Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Επιλογή-μετάφραση-σχόλια: Στάθης Ιντζές
Σειρά: Αργεντίνοι Ποιητές
ISBN 978-618-5155-08-7
σελίδες 48
τιμή: 5 ευρώ
διαστάσεις 17 Χ 12 εκατοστά
α’ έκδοση: Φεβρουάριος 2014
ανατύπωση: Δεκέμβριος 2016
 
***
Τρία ποιήματα από το βιβλίο
 
Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ

Κανένας κήπος δε μιλά για τον καλλιεργητή του·
να ένα παρτέρι με τριανταφυλλιές
που διαλαλούν την ομορφιά τους·
ένα αυλάκι κίτρινες γλαδιόλες που βλασταίνουν
σα στροβιλίσουν τα πράσινα σπαθιά τους
και στα θεμέλια του φράχτη που τον περιβάλλει,
ένας υγρός ψίθυρος από βιολέτες.

Σε τίποτα απ’ αυτά
δεν αναγνωρίζω την καταθλιπτική μου φύση
ούτε στην τάξη του
τις ψευδαισθήσεις του μυαλού μου.

Το τοπίο ανασαίνει
αντίστροφα από μένα·
το παρόν του είναι φύλλα σπιλωμένα απ’ τον ήλιο
που συνδιαλέγονται μόνο με τον άνεμο,
ενώ για πάντα ξένο σε τούτο το βασίλειο,

το παρελθόν μου κείτεται κάτω στο χορτάρι.
 
 
ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ

Αγόρασα καφέ, τσιγάρα, σπίρτα.
Κάπνισα, ήπια
και πιστός στην κοσμοθεωρία μου
ανέβασα τα πόδια μου πάνω στο τραπέζι.

Πενήντα χρόνια και μια σιγουριά καταδικασμένου.

Όπως όλος ο κόσμος απέτυχα αθόρυβα.
Πριν πέσω για ύπνο καταγράφω την απογοήτευσή μου.
Αυτό μπορώ να προσφέρω σ’ έναν κόσμο
που απαιτεί από μένα μια ζωή που δε μου ταιριάζει.
Ή ίσως να πρόκειται για κάτι άλλο. Ίσως να
υπήρξε ένα διαφορετικό σχέδιο για μένα.
Ένας λαχνός να ήμουνα που χάθηκε
σε κάποια λοταρία.
Μου αρκεί αυτό.
Ένα ανολοκλήρωτο ποίημα,
ένα υπόλοιπο καφέ σε μια κούπα
που για κάποιο λόγο
δε
ν μπόρεσα ποτέ μου να τελειώσω.
 
 
ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Η ποίηση δε γεννιέται.
Βρίσκεται εκεί, στη διάθεση
όλων των στομάτων
να επαναληφθεί, ν’ απαγγελθεί
πλήρης και αυτούσια.
Εσύ, αφότου ξύπνησες τούτο το πρωινό,
είδες πράγματα, εδώ και εκεί,
αντικείμενα, για παράδειγμα.
Πάνω στο ηλιόφωτο τραπέζι σου
ας πούμε ότι είδες μια λάμπα,
ένα τρανζίστορ, μια γαλάζια κούπα.
Είδες κάθε πράγμα μονάχο του
και είδες το σύνολό του.
Όλο αυτό είχε ήδη όνομα.
Ήταν ήδη γραμμένο έτσι.
Χρειαζόταν άλλη γλώσσα,
άλλο χέρι, άλλα μάτια;
Δεν προσθέτει
Δεν παραμορφώνει
Δε μεταλλάσει
η μουσική του χώρου.
Ποίηση είναι αυτό που φαίνεται.
 
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA