Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


[ΑΤΙΤΛΟ]
Ο ουρανός όπως τον βλέπω
έχει σχήμα γεωμετρικό.
Είναι μία εσοχή όπου
κρατείται η μέρα
Και δεν έχει όνομα αυτή η ώρα
Είναι απλά πρωί.

Ήταν καλά τα χρόνια, η μαμά
ήταν καλή
Άδειασε σε μένα ολόκληρη τη
γέννησή μου.
Μπορώ να είμαι μόνη τώρα
Με ένα ουράνιο κομμάτι μόνο
για μένα

Αποσιωπούμαι στην
τρυφερότητα
Και είναι γάτα περσική που
κοιμάται μέσα μου,
Οι παλμοί της χτυπούν χωρίς
ονομασίες
και φέρνουν στο στόμα
πυρωμένα κύματα

Όταν επιθυμώ δεν είμαι
λιγότερο
διάφανη από ένα μαργαριτάρι
Στην κοιλιά μιας μέδουσας

Είμαι όπως όταν βαραίνει
ένας κήπος
Και ρίχνει τα κεράσια του
Μέσα στο φόρεμά μου 

Είμαι όπως όταν ένας
σκαραβαίος με ψηλαφίζει
Και δέχομαι στην κορυφή της
μύτης μου
Την κατακόρυφη ομορφιά των
πυραμίδων

Μακάρι να είχα μάτια στη σκιά
Εκεί που κατοικούν τα έντομα
Ό,τι ακουμπούν το αφήνουν
ανέπαφο καθαρό

Και το λευκό που ήθελα
μικρό λευκό έντομο είναι
Ασήμαντο στο πέταγμά του.
Το χάβω
Σε έναν μου πόρο. Τα χωριά
του ρυζιού
Θ’ ασπρίσουν και φέτος
επάνω στα μάγουλά μου.

Μακάρι να μπορούσα να
πιστέψω στην αγνότητα.
Πιστεύω στην τρυφερότητα
που με κατοικεί.
Πιστεύω στο ανεξέλεγκτο
λευκό.
Με καταβροχθίζει προς τα
μέσα
Μέχρι να με κενώσει.




1η δημοσίευση, θράκα




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA