Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
 Μαριάννα Πλιάκου
98.7% CHIMPS

Γεννήθηκα σε μία βιολογική διασταύρωση. Απ’ αυτές που όλοι κι όλα πέφτουν με δύναμη στο ίδιο σημείο. Κι κάπου εκεί, στο σημείο αυτό, προέκυψα. Πέστε με χάμπιλις – ερέκτους – νεάντερνταλ - σάπιενς. Σάπιενς. Προσαρμόστηκα στο περιβάλλον, έφτιαξα εργαλεία, χρησιμοποίησα τη φωτιά.  Κι νόμισα τον εαυτό μου μοναδικό.

     Είπα, μόνο εγώ έχω συνείδηση.

               Λάθος.
               (πουλιά, θηλαστικά, χταπόδια έχουν)

     Είπα, μόνο εγώ έχω γλώσσα.

               Λάθος.
               (δελφίνια, φάλαινες αλλάζουν φωνητική συμπεριφορά)

     Είπα, μόνο εγώ φτιάχνω εργαλεία.

               Λάθος.
               (χιμπαντζήδες, βίδρες, κοράκια χρησιμοποιούν πέτρες και ξύλα)

Έφτιαξα πόλεμο.  Μηχανές που σκοτώνουν. Είπα, εγώ δίνω ζωή κι εγώ την παίρνω. Είπα, εγώ μόνο μπορώ να το κάνω. Μα θυμήθηκα ξανά το χιμπαντζή. Και είπα, δική του, κι όχι του Θεού, εικόνα κι ομοίωση.

Κι έφτιαξα Λέξεις. Δραστικές, αντιδραστικές, αισθητικές, διαισθητικές, διαχρονικές, διαμορφωτικές, μεταμορφωτικές (συνεχίστε ελεύθερα). Κάποιες, ακόμα, ζωντανές. Κάποιες, ταριχευμένες στα μουσεία.

Αλλά, πάντα, Λέξεις.
                                 Από, προς, κι για το 1.3% που (μας) απομένει.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA