μπλε και το μαύρο στο τέλος της μέρας.
Αυτό είναι Θεός!


Love Supreme

Creo en un Dios que es todo y nada
y ese Dios es indefinido y absoluto
y somos nosotros
y a la vez es un mundo más allá
que desconocemos, lleno de fuerza
de más sustancia, criaturas, más Cosmos
y más eternidad
Y Dios, pueden ser tus medias
pérdidas en algún rincón de tu cuarto
oliendo a ti, aun calientes
entre el azul y negro al fin del día.
¡Eso es Dios!

 μετάφραση: Στάθης Ιντζές 







εδώ:

ii)
ΤΟ ΤΑΞΙ



   "Έχεις ένα σπυράκι" είπε ο γιατρός
Ήλπιζα πως κανείς δεν θα το πρόσεχε
    "Το σκαλίζεις" συνέχισε
Όταν είχα ξυπνήσει εκείνο το πρωί-νωρίς, ώστε να προλάβω την συνάντηση-το σπυράκι είχε φτάσει το στάδιο της άγριας ωριμότητας που παρακαλούσε να σκαλιστεί. Ούρλιαζε για  απελευθέρωση. Να ελευθερωθεί από το μικρό άσπρο θόλο του, να πιεστεί μέχρι το αίμα να τρέξει. Ένοιωσα πως λίγο το κατάφερα. Είχα κάνει ότι μπορούσε να γίνει για αυτό το σπυράκι.
    "Σκαλίζεις τον εαυτό σου" είπε ο γιατρός
Συμφώνησα . Θα συνέχιζε να μιλά για αυτό μέχρι να συμφωνούσα με εκείνον, για αυτό συμφώνησα
   "Έχεις αγόρι;"
Του έγνεψα καταφατικά και για αυτό.
   "Προβλήματα με το αγόρι σου;" Δεν ήταν ερώτηση, βασικά, ήδη κουνούσε καταφατικά το κεφάλι του για μένα. "Σκαλίζεις τον εαυτό σου" επανέλαβε. Πετάχτηκε γρήγορα από το βάθος του γραφείου του και με μια απότομη κίνηση ήρθε προς εμένα.  Ήταν ένας σκληρός παχύς άντρας, με σφιχτή κοιλιά και μελαχρινός.
   "Χρειάζεσαι λίγο χρόνο ξεκούρασης" μου ανακοίνωσε.
Χρειαζόμουν ξεκούραση, ειδικά αφού είχα ξυπνήσει τόσο νωρίς το πρωί ώστε να δω αυτόν τον γιατρό, ο οποίος ζούσε έξω στα προάστια. Είχα αλλάξει τρένα δυο φορές .Και θα έπρεπε να ξαναγυρίσω πίσω για να πάω στη δουλειά μου. Μόνο το να το σκέφτομαι με έκανε κουρασμένη.
   "Βρίσκεις;" Ακόμα στεκόταν μπροστά μου
   "Βρίσκεις πως χρειάζεσαι λίγη ξεκούραση;"
   "Ναι", είπα
Έφυγε με μεγάλα βήματα  στο παρακείμενο δωμάτιο , από όπου μπορούσα να τον ακούω να μιλά στο τηλέφωνο.
 Έχω σκεφτεί συχνά τα επόμενα δέκα λεπτά-τα τελευταία μου δέκα λεπτά. Είχα μια παρορμητική επιθυμία  ,να σηκωθώ και να φύγω από την πόρτα που είχα μπει, να περπατήσω μερικά τετράγωνα μέχρι το τρόλεϊ, να σταματήσω και να περιμένω για το τρένο που θα με πήγαινε πίσω στο αγόρι που με ταράζει , στη δουλειά μου στο κουζινάδικο .Αλλά ήμουν πολύ κουρασμένη.
Επέστρεψε κορδωτός  στο δωμάτιο, απασχολημένος, ικανοποιημένος με τον εαυτό του.
    "Έχω έτοιμο ένα κρεβάτι για σένα", είπε. "Θα είναι λίγος χρόνος ξεκούρασης. Για μερικές βδομάδες μόνο, ok;" Ακούστηκε διαλεκτικός , ή παρακλητικός και εγώ φοβόμουνα .
    "Θα πάω την Παρασκευή", είπα. Ήταν Τρίτη, μπορεί μέχρι την Παρασκευή να μην ήθελα να πάω.
Με συνέθλιψε με τη κοιλιά του "Όχι θα πας τώρα"
Σκέφτηκα πως αυτό ήταν παράλογο "Έχω ραντεβού για φαγητό" είπα.
   "Ξέχνα το", είπε."Δεν έχεις ραντεβού για φαγητό. Έχεις ραντεβού με το νοσοκομείο".Είχε όψη θριαμβευτή.
Επικρατούσε ησυχία στα προάστια πριν τις οχτώ το πρωί.Και κανείς από τους δυο μας δεν είχε να πει κάτι παραπάνω. Άκουσα το ταξί να σταματά στον δρόμο έξω από το μέρος του γιατρού
Με πήρε από τον αγκώνα -με έσφιξε ανάμεσα στα χοντρά του δάχτυλα- και με τράβηξε έξω.Ενώ συνέχιζε να κρατά το χέρι μου, άνοιξε την πίσω πόρτα του ταξί και με έσπρωξε μέσα.Το χοντροκέφαλό του βρισκόταν για λίγο μαζί μου στα πίσω καθίσματα.
Αμέσως μετά έκλεισε απότομα τη πόρτα.
Ο οδηγός κατέβασε το παράθυρό του μέχρι τη μέση
"Για που;"
Χωρίς παλτό σε ένα παγωμένο πρωινό , Στυλωμένος στα γεροδεμένα πόδια του στον δρόμο του , ο γιατρός σήκωσε το ένα χέρι για να με δείξει  .
"Πήγαινέ την Στο Mclean " και μην την αφήσεις να κατέβει πουθενά μέχρι να φτάσετε εκεί"
Άφησα το κεφάλι μου να πέσει πίσω και έκλεισα τα μάτια μου
Ήμουν χαρούμενη που βρισκόμουν μέσα σε ταξί αντί να πρέπει να περιμένω για το τρένο


ΜΌΛΙΣ ΚΡΕΜΆΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΚΆΔΡΑ

Μόλις κρέμασα τα κάδρα όλα
Όνειρο για χρόνια πολλά
και κάθε πρόσωπο, όμορφο πρόσωπο
πήρε τη θέση του στο τοίχο
σιχάθηκα κι ήθελα να τα κατεβάσω.
Είδωλα!

Ω, πρώτοι χριστιανοί πώς σας καταλαβαίνω!
Γκρεμίστε τα όλα.
Πλανεύτρα ομορφιά που βασανίζεις τις καρδιές.
Η ομορφιά είναι δεδομένη και είναι παντού.
Είναι δίπλα, είναι μέσα. Μην την ψάχνετε σε αποκλειστικότητες.

Οι ειδωλολάτρες είναι ακόμα περισσότεροι από τους χριστιανούς




ΤΟ ΖΕΥΓΟΣ ΚΆΛΒΙ

Σήμερα τα ’φτιαξε η Συλβί με τον Αλέν.
Χθες ο Λοράν κι η Μελανί επιτέλους κοιμήθηκαν μαζί.
Την ίδια νύχτα ο Βαλερί Καρντόζο ερωτεύθηκε την Ισαμπέλ
Μενάλφ.
Τον άλλο μήνα τελικά η Λιλιάνα κι ο Κριστόφ θα κάνουν εκείνο
το περίφημο
ταξίδι στη Μπρατισλάβα
ενώ αύριο φεύγουν κρυφά για τη Ντιζόν ο Λουί Ζιλ
και η κυρία Μόνικα Ντάγκλας
Ο Πιέρ είναι πια με τη Φλοράνς
ο Λουντοβίκ με τη Νάντια Κλεντς
ο Αντρέ Τισόν με την Ελεονόρα Νταλμέ.
Η Τζούντιθ με τον Τέντυ τα πάνε περίφημα.
Μεσολάβησε μάλιστα η Τζούντιθ και τα ’φτιαξαν οι φίλοι τους
Πασκάλ και Καρολίν.
Πριν ένα μήνα όμως τα χάλασαν ο Μαρσέλ Μπορέλ και η
Ντελφίν Μαρτινό
Ο Μαρσέλ χαίρεται τώρα τα βράδια του με τη φίλη της Ντελφίν,
Έλσα,
και η Ντελφίν αφού έκλαψε αρκετά,
δέχτηκε την παρηγοριά του Φρανκ Ζεράρντ, τον οποίο μόλις
είχε εγκαταλείψει
η Αναίς για τον πρώην της, Φιλίπ Λαφόντ, που ξαναγύρισε
γιατί βαρέθηκε
τη μις Κερρ.
Ο Τριστάν και η Σαμπίν περιμένουν παιδί
Η Λύντια κι Κριστιάν όλο δεν τα βρίσκουν κι όλο μαζί είναι
ο Ανταμ Ρέι και η Σούζαν Ντουμπόζο παντρεύονται την
Παρασκευή
Όλους αυτούς τους ήξερε ο Φλορεντίνο Κάλβι
και παρ’ όλα αυτά έμεινε μόνος
με τη σημαία της επανάστασης στο χέρι
Καμιά φορά αφήνει τη σημαία και πιάνει μια μαργαρίτα
να μαδήσει και να μάθει
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
ατέλειωτη αυτή η μαργαρίτα
σαν την επανάσταση
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
για το καλό του
μέλισσες τον ενοχλούσαν
απερίσπαστος αυτός
ζηλεύω
δεν ζηλεύω
διαβολικά έντομα τον τσιμπούσαν
μάτωσε
ζηλεύω δεν ζηλεύω
δεν ζηλεύω ζηλεύω μπερδεύτηκε
κι έτσι πέθανε
ο Φλορεντίνο Κάλβι
πότε με την επανάσταση και πότε με τη μαργαρίτα
στο χέρι
κι όλα θα πήγαιναν καλά και μεις καλύτερα
αν δεν έσκυβε τόσο εγωιστικά το κεφάλι
αλλά το σήκωνε ταπεινά
κι έβλεπε επιτέλους εκείνη την αυστηρή κίτρινη μωβ μαύρη
πεταλούδα
που στεκόταν τόσο καιρό δίπλα του
κι έκανε ακριβώς
το ίδιο πράγμα
Η Φλορεντίνα Κάλβι. Το ζεύγος Κάλβι
               


           ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Παραδόξως σκέφτομαι πως έγινα πουλί
Κι άρχισα να περπατάω στον ουρανό.
Στο δρόμο μου συνάντησα ανθρώπους
Πάνω σε ποδήλατα να τρέχουν
Αποφεύγοντας με ζικ ζακ τα σύννεφα
Σκυλιά με κεφάλι φεγγαριού
Που μόλις είχαν σχολάσει
Απ’ τα εργοστάσια της κόλασης
Κι έναν επαίτη σε μια γωνιά
Να μετράει άστρα απ’ το καπέλο του.

Νόμιζα πως ήμουν νεκρός
Πως είχα χάσει την οπτική επαφή με τη γη.
Δεν μπορεί, λέω, κάποιος δαίμονας θα με εξαπατά.
Αλλά σε λίγο είδα τον πατέρα μου να πλησιάζει
Βγαίνοντας μέσα απ’ τη φωτογραφία
Νέος κι αγέρωχος σαν έφηβος
«Τι θέλεις εδώ;» μου είπε
«Τίποτα, ήρθα να σε επισκεφτώ
Δεκαπέντε χρόνια λείπεις
Και νόμιζα πως έγινες πουλί».



ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ

Κάποιες φορές έξω απ’ το σπίτι
Με περιμένει μια γάτα
Με δυο κεφάλια και φτερά.
Στην αρχή νόμιζα πως απέδρασε
Από πίνακα ζωγραφικής
Ή ότι έπεσε απ’ τον ουρανό
Κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας.
Όμως δεν ήταν πραγματική γάτα
Αφού να φανταστείτε
Άρχισε να κυνηγάει τους κλέφτες
Και να γαβγίζει στα αυτοκίνητα
Ξέθαβε κόκαλα απ’ το χώμα
Και με κοιτούσε στα μάτια με συμπόνια
Όταν έβγαζα απ’ την τσέπη τα κλειδιά.

Μερικές φορές έξω απ’ το σπίτι
Με περιμένει ένα πουλί.
Βαρέθηκε τον εγκλεισμό του στους ουρανούς
Κι αποφάσισε να πεθάνει με φυσικό τρόπο.
Όμως η γάτα πια δεν υπάρχει
Κι ο σκύλος που της έμοιαζε
Εξαϋλώθηκε στο φεγγάρι
Μονάχα τα φτερά του πετούσαν
Πάνω απ’ τις πολυκατοικίες
Και τα τέσσερα μάτια του
Κρεμασμένα στις κολόνες
Φώτιζαν τη βραδινή μου οδύνη.

Μα τι απέγινε το πουλί;
Διαπίστωσα πως τον τελευταίο καιρό
Μέσα στο σπίτι μου
Ακούγονται φωνές νεκρών ψαριών
Απ’ τους πίνακες ζωγραφικής.


Δες
σπάει
σπάει το στήθος της

Έχει τέχνη κι
αρρυθμία

έχει όμορφη λιακάδα

χιόνι που κανείς
πετά.

*

Εκείνη κατέβαζε τη μουσική κι όλη τη ξηρασία από τα κεράσια και πιο πάνω την έκανε χιόνι Κι εσείς που πετάτε χιόνι όταν ο ήλιος ξαπλώνει στα μεγάλα ύψη στα λυπητερά τραγούδια και στα ποιήματα δίχως αρχή και τέλος
Και εσείς αργά ή γρήγορα γίνεστε κάτι από χιόνι.



Θυσία

Σαν ξημερώσει
ξεκινούν αποσπάσματα
να σκοτώσουν τους ποιητές.
Στην Ισπανία
την Ελλάδα
την Ιταλία.
Μαύρα καθεστώτα
τους φυλακίζουν
ως απροσάρμοστους
τους βασανίζουν
τους εκτελούν.
Αχ Φεντερίκο
Νικόλα Άσιμε
και τόσοι άλλοι
το αίμα σας
δεν πάει χαμένο
ποτίζει για πάντα
το δέντρο της λευτεριάς.
Κι όλοι εσείς
που σας έπνιξαν
το αλκοόλ
τα ναρκωτικά
τα ψυχοφάρμακα.


Τι φταίει

Θέλω ν’ ανέβω σ’ ένα αμάξι
να φύγω χίλια χιλιόμετρα μακριά
μα τι θ’ αλλάξει
δεν λύνει τίποτα η φυγή
πρέπει να μείνω εδώ
να δω τι φταίει
τι μου φταίει
και είναι η ψυχή μου έρημος
άνυδρο τοπίο
ποιοι δεν είναι φίλοι
ποια δεν είναι η αγάπη
ποιοι δεν είναι οι συνάνθρωποι
αλλά άγρια σκυλιά
πρέπει να βρω πολλά
που καίνε την ψυχή μου
και θέλω να φύγω
χίλια χιλιόμετρα μακριά.





ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΛΟΓΟΥ & ΤΕΧΝΗΣ, 2016-17
«Δημιουργοί εν πλώ»

Νέος Κύκλος συναντήσεων 2016
Πρώτη συνάντηση: Αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Κοντό

Ένα χρόνο από την εκδημία του ποιητή (+21/1/2015),
στο πλαίσιο των συναντήσεων "Δημιουργοί ἐν πλῷ",
την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2016, στις 7 το βράδυ
ανάβουμε κερί στη μνήμη του!

Συνομήλικοί του και νεώτεροι ποιητές και φίλοι διαβάζουν ποιήματά του και θυμούνται.  

Συμμετέχουν:
Νάσος Βαγενάς, Μιχάλης Γκανάς, Δημήτρης Καλοκύρης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Θανάσης Θ. Νιάρχος, Κώστας Παπαγεωργίου, Αντώνης Φωστιέρης, Γιάννης Τζανετάκης, Σταμάτης Πολενάκης, Διονύσης Καραβασίλης, Μαριγώ Αλεξοπούλου, Αλέξιος Μάινας, Θωμάς Τσαλαπάτης.
Επιμελείται και παρουσιάζει ο ποιητής Δημήτρης Κοσμόπουλος.

Το νέο πρόγραμμα των συναντήσεων
για το 2016 θα ανακοινωθεί προσεχώς.

Eίσοδος ελεύθερη

Τηλ. κρατήσεων-πληροφορίες 211 11 98 900-1 ή στο  info@enploeditions.gr

Εμπορικό Κέντρο ATRIUM, Χαριλάου Τρικούπη 6-10, 106 79 Αθήνα, 2111198900-1


Πληροφορίες για τον Γιάννη Κοντό:
Ο Γιάννης Κοντός γεννήθηκε στο Αίγιο το 1943. Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε ως ασφαλιστής. Μεταξύ 1971-1976 διατήρησε, μαζί με τον Θανάση Νιάρχο, το βιβλιοπωλείο "Ηνίοχος", σημείο συνάντησης λογοτεχνών και διανοούμενων κατά τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε με ποίηση το 1965, και με το πρώτο του βιβλίο, το 1970. Έχει εκδώσει δεκαπέντε ποιητικά βιβλία, δύο βιβλία με πεζά κείμενα ("Τα ευγενή μέταλλα", τ. 1 και 2), και τρία βιβλία για παιδιά. Ποιήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Το 1973 πήρε τη χορηγία του Ιδρύματος Ford. Επί σειρά ετών ήταν συνεργάτης του ραδιοφώνου καθώς και των εκδόσεων "Κέδρος". Είχε κατά διαστήματα συνεργαστεί με περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού καθώς και με το "Το Βήμα της Κυριακής". Το 1980 κυκλοφόρησε δίσκος με μελοποιημένα ποιήματά του από τον συνθέτη Νίκο Καλλίτση, με τον τίτλο "Απόπειρα". Είχε γράψει κείμενα για σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους. Τον Απρίλιο του 1992 εκδόθηκε μια επιλογή ποιημάτων του με τίτλο "Όταν πάνω από την πόλη ακούγεται ένα τύμπανο", σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, εικονογραφημένη από τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά. Το ενδέκατο βιβλίο του, "Πρόκες στα σύννεφα", 1999, είναι μια ανθολόγηση όλων των ποιητικών του βιβλίων, που έκανε ο ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης, την οποία συμπλήρωσε με 20 χαρακτικά. Δίδασκε σε σχολή θεάτρου. Το 1998 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική συλλογή "Ο αθλητής του τίποτα". Το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
(2015)    Η αρκούδα και το βατραχάκι, Εκδόσεις Παπαδόπουλος

(2014)    Θανάσιμα επαγγέλματα, Εκδόσεις των Φίλων

(2014)    Μυστικά τοπία, Τόπος

(2013)    Τα ποιήματα, Τόπος

(2010)    Η στάθμη του σώματος, Μεταίχμιο

(2009)    Τα παραμύθια του καλού μάγου, Κέδρος

(2008)    Ηλεκτρισμένη πόλη, Κέδρος

(2006)    Δευτερόλεπτα του φόβου, Κέδρος

(2005)    Τα ευγενή μέταλλα, Κέδρος

(2004)    Τα Χριστούγεννα έρχονται, Κέδρος

(2002)    Η υποτείνουσα της σελήνης, Κέδρος

(2001)    Αριστείδης ο μικρός ιπποπόταμος, Κέδρος

(2000)    Περιμετρική, Κέδρος

(1999)    Πρόκες στα σύννεφα, Κέδρος

(1997)    Ο αθλητής του τίποτα, Κέδρος

(1997)    Στη διάλεκτο της ερήμου, Κέδρος

(1994)    Τα ευγενή μέταλλα, Κέδρος

(1992)    Στο γύρισμα της μέρας, Κέδρος

(1991)    Το χρονόμετρο, Κέδρος

(1990)    Τα οστά, Κέδρος

(1989)    Δωρεάν σκοτάδι, Κέδρος

(1987)    Τα απρόοπτα, Κέδρος

(1987)    Φωτοτυπίες, Κέδρος

(1986)    Ανωνύμου μοναχού, Κέδρος







ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA