Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Willy Ronis

Έφυγες...

Εντάξει. Δεν κλαίω άλλο.
Μεγάλωσα πια για τα δάκρυα και τις φασαρίες.
Mε κούρασαν κιόλας τα ποιήματα που δεν έγραψα,
οι τόποι που δεν είδα με στοιχειώνουν ήδη,
και τα φιλιά που δεν πήρα μου έκαψαν τα χείλη.

Θα κλειστώ στο κλουβί της σκόνης.
Ήσυχα.
Θα σύρω το σώμα μου,
την μόνη αλήθεια μου,
και θα δεχτώ ένα σημάδι στο λαιμό.

Στηλώνω τα μάτια μου στον δεσμοφύλακα.
Κύριε, εκτελεστή αγαπημένε
κοίταξε με μέσα στην υπέρτατη εξαθλίωση
και γέλα τώρα που μπορείς,
αν σου βαστάει.

Μα θαρρώ πως ξόδεψα ήδη πολύ χρόνο
να γράφω αυτό το ποίημα για σένα.
Έφτασε το Φθινόπωρο.
Η εποχή των αποχωρήσεων και των νέων αρχών
και τα σημάδια μου ξεθώριασαν πια.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA