Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

ΚΟΛΑΣΗ
Είναι σίγουρο,
δεν θα αντέχαμε να ζήσουμε μαζί.
Μα ακόμα πιο σίγουρο είναι
πως δεν μπορούμε να ζούμε μακριά.
Γι αυτό, ας περάσουμε την ζωή μας
με ανθρώπους που αντέχουμε κοντά μας
και μπορούμε άνετα να μην τους ξαναδούμε.
Εμείς δεν γεννηθήκαμε στον ίδιο κόσμο
είμαστε γυφτάκια
που γεννηθήκαμε στην ίδια κόλαση.

ΤΟ ΑΔΙΑΝΌΗΤΟ
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό
με πόση ευκολία συνηθίζω
να ζω εντελώς μόνος μου
και να πείθω τους φίλους μου
ότι δεν υπάρχω καν, τόσο,
που να μην ασχολούνται μαζί μου.
Γι αυτό σου λέω μην ανησυχείς,
μονάχα να λυπάσαι την γυναίκα
που θα με ερωτευθεί παράφορα
γιατί θα πρέπει να κάνει το αδιανόητο:
Να σε εντοπίσει μέσα μου
και να σε σκοτώσει.
ΕΚΤΡΩΣΗ
Ξέρω πολύ καλά
ότι για να πλαγιάσεις με έναν άντρα,
προϋποθέτει να τον έχεις γεννήσει
και φυσικά γνωρίζεις
ότι για να κοιμηθώ με κάποια
πρώτα θα πρέπει να την έχω σκοτώσει.
Όμως εσένα μου είναι αδύνατο
να σε σκοτώσω μάτια μου
κι ας ξέρω ότι, αμέτρητες φορές
με έχεις κάνει στα κρυφά έκτρωση
Και μ' έχεις πετάξει στον υπόνομο.

Ο ΧΡΗΣΜΟΣ
«Όταν ο Δίας μπει στον Ζυγό
για τρεις μέρες και τρεις νύχτες
θα πλαγιάσει μαζί σου με πάθος,
μετά θα εξαφανιστεί
και δεν θα την ξαναδείς ποτέ».
Έφυγα κατατρομαγμένος από το μαντείο,
δεν ήθελα με τίποτα να σε χάσω
-ακόμα και για το πιο αχαλίνωτο γαμήσι-
Πήγα τρομαγμένος στο σπίτι, έβαλα πάνω
στον πάγκο της κουζίνας τον πούτσο μου
έπιασα τον μπαλτά και τον κατακερμάτισα.

ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
- Τι έγινε, καλά;
- Ναι, όπως τα ξέρεις, εσύ;
- Εγώ σου έχω να καλό και ένα κακό νέο.
- Για κάποιο λόγο Θέλω πρώτα να ακούσω το καλό.
- Δεν υπάρχει παράδεισος ούτε κόλαση,
Πεθαίνοντας ησυχάζουμε για πάντα.
- και το κακό νέο;
- Υπάρχει παράδεισος και κόλαση επί της γής
και όλα θα πληρωθούν μέχρι να πεθάνουμε.
Η ΘΛΙΨΗ
Τόσα χρόνια έρωτες
για να μπορέσω να σε αναγνωρίσω,
τόσα χρόνια ποίηση
για να φτιαξω την μυθολογία σου,
τόσα χρόνια
ως που κάηκε η μνήμη μου
και παρέλυσε το ερωτικό μου συναίσθημα.
Μετά από τόσα...
Πολύ με φοβίζει που δεν φοβάμαι.
Τόσα χρόνια ...
και μού 'μεινε η θλίψη.

ΑΓΡΑΦΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Αυτό το ποίημα δε θα γραφτεί
γιατί αν γραφτεί θα πάψω να σε θέλω
Θα σε συναντάω και δεν θα σε γνωρίζω
σα να μην υπήρξες ποτέ…
Μα πιο πολύ, αυτό το ποίημα δε θα γραφτεί
γιατί ένα πρωί θα βγω από το σπίτι
και θα χαθώ στην πόλη σου
και θα ναι σα να μην σε γνώρισα ποτέ
αφού ποτέ-ποτέ δεν σε συνάντησα.
Μα είτε γραφτεί, είτε όχι το ποίημα αυτό
εγώ με τον καημό σου θα πεθάνω.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA