Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Σοφία Ρόκου, 
Αίμα σαν τη χαίτη του αλόγου ή για τη μάνα

Την άρπαξε και την έδεσε στην καρέκλα απέναντί του. Δεν της έδωσε το χρόνο να αντιδράσει.

Τώρα θα με ακούσεις.

Η φλέβα στα μελίγγια του φούσκωνε λες και κάποιος τη γρονθοκοπούσε από μέσα προς τα έξω.

Την κοίταξε βαθιά σαν τον βουτηχτή που δεν τον αφήνουν τα κύματα του Ωκεανού να βγει στην επιφάνεια, όσο κι αν του τελειώνει η ανάσα.

Τα μάτια του θόλωσαν σα να σηκώθηκε μέσα του σκόνη πηχτή από την Αφρική που γέμισε τη μεσογειακή ατμόσφαιρα.

Σιωπούσε ωστόσο με μια σιωπή σαν το χιόνι, όταν πέφτει και λευκαίνει τα πάντα.

Εκείνη τον κοίταζε ήρεμα σαν το άπλωμα των ρούχων, το πλύσιμο των πιάτων, το στρώσιμο του κρεβατιού, το σιδέρωμα ή το σκούπισμα.

Και τότε ξαφνικά  την είδε μέσα του. Αν και δεμένο με τον ομφάλιο λώρο το κομμάτι του που της αντιστοιχούσε παραμέρισε και τα όρια του πρόβαλαν μπροστά του πολλαπλασιασμένα σαν να στεκόταν ανάμεσα σε αντικριστούς καθρέφτες.

Σ΄ ευχαριστώ. Της ψιθύρισε.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA