Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Ζαχαρίας Στουφής
7 ποιήματα για ένα ναυάγιο


1.
Όχι
δεν είναι ο ήλιος που αντανακλά στα νερά
αυτό που φωτίζει
είναι η αντανάκλαση του χάους
απόλυτο φώς και απόλυτο σκοτάδι ταυτόχρονα,
γι’ αυτό και το ναυάγιο έχει τόσο ηλεκτρικό
μπλε φώς, φως, φως, οίνο-πνεύμα,
τόσο που χάνετε η υλική μάζα
(με εξαίρεση τα εγκαύματα)
-Και μη σου φαίνεται περίεργο που
αυτό το καράβι ναυάγησε στη στεριά,
αφού το χάος δεν έχει βυθό,
που αλλού θα μπορούσε λοιπόν να ναυαγήσει;
-Μα αυτό θα μπορούσε να ήταν μονάχα ένα όνειρο!
Είπες τραβώντας την τελευταία φωτογραφία.
-Μετά από ένα τέτοιο όνειρο,
πρέπει να ανοίξεις τον ονειροκρίτη για να διαβάσεις ότι,
καράβι στη στεριά σημαίνει φέρετρο.

2.
Ήταν τότε που ακόμα δεν είχα πάει με καράβι
και το έβλεπα καπνίζοντας, μονάχα από ψηλά
και είχα φύγει πριν λίγο καιρό από την Αθήνα
και είχα πάρει ένα πολύ καλό ποδήλατο
και σχεδίαζα να πάρω φόρα ένα απόγευμα
σε μια από κείνες τις βόλτες μου στο μοναστήρι
(δεν γάμησα ποτέ τον ηγούμενο Θεόκλητο)
και να γίνω κομματάκια στους γκρεμούς του
μα τελικά δεν κατάφερα να αυτοκτονήσω
και λύγο καιρό μετά βρήκανε τον Μπάμπη
πεσμένο μαζί με το αυτοκίνητό του –σαλάτα-
και είπαν πως του είχαν κόψει και τα αρχίδια
-αν ήμουν ο Λόρκα θα έλεγα περισσότερα-
ποιο μετά σάλταρε από εκεί η Μαρία.
Αχ, η παιδική μου η φίλη μου η Μαρία…
Και τελευταία, σκάλωσε και κρεμάστηκε από λάθος
Ένας  τουρίστας αθλητής του Base jumping
ως που ξεσκάλωσε μετά από ώρες και σκοτώθηκε.
Έτσι είναι τα ανθρώπινα ναυάγια, ουρανοκατέβατα.

3.
Την πρώτη φορά πήγα λέει για μια δουλειά
εντελώς ανυποψίαστος μα σοκαρίστηκα.
Έκανα να συνέρθω πολύ καιρό…
και είπα πως δεν θέλω ποτέ μου να ξαναπάω
και πέρασαν χρόνοι περίπου δέκα τρεις
ως που βρέθηκε η ωραία δικαιολογία
που έπρεπε να συνοδεύσω, να φιλοξενήσω,
να πονέσω πάλι, να καταστραφώ…
-Και τι άλλο;
-Εκεί λοιπόν,
τα πρόσωπα αυτόφωτα εμφανίζονται
κι έτσι ολόκληρα γεμίζουν τις σκιές τους
όχι γιατί το φως χτυπάει από παντού
μα το Κρανείο φωτίζει από τα μέσα
(χωρίς το αλλόκοτο της ακτινογραφίας)
όπως καμιά φορά εμφανίζονται οι νεκροί
και λίαν επιεικώς οι ερωτευμένοι.

4.
Δύο έφηβοι  έσκαβαν με τα χέρια την άμμο
για ώρα πολύ, ασταμάτητα, σαν να ήταν σκυλιά
μα όση άμμο και να έβγαζαν, ήταν τόσο ολισθηρή
που η σκαμμένη τρύπα κατευθείαν ξαναγέμιζε
-έλα τώρα σε παρακαλώ! Σκέφτηκα
και πήγα ποιο δίπλα να δοκιμάσω μόνος μου
(παρόλη την προσπάθεια κανένα αποτέλεσμα)
Παρατήρησα πως δεν είναι άμμος αλά ψιλό χαλίκι
πανάλαφρο σαν κόκκους τριμμένου φελιζόλ
με αιχμηρές γωνίες που όταν το πατάς δεν σε τρυπάει
στην χούφτα μου λαμπίριζε σαν φώσφορο
και όταν η ανάσα μου άρχισε και μύριζε καμένο
ήταν γιατί τα σωθικά μου ψηνόντουσαν στο φως
και τότε διαπίστωσα πως σε αυτήν την αμμουδιά
κανείς –ποτέ- δεν θα μπορεί να σκάψει ένα τάφο.

5.
Φτάσαμε το απόγευμα στο ναυάγιο με τη βάρκα,
είχαμε πάρει προμήθειες για την επομένη μέρα
που θα επέστρεφε ο βαρκάρης να μας πάρει.
(γνωρίζοντας καλά ότι ποτέ δεν θα γυρίσει)
Στήσαμε αντίσκηνο μα σαν άρχισε να νυχτώνει
και το υπερκόσμιο φως να υποχωρεί,
ένα βαθύ σκοτάδι άρχισε να αναβλύζει από τα νερά.
Οι κατάλευκοι γκρεμοί έγιναν μαύροι
ως που χάθηκε ακόμα και το φως των αστεριών,
το κουφάρι του πλοίου άρχισε να τρίζει
και η άμμος να μετακινείτε περιστροφικά.
Ούτε σε έβλεπα, ούτε με έβλεπες,
ως που έγινες όλες οι πιθανές γυναίκες μου κι εγώ,
όλοι οι πιθανοί εραστές σου. Αφεθήκαμε…
Στην απερίγραπτη ηδονή του τυφλού οργίου
(ένα μονάχα θα σου πω να το θυμάσαι)
χύναμε ακόμα και από τους πόρους του δέρματος.
Το πρωί συμφωνήσαμε ότι είχαμε δει το ίδιο όνειρο
ενώ τα δεκάδες φτερά αγγέλων που ξέβρασε η θάλασσα,
κάναμε πως δεν τα βλέπαμε.

6.
Αν δεις ότι το βλέπεις από ψιλά
δε θα μπορείς να δεις αυτό που πραγματικά κοιτάς.
Αν δεις ότι σαλτέρνεις από εκεί, θα γίνεις  άγγελος.
Όποιος πηγαίνει τη μέρα με καράβι είναι τουρίστας.
Αυτός που πηγαίνει τη νύχτα είναι λαθρέμπορος.
Όποιος παίρνει μια χούφτα άμμο για ενθύμιο
δε θα ξαναπάει ποτέ.
Όποιον δεν δροσίζουν τα νερά του είναι στην κόλαση.
Αυτός που έβγαλε ωραίες φωτογραφίες,
μεγάλες δυσκολίες θα περάσει.
Όποιος δει το κουφάρι του πλοίου στον ύπνο του
θα χαθεί για πάντα.
Εκείνου που των νερών το φως του έκαψε τα μάτια
θα βλέπει μπλε τον κόσμο.
Και τότε είπες συμπερασματικά:
-Αυτό που θεραπεύεται, είναι ότι πονάει,
γι’ αυτό η ομορφιά δεν έχει γιατρικό.
Έτσι, λοιπόν, πιο τυχερός είναι όποιος δεν πήγε…
-και όποιος δεν γεννήθηκε ποτέ.

7.
Κάτσε μόνος στην μέση της αμμουδιάς
και προσπάθησε να αφουγκραστείς τους σεισμούς
που γέννησε το ρήγμα του δυνοταυρικού
δημιουργώντας αυτήν την παραλία.
Δες την γεωγραφία του τοπίου να αλλάζει
ως που να γίνεται ψηλή βουνοκορφή,
ιόνιο πέλαγος να μην μπορεί να υπάρχει.
Μια γυναίκα γυμνή να σε πλησιάζει
μιλώντας γλώσσα άγνωστη και προϊστορική
και να σου λέει πως όλοι φεύγουν από εδώ
να βρουν την θάλασσα, κι εσύ να αρνείσαι
την φήμη για την ύπαρξη των νερών.
Τόσο μεγάλη η επιθυμία της που έγινε ο αρχικός σεισμός
κάνοντας ρήγμα βαθιό μέσα στη γη
ανάμεσα σε σένα και σε εκείνη.
-Τόσο βαθιό που ακούστηκε το βουητό της θάλασσας-
Κι έχουν περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια
Όμως, εσύ,  μόνος, στην μέση της αμμουδιάς
που οι τουρίστες έχουν κατακλύσει,
θυμάσαι ακόμα την γυναίκα των νερών.






ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA